knibbel knabbel knuistje: wie krabbelt daar aan 't

MUISJE/LUISJE/KRUISJE/HUISJE/PUISTJE


Nog eventjes een kort klein overzichtje van deze vier laatste stromingen. De joods-christelijke komt onder andere aan het woord in de brief van Ya'akov/Jacobus, en klinkt ook door in de bergveldrede van Matai: ook bron "Q" moet in deze hoek gezocht worden. In deze geschriften ligt heel erg sterk de nadruk op Yehosjoea's verbondenheid met de wet van Mosjeh en op het doen van gerechtigheid.


Toch wordt Matai zelf, samen met Marcos en Lucky Luke, tot de synoptische stroming gerekend, die het "jodenchristendom" en het "heiden~
christendom" met elkaar wil verbinden. Zij laten zien hoe in Yesjoe de grenzen van Israel (langzaam maar zeker) opengaan en er zo stukje bij beetje ook allerlei verschillende heidenen welkom zijn in het komende "g dsrijk" of het koninkrijk der hemelen richting voleinding der tijden ahw.


Van deze drie vormt Lucas het beste bruggetje naar Sjapo, SP, Sja'oel Paulos of gewoon Paulus dus, die zijn naam geeft aan de derde grote stroming: het zogenaamde paulinische christendom. Daar lag de nadruk ietwat minder op JC's woorden en daden, maar staat vooral zijn persoon
centraal & draait alles verder vooral om de betekenis van zijn kruis & de opstanding, verrijzenis, hemelvaart & uitstorting van zijn geest in ons.


In hun brieven proberen SP en zijn leerlingen de betekenis van dit alles te ontvouwen voor zowel jood als heiden!

De vierde stroming tenslotte, die van het zg. Johanneische christendom, staat sterker op zichzelf en is ietwat moeilijker goed te plaatsen?

GT spreekt hier over het "historische raadsel van het oerchristendom": het euangelie van Yochanan (Johannes) & 3 bijbehorende brieven lijken het geloof in "Masjiach", de "Christos" af te bakenen ten aanzien van zowel allerlei Joodse als gnostische invloeden van her en der & verder moet benadrukt worden dat een al te strakke indeling nu eenmaal niet mogelijk is, omdat zich in die begintijd van het christendom ook allerlei dwars-
verbindingen voordoen tussen deze vier grondstromingen en diverse min of meer aanverwante religieuze, sociaal-culturele en politieke richtingen.

Zo'n overzichtje kan tot de conclusie leiden dat de Canon van het NOT wel diverse grenzen trekt, maar ook welbewust pluraal blijft? Wanneer deze Canon precies ontstaan is, dat weten we niet echt: pas in de vierde eeuw is hij definitief vastgelegd, maar ook al rond 150 lijkt er al grote
Overeenstemming en eenstemmigheid te bestaan rond de nu bekende verzamelingen. Ongetwijfeld heeft ook het optreden van Marcion e.d. tussen 140 en 144 te Rome daaraan bijgedragen, die in zijn Canon slechts slechts plek had voor het euangelie van Lucas en tien brieven van Paulos: alle in flink aangepaste vorm (naar zijn smaak)! Het OT liet hij, net als de gnostische denktankers aan wie hij verwant is, helemaal los.

De kerk echter heeft in reactie op Marcion juist gekozen voor meerdere getuigenissen naast elkaar (zonder al te veel schrappen/aanvullen) ...

Wel is deze pluraliteit van het oerchristendom steeds meer en meer verloren gegaan in de vroege kerk en de daaropvolgende duistere eeuwen.

In de latere dogmavorming zijn er paulinische en johanneische denkmodellen de boventoon gaan voeren: in bijna alle kerkelijke tradities, en dat zijn er heel wat, blijft dat ook nu nog steeds zichtbaar.