Katheteriseren

Ik ben een dame van 23 jaar, oktober 2011 ben ik bevallen van een zoontje, een gezonden lieve jongen.
Na mijn bevalling heb ik zelf niet kunnen plassen en heeft de verpleegster mij 14 uur niet gekatheteriseerd, waardoor mijn blaas vol is gelopen met 3 liter urine.
Ze zeiden dat ik na 2x 24 uur een verblijfskatheter weer normaal zelfstandig zou kunnen plassen.
Toen dit niet het verhaal was hebben ze mij weer voor 2x 24 uur een verblijfskatheter gegeven en de hoop dat het daarna allemaal weer normaal zou zijn. Wat ook toen niet t verhaal was ben ik op internet gaan zoeken naar verhalen van vrouwen die tzelfde hadden meegemaakt. Overal las ik dat t na maanden pas goed was gekomen.
Was rot om te lezen, maar ik had hoop, hoop dat t goed zou komen.
Toen zij mij vertelde dat het weken of maanden kon duren moest ik leren om mijzelf te katheteriseren.
Afspraak na afspraak, weken werden maanden, maanden werd een jaar.
'helaas mevrouw, het komt niet meer goed' krijg je dan te horen. Moet ik nou echt mijn hele leven zelf katheteriseren?! Dat kan toch niet....
Uiteindelijk ander half jaar later krijg ik de kans om geopereerd te worden, ik krijg een 'blaaspacemaker' die wordt in de rug ingebracht en geeft impulsen af en zo zou ik weer gewoon naar t toilet moeten kunnen.
Zo positief als ik was..... Mocht niet baten, helaas dit was niet voor mij weggelegd.
Nu is mijn zoontje bijna 20 maanden en moet ik de rest van mijn leven zelf katheteriseren.
Ik heb t gevoel dat mijn wereld steeds kleiner wordt omdat ik om de 3 a 4 uur mijzelf moet katheteriseren en ik schaam mij hier heel erg voor dus ik wil dat alleen thuis doen, vertrouwde omgeving.

Wat moet ik doen om weer een 'normaal leven' op te kunnen bouwen, voor mijzelf en zeker voor mijn zoontje.
Ik word een kluizenaar en dan kan en mag niet gebeuren...

21 mei 2013 - meld ongepast verhaal

SchaapJ, vrouw, 37 jaar

xcelestee dinsdag 21 mei 2013 21:14
ah wat rot, dit verdient niemand! veel sterkte! en hoop dat er ooit nog een oplossing komt!
SchaapJ dinsdag 21 mei 2013 21:18
Dat hoop ik ook, blijf duimen en dromen!
Dryad dinsdag 21 mei 2013 21:19
Dit is niet leuk, maar dingen gebeuren. Misschien helpt het om er toch positief tegenaan te kijken en hopen dat je lichaam zelf nog iets oplost. Je bent tenslotte nog vrij jong Toen ik in de thuiszorg zat heb ik een cliënt gehad die zichzelf ook moest katheteriseren. Zij deed dit als ze een dag weg was vlak voordat ze van huis ging en dan pas 's avonds als ze weer thuis kwam weer. Is dit geen optie voor je?
xcelestee dinsdag 21 mei 2013 21:20
Inderdaad!
Anonyma (opgeheven op 3-2-2014) dinsdag 21 mei 2013 21:25
Jeetje wat onwijs rot!
SchaapJ dinsdag 21 mei 2013 21:27
Dryad, dat kan juist heel gevaarlijk zijn. Als het terugloopt naar mijn nieren dan moet ik straks de rest van mn leven 3x per week dyaliseren.
En omdat t al 20 maanden duurt gaat er niks meer veranderen, anders was dat al gebeurd.
Tuurlijk probeer ik positief te blijven, maar soms is dat moeilijk en dan heb je even een 'klaagmuur' nodig.
*blue-sky* dinsdag 21 mei 2013 21:31
Dat is erg rot ja. Ik snap ook heel goed dat je dat thuis wil doen, maar inderdaad, dat is lastig als je nog sociale dingen wil doen..
Tijdens mijn stage was een collega van mijn helemaal blij dat een van haar cliënten weer gevoel had daar beneden en van de katheter af kon na vele jaren. Weliswaar was zij gekatheteriseerd door ernstig trauma en is dat wel anders.. Maar wie weet liggen er voor jou ook mogelijkheden in het vooruitzicht!
Dryad dinsdag 21 mei 2013 21:31
Dat begrijp ik heel goed dat je een klaagmuur nodig hebt! Net als dat ik begrijp dat 20 maanden in principe te weinig is om over de schaamte heen te zijn. Aan de andere kant heb je een leuk kindje om voor te leven en dus een hele goede reden om geen kluizenaar te worden. Dingen hebben tijd nodig
Gewoon ik dinsdag 21 mei 2013 22:38
Hoewel het niet perse zo is dat 'er niks meer gaat veranderen omdat het al 20 maanden duurt' (er kan altijd nog verbetering optreden), kan ik me voorstellen dat dit iets heel moeilijks is. Je eigen lichaam laat je in de steek en je moet er aan wennen dat je hulp nodig hebt bij iets wat voor andere mensen vanzelfsprekend is. Dat heeft tijd nodig.

Jezelf sociaal beperken omdat dit aan de hand is, lijkt me geen goede zaak. Het is begrijpelijk dat je liefst alleen thuis katheteriseert, maar het is belangrijk dat je onder de mensen blijft. Waar ben je precies bang voor? Als je op je werk of op andere plekken katheteriseert, dan hoeven anderen daar niets van mee te krijgen, toch?

Mocht je echt het gevoel hebben dat dit je boven het hoofd groeit, en dreigt het echt een probleem te worden, dan raad ik je aan eens een afspraak te plannen met een medisch psycholoog. Medisch psychologen zijn gespecialiseerd in (acceptatie)problemen na medische ingrepen. Wonderen hoef je niet van ze te verwachten, maar misschien kunnen ze je net dat duwtje in de rug geven wat nodig is en samen met jou bekijken hoe je hier het beste mee om kunt gaan.

Sterkte!
SchaapJ dinsdag 21 mei 2013 23:20
Meerdere urologen hebben dat tegen mij gezegd dat t niet meer gaat veranderen en misschien moet ik daar ook maar vanuit gaan, anders heb ik weer zoveel ''hoop'' en om nou weer teleurgesteld te worden zal dan nog veel zwaarder worden.

Ook weet ik dat ik alles weer moet gaat oppakken, omdat anders mijn wereld zo klein word en hulp moet zoeken. Ben nu bezig met een rechtszaak tegen t ziekenhuis, want zij hebben al ''schuld bekend'' dus dat is ook nog afwachten hoe dat gaat.
Misschien goed om daarna alles voor mezelf op een rijtje te zeggen zodat ik t volledig kan afsluiten.

Ik probeer wel al steeds meer te gaan doen en mijn 'angst' af te komen.
En helemaal omdat ik nieuwe vriend heb..
Roch dinsdag 21 mei 2013 23:37
Jemig, wat een verhaal zeg. Ik heb zelf eventjes in het ziekenhuis gelegen voor een operatie en ik moest ook een katheter omdat ik te lang verdoofd was en ik vond het me toch kut. Ik kan me heel goed voorstellen dat als je dat je hele leven lang moet doen, je een klaagmuur nodig hebt. Ik wens katheters niemand toe.
Maar probeer inderdaad niet te veel terug te trekken. Ik denk altijd maar (als ik me afvraag waarom ik nou per se twee knieën moet hebben die niet doen wat ze moeten doen) dat iedereen iets heeft. Soms heb ik ook het gevoel dat ik me aanstel en er mensen dood liggen te gaan, maar dan is het gevoel zo heftig dat dit voor mij veel betekent.
Wat ik dus bedoel is dat iedereen waarschijnlijk iets heeft en je je er niet voor hoeft te schamen, maar dat ik begrijp dat het moeilijk is en hoop dat het alsnog goed komt!
calinnero dinsdag 21 mei 2013 23:41
Ik ben het er wel mee eens dat je beter kan proberen te accepteren dat er niks meer zal veranderen, en mocht dit nou wel zo zijn, dan is dit alleen maar heel erg fijn! Hier hoop ik dan ook op voor je.

Maar mocht dit niet zo zijn, dan moet je met deze situatie leren omgaan. En wil je de rest van je leven alleen maar binnen blijven? Ik denk het niet. Dus misschien toch stapje voor stapje weer eens naar buiten gaan. Eerst eens een keer naar bijvoorbeeld een goede vriendin, die er van af weet. Je hoeft niet meteen een dag naar de Efteling, ik noem maar iets. Maar probeer eerst de relatief veilige dingen. En doe dit net zo lang tot dit wat vertrouwder gaat voelen. Ik weet verder helemaal niks van je situatie hoor, dus sorry als ik iets verkeerd zeg, maar misschien een keer bij je vader of moeder? De plekken waar jij je fijn voelt, ga het daar eens uit proberen. Dan kan je vanuit daar uitbreiden.

Heel veel geluk en succes X
el!se woensdag 22 mei 2013 00:12
Lijkt me echt onwijs rot om maar constant jezelf te moeten catheteriseren..
Ik denk zelf alleen dat andere mensen het geeneens door hebben en het niet zullen merken. Toen je blaas alles nog zelf kon ging je toch ook 1 x in de zoveel tijd richting de wc om je blaas te ledigen. Hier heb je alleen nu een buisje voor nodig die je inbrengt. maar de frequentie zal niet vaker zijn..
Ik hoop dat je dit ''probleem'' op den duur kan accepteren.
Heel veel succes en ik hoop dat het goed komt met jou .

O 21 mei 2013 Katheteriseren ( 13 )

vorige volgende