(ka) Christina werd een voorvechtster

van de straatkinderen van Vietnam. Ze stichtte met de hulp van rijke zakenlieden een weeshuis, en richtte later in London de Christina Noble Foundation op, die duizenden dollars inzamelde. Hiermee kon ze in '91 in Ho Chi Minstad een medisch & maatschappelijk centrum voor kinderen openen, precies 2 jaar nadat ze voor 't eerst 'n voet in 't land had gezet. Er zijn nu stichtingen in Frankrijk, de USA & Australia. Toen ze met haar werk begon, zeiden vrienden tegen haar dat ze iets onmogelijks probeerde te doen. 'Jij bent maar één mens,' verklaarden ze. Maar Christina was één ding nooit vergeten: 'Toen ik 'n kind was, had ik maar één mens nodig om mijn leed en mijn pijn te begrijpen! [...] Één is heel belangrijk.'
Daarvan is zij 't levende bewijs.

En dan schenken we nu even aandacht aan het moment van inzicht.
Toen Christina het kind aankeek, zag ze zichzelf. Ze besefte dat er geen sprake was van 'wij' en 'zij'; 'in wezen zijn ze gelijk'.
Zuiver rationeel gezien is deze verklaring onzinnig: er bestaan waarschijnlijk wel 1001 verschillen tussen een Vietnamese en een Ierse goot.
Het was logischer geweest als Christina zich in Ierland voor dakloze kinderen ging inzetten: er bestond geen èchte band tussen haar en het Vietnamese meisje. Maar bij de voorgaande stappen hebben we een empathischer visie ontwikkeld, die meer op inlevingsvermogen dan op logica is gebaseerd?! Ons werk heeft duidelijk gemaakt dat we niet alleen zijn met ons leed, maar dat iedereen pijn heeft. Inplaats van ons terug te trekken in de paleistuin v/d Boeddha hebben we ons eigen leed en het verdriet van anderen tot ons bewustzijn laten doordringen. We hebben geleerd dat we onszelf niet i. Een speciale, afzonderlijke categorie kunnen plaatsen. Inplaats daarvan hebben we juist geprobeerd om de zorgzame houding van SJOE (wederkerigheid) te cultiveren, zodat we onze eigen pijn en de nood van anderen met elkaar in verband zien.

Van daaruit krijgen we gaandeweg wat in 't Tibetaans boeddhisme bekendstaat als 'het onvermogen om 't verdriet van 'n ander aan te zien', zodat we dat bijna net zo intens voelen als ons eigen verdriet.
08 jul 2012 - bewerkt op 09 jul 2012 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende