ka408b postmodernisten staan vooral achterdochtig

TEGENOVER
Grote Verhalen.

In hun ogen is de Westerse Geschiedenis bedekt met littekens
door de eindeloze neiging om aan de hele wereld 'n totaliserend systeem op te willen leggen.

Dit was sòms theologisch, resulterend in allerlei kruistochten & vervolgingen,
maar die 'verhalen' zijn ook wetenschappelijk, economisch en ideologisch of politiek geweest
met als resultaat de technologische overheersing van de natuur en de sociaal-politieke onderwerping van anderen in slavernij, genocide, kolonialisme, ANTISJEMITISME & de onderdrukking van vrouwen & vele andere minderheden.

Postmodernisten proberen dus net als Nietzsche, Freud & Marx zulke overtuigingen te depreciëren maar zonder er een absoluut 'verhaal' van henzelf voor in de plaats te stellen: postmodernisten is daarom iconoclastisch ~ 't kan worden gedefinieerd als de ongelovigheid tegenover grote verhalen (grands récits), zoals één v/d eerste sterren ervan, Jean-François Lyotard, zei?

Bovenaan de lijst van zulke récits staat de moderne 'God', die 'almachtig & alwetend is', en zó 'de wereld in de gaten houdt' & alles 'VOLGENS zijn eigen (geheime) bedoelingen laat verlopen'?

Maar 't postmodernisme heeft ook 'n afkeer van 'n atheïsme dat absolute, totaliserende uitspraken doet. JD waarschuwt dat we ook alert moeten zijn op 'theologische vooroordelen', niet alleen in 'n religieuze context, waar ze openlijk zijn, maar in alle metafysica ~ zelfs die welke pretendeert atheïstisch te zijn!

Zoals elke postmoderne filosoof staat Derrida zeer wantrouwig tegenover de vaste, binaire polariteiten die het moderne denken kenmerken, en naar zijn mening is de scheiding tussen atheïsten & theïsten (veel) té simpel! Atheïsten hebben de complexe verschijnselen van religie gereduceerd tot enkele formules die (beter) bij hun eigen ideologie passen ~ zoals Marx, die godsdienst 't opium v/h volk noemde, of Freud, die haar ook wel graag beschouwde als 'oedipale angst'.

'n Vaststaande en definitieve ontkenning van Gòd op metafysische gronden is volgens JD even laakbaar als elke dogmatisch religieuze 'theologie' (zíjn benaming voor 'n grand récit)! JD zelf, als geseculariseerde jood, zegt dat HIN weliswaar voor 'n atheïst doorgaat maar voortdurend bidt, 'n Messiaanse Hope koestert op 'n Betere Wéreld èn geneigd is tot 't stand-punt dat we omwille v/d vrede terughoudend moeten zijn met categorische uitspraken over geloof of ongeloof, aangezien absolute zekerheid nu eenmaal niet binnen ons bereik ligt.