katchemie lolbiologie mydicave[wo]men & remythica


~!@*#*@!~



Alchemisten
zochten naar de oorsprong
van het
leven.

Wetenschappers
van nu,
die allerlei simulaties uitvoeren
om terug te gaan
tot het punt toen leven op aarde
ontstond,
zijn ook een soort
alchemisten.

Ook
wij proberen
in ons 'mydilab'
de chemische condities
van de primordiale aardatmosfeer
terug te vinden,
althans voorzover dat binnen onze
bescheiden culturele &
taalkundig/filosofische
mogelijkheden
ligt ...


Ik geloof niet
dat het mogelijk is
om de oorsprong van het leven op aarde
op een dergelijke manier
te achterhalen!



Het enige
wat we kunnen is veronderstellen,
onze vooronderstellingen simuleren
& uitproberen,
tot lering en
vermaak?



Via
onze perceptie van werkelijkheid
trachten we om
de alsmaar abstracter wordende realiteit
te vatten
in een vorm die aangepast is
aan de zintuiglijke
'remythologiserende'
waarneming
van de 'moderne'
mens.



Eigenlijk
kunnen we ook
ons mydi zien
als een ver doorgedreven
naturalisme in het
DNA~tijdperk?



Een
dagelijks
mydihypernaturalisme
dat geen genoegen meer neemt
met alleen maar de uiterlijke
verschijningsvorm van
'de dingen',
maar juist wil doordringen
in de structurele opbouw van
'het leven'.



Het is
alsof wij in mydi
de zichtbare wereld willen verzoenen
met het universum dat wetenschappers
exploreren.



Ik denk
niet zozeer
dat ik als 'kunstenaar'
een educatieve opdracht heb:
de mensheid informeren
over de stand van zaken in cultuur
en/of wetenschap, is niet
mijn taak.



Mijn
mydiwerk
gaat over iets anders:
het moet een sensueel paradijs
omvatten en ambivalent zijn zoals de
'heilige drievuldigheid' of
"leven & dood".



Mijn
mydiwerk
moet paradoxaal zijn,
maar ook een belofte inhouden:
ik stel steeds weer vast tot mijn verbazing
dat de meest absurde dingen achteraf
altijd de meest precieze
blijken.



Met
verwondering
stel ik vast door middel van
grondige twijfel & onuitputbare interesse
dat wij een soort van tijdmachine zijn:
verstand & misverstand liggen
heel dicht bij
elkaar.



Heel
de discussie
die we telkens weer aanhalen,
lijkt in 'n oogwenk terug te keren
toen de ontmythologisering zich
aandiende.



DE
karakteristiek
van de mydimens:
voor een tijd een plaats van g d ~
als het ware met steeds weer andere
woorden, beelden, zintuigen en
ogenschijnlijk eindeloze
overleggingen.



Ontmythologiseren als program
is een thema dat, strikt genomen,
net als 'hersenspoeling'/"brainwash",
geent is op geloven als 'voor
waar houden'.



B.
had groot gelijk:
mensen kunnen geen dingen
voor waar houden,
waarvan ze uit anderen hoofde weten
dat ze niet
kloppen!



Maar
daaraan zie je,
dat B. zich, zijns ondanks, nog steeds teveel vastklampte
aan [een bepaalde] religie als - in eerste instantie -
een zaak van
kennis?



Zolang
mydimensen
daarvan blijven uitgaan,
zal het gevoel altijd in opstand blijven komen
tegen het mydi~
verstand ...



En zal
de warrige janboel
zichzelf telkens weer blijven
bevestigen!



Warboel,
jazeker: met het verstand houd je iets voor waar,
niet met je gevoel, als je tenminste niet in zeven mydisloten
tegelijk wilt
lopen?



Ons
gevoel
kan ons een loer draaien,
voor de gek houden en alles wijsmaken
als we niet goed
oppassen.



En
het gevoel dan?
Met het gevoel herkennen we andere gevoelens
en/of gevoelens van
anderen!



DAT
doe je juist niet met je verstand?
Al doe je nog zo je best daarmee, je blijft afstandelijk
bezig: komt over als een koude kikker,
die er niets van
snapt!



En
religie dan?
Religie is iets van het gemoed:
aangeraakt worden in de gevoelslaag van jouw bestaan,
de laag van de
emoties ...



We blijven
a.h.w. bij wijze van spreken & schrijven:
'remythologiseren' = 'aangeraakt worden' ...
Het gevoel is niet een bron, waaruit - geheel zelfstandig -
religie zomaar opwelt d.m.v. religieuze gevoelens,
of hoe iemand dat ook maar
wil noemen.



In je
gemoed 'geraakt worden'
door iets dat in de taal van de religie 'transcendent heet,
iets dat - in elk geval volgens S., en dat zag hij goed -
van buiten af komt:
zoek daar [in de eerste plaats]
de bron van de
religie?



Het verstand
ontfermd zich dan wel over wat het gemoed aanbiedt
aan gevoelens:
het maakt er vervolgens iets samenhangends van,
iets dat je kunt overbrengen aan anderen,
iets dat je ook kritisch kunt bekijken,
maar het verstand biedt niet zelf gevoelens aan,
laat staan dat het de bron van 'eeuwige waarheden'
over 'g d/mens & wereld'
zou zijn!



"DE
warboel ontwarren"
komt er dus op neer, dat een mens telkens wel weer kiest
'op gevoel' of 'met gevoel' in dat brede assortiment
van religieuze ontwerpen dat ons vandaag wordt voorgeschoteld,
maar dat wij ons verstand [hopelijk beter!] leren gebruiken,
zodra we merken dat we bezig zijn met 'voorwaarhouden'
van standen van [tijdelijke]
zaken?



EN
omgekeerd:
je gebruikt je verstand
['men late zich geen knollen voor citroenen verkopen' ried Gerrit Achterberg ons al eens aan in het recente grijze verleden!],
maar realiseer je WEL op TIJD, dat 'voorwaarhouden' of
juist "Niet voor waar houden" je alleen bewaart voor verkeerde stappen,
maar je niet brengt bij waar je eigenlijk wilt wezen:
ervaring van 'remythologiserende'
myditranscendentie.



DAAR
is wat anders
voor nodig:
"Something Fine",
iets
dat je in
jouw gemoed
treft,
en niettemin
niet bij
een gevoelsexplosie,
bij
emotie
als religie
of
religie
als emotie,
blijft
hangen.

~:lovesickgaap!:-)verliefd~
~#~
engel
22 sep 2005 - bewerkt op 25 mrt 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende