Klaar om te vechten

ik weet nog goed dat ik na de lunch wegreed uit de kliniek en afscheid had genomen van groepsgenoten en medewerkers die mij bijna een jaar gesteund hadden. een grote glimlach op mijn gezicht, maar met tranen in mijn ogen. toen ik de weg naar huis reed spookte alles door mijn hoofd.

"het leven na" de eetstoornis. wat is dat dan eigenlijk? jarenlang heb ik het mezelf afgevraagd. niet meer druk maken om eten, bewegen, kcal, lichaam, bestaat dat eigenlijk wel? tijdens mijn behandeling tegen anorexia en boulimia heb ik er veel over gepraat en nagedacht en zelfs gepiekerd. maar tijdens mijn behandeling leerde ik iets heel belangrijks. ik heb een keuze. gedachten zijn maar gedachten. sta er bij stil, maar je hoeft ze niet te volgen!

en ja, van die momenten genoot ik. maar het is moeilijk, de gedachten komen weer op en de drang tot negatief handelen is soms nog heel sterk aanwezig. op die momenten zou ik het liefst terug willen vluchten naar de veilige maar o zo eenzame wereld van de eetstoornis. maar ik wou niet terug.

toch ging mijn gewicht ondertussen omlaag en ik had een aantal zelfmoordpogingen gedaan. ik had al tientallen gesprekken bij het GGZ achter de rug en moest weer op gesprek komen. ik heb daar huilend alles verteld heb. ik kon het niet meer aan, ik was suïcidaal en zo depressief als het maar kon. ik had ernstig ondergewicht en werd gediagnostiseerd (alweer) met anorexia nervosa restrictieve type.

het leuke vrolijke meisje veranderde in het duistere meisje, ik werd stiller en sloot mij af. ik heb ondertussen 90% van mijn vrienden weggejaagd en afgestoten. mijn vriendje begreep mij niet meer, of vond het in ieder geval heel moeilijk om met mij samen te zijn. hij ging bij me weg, zijn eigen keus maar dat maakte me weer onzeker. en drie weken daarna besloten mijn ouders te scheiden, wat mij totaal heeft doen instorten. ik werd juist net weer redelijk stabiel en dit heeft ervoor gezorgd dat ik weer op een dun draadje balanceer. nogsteeds trouwens.

wanneer ik in de spiegel kijk schrik ik elke keer weer, mijzelf herkennen doe ik niet meer. mijn lege ogen zien zonder te kijken. mijn vingers strelen zonder te voelen. mijn oren horen zonder te luisteren. angstig ben ik, voor de toekomst. mijn eetstoornis is op dit moment sterker dan ooit, mijn depressie is sterker dan ooit, het enige verschil met voorheen is dat ik nu vastberaden ben om te vechten. ik zal die leuke vriendin weer worden, ooit!