(ka) In 430 v.Chr., tijdens één v/d vreselijkste

Verschrikkelijke Momenten i/d zinloze & destructieve Peloponnesische Oorlog, schotelde Sophocles (496-405) de inwoners van Athene z'n tragedie KONING OEDIPUS voor: wanneer het verstand niet toereikend was, konden mensen nog steeds leren van hun pijn. Oedipus, die faam genoot om z'n grote wijsheid, bleek op fatale & tragische wijze onwetend te zijn! Tot zijn afschuw ontdekt hij niet alleen dat hij z'n vader heeft gedood zonder te weten dat hij 't was, maar ook dat hij getrouwd is met z'n moeder zonder te weten wie zij werkelijk was? Zijn tragedie geeft 'm echter 'n volkomen nieuwe kwetsbaarheid & daarmee 't vermogen om voortaan méé te voelen met 't leed van anderen. Z'n uitspraken, die tot dan toe weloverwogen & beheerst waren, worden nú gemengd met emotionele kreten als 'ION ... ION! AIAI ... AIAI!' Wanneer hij z'n dochters aan-treft in tranen, vergeet hij z'n eigen leed uit zorg om hùn lot. De leden v/h koor volvoeren hun eigen reis naar compassie. Aanvankelijk zijn ze zó ontsteld over Oedipus' situatie dat ze niet naar hem kunnen kijken & vol afschuw terugdeinzen, maar wanneer ze beseffen hóe hevig z'n verdriet is, maakt deze afkeer plaats voor genegenheid. Ze laten 't publiek zien hoe 't op z'n tragedie moet reageren doordat ze Oedipus de hand reiken & 'm 'geliefde' & 'lieve' noemen. In OEDIPUS TE KOLONOS, dat Sophocles aan 't eind van z'n leven schreef, wordt Oedipus, 'n man die werd ge-meden om z'n onuitsprekelijke maar onbedoelde wandaden, 'n bron van zegen voor de burgers van Athene wanneer ze de compassie kunnen opbrengen om hem op te nemen & asiel te verlenen.

'n Tragisch toneelstuk maakt ons bewust v/d rol die kunst kan spelen als we onzesympathie willen uitbreiden. Toneelstukken, films & romans e.d. stellen ons instaat met onze fantasie 'n ander leven binnen te gaan & ons door empathie te identificeren met mensen die totaal andere (vreemde) ervaringen hebben gehad dan wijzelf? Zij kunnen ons een moment van meevoelende EKSTASIS geven! Bij deze stap moeten we ons dan ook voor-nemen 'n kunstwerk toe te staan om ons uit ons evenwicht te brengen & onze diepgewortelde vooronderstellingen ter discussie te stellen ...

't GROTE(R) scherm brengt ons dichter bij de personages: we kunnen tot tranen toe bewogen worden wanneer onze spiegelneuronen in actie treden als ook wij hùn pijn meemaken, zelfs al zegt ons logisch verstand dat hùn lijden alleen maar 'fictie' (o.i.d.) is? Als we op zó'n manier mee-geroerd zijn, dan moeten we niet te snel die ervaring vergeten zodra we de bioscoop (OFZO) verlaten of de roman e.d. terug i/d kast zetten ...

We moeten de pathos permanent in onze denkwereld toelaten, NÈT zoals Athene 'n waar Thuis voor Oedipus & voor de Eumeniden bood ~~~~~

Óók 'myDi' is 'zó'!