Just a lovestory~!

--

Het was niet het slimste plan dat ik ooit heb gehad, maar mijn ideeën zijn nooit echt slim geweest.
Een huivering liep over mijn rug heen, waarbij alle haartjes overeind kwamen te staan. Een steek van de zenuwen schoot door m'n maag heen, terwijl ik de diepte in keek. De schreeuwende, smekende, stemmen achter me waren verstomd. Ik was me bewust van wat ik deed en hoeveel pijn ik andere ermee deed. Ik wist was ik deed, alleen niet waarom. Misschien had ik een doodswens, maar liet het niet werken. Misschien zocht ik gewoon de aandacht, aangezien mijn leven dodelijk saai was. Ik wist het niet.
Ik slaakte een zucht en klampte mijn vrije arm rond mijn middels om de zenuwen tot bedaren te krijgen. Niet dat, dat erg wilde lukken, maar proberen kon nooit kwaad.
“Klim langzaam naar beneden,” hoorde ik een politie agent, vanaf een veilige afstand door een megafoon schreeuwen. In een vlaag van woede draaide ik me om en stak mijn middelvinger naar 'm op. De megafoon zweeg en voor een paar seconden was het volledig stil.
Uiteindelijk draaide ik me volledig naar de menigte om, om te zien hoe de politie een vergeefse poging waagde om een meisje tegen te houden. Ze dook onder de armen van de agenten door en rende op me af. Verbaast keek ik d'r aan. Waarom zou ze naar me toe komen, in mijn poging om een einde aan mijn leven te maken.
Ze keek op, haar helder blauwe ogen ontmoette mijn levenloze grijze kijkers. Mijn gedachten werden overspoeld met vragen. Ik wist wie dit meisje was. Ze zat in mijn klas, altijd alleen, stilletjes in een hoekje te lezen of aantekeningen te maken.
Maar waarom was ze nu hier? Wat had het voor zin dat ze hier was gekomen, naar mij toe. Ze ging voor me staan, omhoog kijkend, omdat ik nog steeds op de rand van de brug stond. Om ons heen was het akelig stil geworden, alsof we in een geluidsdichte koepel stonden.
Met een zelfverzekerde blik in haar ogen stak ze een hand naar me uit. Ik twijfelde eventjes,m aar pakte uiteindelijk toch de hand. Waarom ik het deed wist ik zelf niet eens, maar ergens voelde het vertrouwd aan. Voorzichtig zette ik een stap van de brug af, zodat ik uiteindelijk oog in oog met het meisje stond. Een glimlach sierde haar gezicht en op een of andere manier zorgde dat er voor dat ik ook ging glimlachen. Ze had een vreemde invloed op me, op een of andere manier.
Ik liet d'r hand los. Om ons heen was het nog altijd eng stil. Ik vroeg me af hoe het mogelijk was, maar stelde er geen vragen over. Mijn lichaam was ondertussen rustig geworden, het trillen was gestopt en ook de zenuwen waren verdwenen. Alleen mijn hart bonkte nog altijd in mijn keel.
Het meisje, waarvan ik wist dat ze Valaina heette, legde een hand p mijn borstkas, om precies zijn op de plek van mijn hart. Bij zichzelf deed ze hetzelfde en voor een paar tellen dacht ik twee verschillende hartslagen te horen. Lichtelijk geschrokken keek ik haar aan. Ik deed mijn mond open om wat te vragen, maar ze snoerde me de mond door met d'r hoofd te schudden. Ik wist niet zeker wat ik moest doen, maar bedacht me dat het het slimste was om gewoon mijn mond te houden.
Opeens haalde Valaina haar hand weg, verbrak ons onderling contact. Een gevoel van leegte bleef achter op de plek waar haar hand had gelegen. Een sombere blik verscheen in mijn ogen en mijn glimlach viel weg. Voor mijn neus stond het meisje nog steeds te stralen. Ze had haar hand nog op haar borstkas liggen, de hand gevormd als zo'n enge klauw als in oude sprookjes. Ik vroeg me af wat ze van plan was, maar voordat ik iets kon vragen, zag ik hoe haar hand door de huid, botten en het weefsel gleden. Ik snakte naar adem en kon maar met moeite geloven van waar ik getuigen van was. Toen ze haar hand terugtrok, lag in het middel een middelgroot, kloppend, orgaan. Haar hart.
Angstig, maar ook gefascineerd, keek ik van het hart naar haar helder blauwe ogen. Hoe overleefde ze zo iets? Hoe kon ze dit überhaupt doen? Vele vragen spookten door mijn hoofd heen. Ik keek d'r aan, merkte dat ze op me wees. Wat wilde ze van me? Langzaam maar zeker drong het tot me door wat ik moest doen. Ik slikte moeizaam en legde mijn hand op mijn borstkas. Na een paar keer diep adem te hebben gehaald, maakte ik een klauw van mijn hand en en liet 'm langzaam door mijn lichaam heen glijden, totdat ik bij mijn hart uitkwam. Voorzichtig trok ik mijn hand terug, waarin nu mijn eigen kloppende hart lag.
Valaina had me de hele tijd met een grote glimlach aan gekeken, maar nu waren haar ogen op mijn hart gericht. Ze zette een stap vooruit, zodat we bijna neus aan neus stonden. Haar vrije hand legde ze op mijn schouder neer, alsof ze wilde voorkomen dat ik het op een rennen zou zetten. Haar linkerhand, die met het hart erin, werd tegen mijn borstkas aangedrukt. Ik hapte naar adem, toen ik voelde hoe het hart door mijn vlees en botten gleed en de plek van mijn eigen hart in nam. Totdat er opeens een warm gevoel door mijn lichaam schoot en ik in een klap volledig rustig werd.
Met een glimlach op mijn gezicht, pakte ik het meisje voor me vast en deed precies hetzelfde bij haar. Ik zag dat d'r glimlach breder werd toen mijn hart de plek van haar oude hart in nam. Langzaam drong het ook tot me door wat we hier deden. Door onze harten uit te wisselen waren we één geworden. Ze wilde me niet alleen helpen om van mijn zelfmoordneigingen af te komen, ze wilde me nog meer schenken. Haar liefde, haar hart.
Om ons heen kwam de wereld weer tot leven. De mensen hadden blijkbaar geen idee gehad van wat er net gebeurd was, alsof ze helemaal niets hadden gezien. Ik deed niets, pakte Valaina's hand en hand in hand liepen we weg, door de menigte heen, naar huis.

And oh - I'll be there to comfort you,
Build my world of dreams around you
I'm so glad that I found you
I'll be there with a love that's strong
I'll be your strength, I'll keep holding on
Yes I will, yes I will.