klaarkomen {met tussenpozen}

"Geheid
'bij'~gelovigheid"
[maar wel zeer
typisch menselijk
tegelijk]!
En niet
helemaal waardeloos ...

Oog
in oog
met de dood?
Veeg je lei dus maar [weer] even schoon?
Voor 't overige, lieve mydiertjes,
laat Yesjoe maar
je vreugde
blijven!

Ik
heb er
geen moeite meer
mee om te herhalen
wat je al eerder & vaker geschreven heb:
het is voor je eigen bestwil!
Pas op voor die honden met hun kwalijke praktijken
& pas op voor die versnijdenis van ze!
Wij zijn het die besneden zijn:
zo verrichten we onze dienst door de geest van g d
& laten ons ondanks alles voorstaan op Yehosjoea haNatsri
[aka haMasjiach], & niet i/d eerste plaats op onszelf,
hoewel ik redenen genoeg zou kunnen hebben om op mezelf te vertrouwen?
Als anderen menen dat te kunnen doen, dan kan ik dat zeker!
Ik werd 'besneden & gedoopt' toen ik acht dagen oud was & behoor 'tot 't volk van Israel',
tot de stam BenYamin, ben 'n geboren Hebreeer met de wetsopvatting van 'n Farizeeer
& heb 'de gemeente'
fanatiek vervolgd!
Aan wat er in de wet
over gerechtigheid staat,
voldeed ik volledig
[naar mijn/ons
vermogen]?

Maar wat voor mij
ooit winst was, ben ik omwille van mijn masjiach
als verlies gaan beschouwen. Sterker nog, alles beschouw ik nu als verlies
omdat het kennen van Yesjoea als bemiddelaar en mijn Enige Heer immers al het andere overtreft? Omwille van hem heb ik dan ook al het andere wpijsgegeven: ik heb alles als afval weggegooid
en wilde hem ook voor mij winnen en EEN met hem zijn, niet door mijn eigengerechtigheid
als neiging tot het goede of ook eigen eventuele rechtvaardigheid en afwijzing
van het kwade omdat ik de wet naleef, maar door die van g d,
de werkelijke rechtvaardigheid die er is door geloof in,
overgave aan en ontvangst door het geloof in
het volgen van de masjiach: ik wil door hem
leren kennen en gekend worden, de kracht
van zijn opstanding ervaren, delen in zijn lijden
en aan hem gelijk worden in zijn dood in de hope
die dus eigenlijk al gold vanaf de dope om ook zelf uit het dode
op te staan en deel te hebben aan eeuwig leven
in die onvergankelijke geest die er voortkwam
uit een vergankelijk
tijdelijk lichaam.

Principieel
maakt het dan
ook niet echt meer uit
wie precies wat & wanneer heeft gezegd,
gedaan, geschreven of beloofd: het gaat om 't werkzame principe
en niet om de verpakking, de naamgeving
of allerlei andere bijgelovige bijkomstigheden
van tijdelijke/tijdgebonden zin,
aard en
wijze!

In die zin
kunnen we het verleden dus wel vergeten:
het gaat ons vooral om de aktualiteit van ons nu en hier
& de gevolgen daarvan voor een eventuele,
nu al in de kern aanwezige,
"toekomst"?!

Het
gaat niet meer
om naam & afkomst van de vertolker,
vertaler & uitlegger, maar om wat we zelf doen,
zeggen & laten. We maken allemaal deel uit van dit proces
lang voor ons begonnen en weten niet waar 't
ons heen zal
leiden.

Het
gaat ons
om 't leven op aarde
en onze rol daarin for the time being: al 't andere
is dan bijzaak geworden ter illustratie en als hulp ter verduidelijking.
Je kunt het spiritualiteit noemen of mystiek, religie of g dsdienst,
[on]geloof, verwondering, verbazing of gewoon ontdekkingsreizen door tijd
en ruimte: die benaming is de buitenkant & alleen nog maar van nut
om de inhoud die ons doet leven & sterven ~ niet [helemaal]
voor niets & noppes?!

Mystiek is nu niet meer
'n gedachtengang die helemaal losstaat van religie/filosofie:
beide vinden hun grondslag in de menselijke, zich ontwikkelende, ziel ~ het
gevoel dat de wereld, after all, niet alleen maar toeval is, noch 'n blinde kracht
zonder zin of zingeving, maar dat onze o zo menselijke geest & het lichaam
waarin we ons tijdelijk bevinden nauw verbonden zijn met 't hele universum
& onze oorsprong als doelstelling die we niet kennen
maar wel vermoeden/beleven
& waar we deel aan willen
hebben indien
mogelijk!

Heidenen
die stenen goden maakten
wisten heel go{e}d dat die steen op zich
hen niet konden helpen of beheersen.
Vaak werd de steen [wat voor materiaal dan ook]
door henzelf gehouwen, versierd, vereerd en
opgekalefaterd en/of anderszins 'verbeeldt'/verwoordt/bewerkt
& 'tot hulp geroepen' [ofzoiets],
maar 'het'
BLEEF
deel uitmaken
van rotsen, bergen,
hemellichamen, rivieren ~
van de ons omringende & voorbrengende/ontvangende natuur als geheel!
Als zij zich tot die steen richtten {'romancing the stone'}, dan spraken die 'aanbidders'
tot de Schepping en haar/zijn krachten. Hoe primitief zij ook waren,
zij voelden ergens diep binnenin zich dat ze,
als ze de essentie van de steen [o.i.d.], hun oorsprong & hun 'geheim',
leerden bevroeden, 'ahnen' & 'uitleggen',
ook zodoende alles zouden {kunnen} weten
of te weten komen.

Het waren
de eerste vormen
van media die hun rituele messages uitzonden:
voor ons waren die 'afgoden' van ooit
symbolen van het mysterie
van onze wereld.

Zij
die dieren
& mensen
verafgoodden
koesterden in de grond van de zaak
dezelfde soort van gevoelens, overwegingen, mystificaties &
innerlijke neigingen ten go{e}de & ten kwade: zo kunnen we 't dus
ook leren zien ~ 'n kwestie van [on]mogelijkheden, [mis]vattingen &
'n kern van bezielende liefde en onze zoektocht
naar waarheid & zin in ons 'armzalige'
bestaan. Genoeg voor nu: tijd voor
iets anders.

We
zien misschien
straks of
later wel weer
verder. Of
niet.

It
all depends
I guess
...

blozen
10 nov 2007 - bewerkt op 22 sep 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende