Klein klein kleutertje wat doe je in m'n hof?

Kwetsbaar leven.
dat we met dezelfde technologie
die ons in staat stelt om de aarde van de maan af te fotograferen
ook op groot-industriele wijze met uitsterven en vernietiging bedreigen.
Een dunne zoom van donkerblauw licht ~ onze atmosfeer. Een gastvrije ruimte
om te ademen, maar broeikaseffect & aantasting van de ozonlaag
stellen de vriendschap ernstig op de proef. De aarde
is 'n bolletje dat we zuinig met onze handen
moeten beschermen houden de media~
campagnes die ons voor
tot zorg voor
het milieu
oproepen.

Tegelijk
roept 't grootse beeld van onze planeet
ook 'n gevoel van ontzag & bewondering op: de levende aarde
is 'n kosmisch kunstwerk, dat - voor zover we weten - met haar oceanen & rivieren,
wolken & winden, wouden & woestijnen haars gelijke in het hele heelal niet kent. Zij had er ook
niet kunnen zijn. En dat wij - mensen {die al die talen en dialecten hebben uitgevonden om alles
te benoemen wat we tegenkwamen}, er zijn is een kosmische toevalstreffer uit talloze miljarden.
Het besef dat wij onze eigen aarde met onze eigen technologie van buitenaf zo haarscherp
in beeld kunnen krijgen vervult ons met trots over ons eigen
kunnen. Maar we realiseren ons tegelijk dat al
onze grootsheid slechts 'n
uitloper is van
't leven
zelf.

Dezelfde blik
vanuit de ruimte
bracht de natuurwetenschapper James Lovelock
in de jaren zeventig van de vorige eeuw tot z'n Gaia-hypothese:
't leven op aarde is EEN groot samenhangend en zelfregulerend organisme,
waarvan de mens uitendelijk slechts een klein onderdeel vormt. De aarde is als een Moeder,
die ons allen heeft gebaard na vele miljoenen jaren zwangerschap.
Alle bouwstoffen die nodig waren om ons te vormen,
alle voedingsstoffen die ons kunnen doen overleven
- de fotosynthese van de planten
die uit stikstof zuurstof maken,
de DNA waaruit onze genen
zijn opgebouwd - ze zijn
allemaal zonder ons
toedoen tot stand
gekomen.

Zelfs
als wij
onszelf op deze
planeet keer op keer
volkomen onmogelijk maken
en het menselijk leven op den duur totaal zal uitsterven,
dan nog zal Gaia, onze levende Moeder, majesteitelijk haar weg in de kosmos vervolgen
zolang de zon haar nog verwarmt. De psycho-
en de astronaut controleren nog eens
hun zuurstofmaskers die
hen als 'n navelstreng
aan de cultuur
v/d aarde
verbinden.

Zij
zullen terugmoeten:
daar horen zij want daar is hun thuis ~
maar de aanblik v/d aarde als 'n geheel,
vanaf zo'n afstand per psychedelicatessen of via other Challengers,
hebben krachtige{r} effecten
op ons
...

Zij
roepen gevoelens
en voorstellingen op
die ook alle religies al
van oudsher wakker riepen. De aarde zal
daarom wellicht de icoon v/d gehele 21ste eeuw worden,
HET
religieuze beeldsymbool bij uitstek.
't Beeld bezit 'n aantal eigenschappen,
die elke authentieke religie kenmerkt. Om te beginnen
toont de aarde nu zich aan ons als een massaal mysterie,
'n "goddelijk" geheim. Hoe meer raadsels door de wetenschappen
worden onthuld, des te meer wordt het feit dat het leven er is
en dat wij daarvan het resultaat zijn:
'n voorwerp van verwondering
& ontzag. Ook al weten we
steeds meer hoe het
mogelijk is, we
blijven altijd
vragen
hoe 't allemaal
in 's hemelsnaam
[in 'g dsnaam' YHWH]
mogelijk is?!

De aarde
lijkt zelf te
verwijzen naar een oorsprong
buiten zichzelf. Het heelal van
nu lijkt zich verwonderend
terug te buigen
tot zijn
begin.

Het beeld
van de levende aarde
krijgt een sacramentale dimensie:
het leven is meer dan wat het is of de som van alle ogenschijnlijk
'loslopende' onderdelen, tegenstellingen, struggles
for life & domination:
het verwijst naar
'n mysterieuze
"Oorsprong"
...