just a girl

Er was eens een meisje ,
Ze had een zusje een vader en een moeder. Het ontbrak haar aan niets. Ze had elke dag te eten, had een kast die uitpuilde van de kleren, was niet dom, had veel vrienden. En toch miste ze elke dag iets. Het lege gevoel in haar buik, waar ze elke dag mee opstond en weer mee ging slapen. Bang om verlaten te worden, of juist bang om echte liefde te voelen. Het was een feit: je houd van iemand en diegene gaat uiteindelijk je leven weer uit. Je weet van te voren niet precies wanneer maar het gebeurt. Soms zie je het aankomen en soms is het heel onverwachts. En dan is het weg, voor even? Of juist voor de rest van je leven. Aan alles komt een eind. Ooit een keer. Een masker die elke dag op moet. Elke dag doen alsof je blij bent en geen zorgen hebt. Die perfecte lach waar iedereen blij van word, die lach die zo echt lijkt zo spontaan en oprecht. Maar die zo nep is en elke dag op word gezet, en elke avond weer word afgezet. Op school een leuke spontane meid, thuis de perfecte dochter die haar ouders willen en eigenlijk ook verdienen. En eenmaal in bed gebroken, een enorm gat in haar hart. Elke avond huilen en gek worden van de gedachtes die ze niet wil.
en hoe,
hoe maakt ze daar een eind aan?
rust