'jonge denkers over oude wijsheid' 2500/2000 jaar

Je
moet dan
wel 'n onderscheid
kunnen maken tussen het
'boos worden en streng zijn'.
Als er wat kapot is gegaan & fouten zijn begaan
is 't eerste wat je in je voelt opkomen irritatie.
Als ik dat merk, dan probeer ik meteen ook
met 'n nieuwsgierige belangstelling te
kijken naar wat er zich in m'n geest
afspeelt: he wat boeiend, ik ben
nu [alweer] geergerd! Toch
moet ik soms ingrijpen
als ouder, want 't is
niet goed als de-
structief [wan]
gedrag de
overhand
krijgt & alles
nodeloos kapot gaat
& alsmaar erger
kan gaan
worden?!

Maar
in plaats
van boos te worden
probeer ik verder te helpen
om gedrag te veranderen
& aan te passen.

Op die manier
stel ik mijn opvoeding
in dienst van mijn kind [e.d.]
en niet meer alleen maar in dienst van m'n eigen ergernis.
Als ik dreig boos te worden kan 't van kwaad
tot erger gaan &
gebeuren er
rampen.

Als ik streng reageer,
dan ontstaat er een zich ontwikkelende discussie,
maar geen probleem.

Ook in 't boeddhisme
kun je onderscheiden tussen de natuurlijke staat van de geest
& de 'grijpende' geest: 'n grijpende geest is een geest die zich hecht,
bijvoorbeeld aan het verlangen naar allerlei mooie & comfortabele 'dingen',
aan de angst dat die dan weer kapot kunnen gaan
en we alles gaan verliezen,
of aan de [dwang]gedachte 'ik
MOET NU
gaan slapen, want
anders kan ik morgen
niet functioneren'!

Dat grijpen
van de geest veroorzaakt
onrust.

Ook 't tegenovergestelde is mogelijk:
een geest die zich terug kan houden & 't
nader bezien.

Gisteren
had ik dus ook kunnen denken:
'ik neem die aluminium ladder mee
voor de zekerheid' en 'wat kan mij 't schelen
dat ik wat later kom op die afspraak of beter ten halve gekeerd
dan heel je nek of been
gebroken'?

Die twee bewegingen,
grijpen en terughouden
[of wat voor soortgelijke combinatie van verschillende tegenstellingen dan ook],
komen voort uit een geest die gevuld is met alle mogelijke gedachten en wisselende emoties,
die men in 't boeddhisme ook wel de illusies van het ego noemt
of in wat meer 'christelijke' taal
'zonden'/tekortkomingen/gebreken/onvolmaaktheden
of zelfs 'duivels'/satanisch?

Als
we ons hechten
aan deze illusies van 't ego
& verleidingen 'des duivels' of vleselijk instinct ~
bij voorbeeld: ik ben pas gelukkig als ik 'n nieuw vriend[innet]je heb
of 'n bepaald mobieltje, of: mijn leven
heeft helemaal geen zin meer als m'n geliefde me verlaat
& ik zal altijd 'n hopeloze
minkukel blijven ~
dan ontstaat er allerlei onrust,
ontevredenheid, ellende, ruzie, ongeluk
& nog veel meer
narigheid!

De
boeddhistische meditatiemethodes
& christelijke vormen van 'bidden' & 't "overleggen" met je 'hemelse'
Vader/Moeder kunnen je zo leren, door die bewegingen van je geest nieuwsgierig te blijven onderzoeken,
om de balans te vinden tussen niet-grijpen & niet-terughouden:
dat evenwichtige midden, 'de natuur van de geest', stelt 't
boeddhisme voor als 'leeg' & Yehosjoea als "G d de
Vader/Moeder' & 't hemels g dsrijk binnenin &
rondom ons ~ niet [meer] gevuld met ego-
illusies & onevenwichtige
'duivelse' verleidingen.

Maar
je kunt
dat dus ook
gewoon ruimte noemen, liefdevolle
vriendelijkheid, openheid, helderheid en onze 'weg in gelukzaligheid' [e.d.]! "Beter", 'uitverkoren', 'herboren' zijn & blijven gevaarlijke woorden:
want daat zit alweer 'grijpen' in door middel van dwang, hoogmoed, botheid etcetera.
Als er in 'christendom' & 'boeddhisme' [e.d.] al sprake is van 'mijn betere ik'
of gepredestineerde goddelijke genade en dergelijke vermoedens
dan alleen maar in de vorm van 'heiliging' & 'vervolmaking'
voor onszelf [en de uitstraling daarvan] of in andere
woorden en termen 'goed karma', 'eenheid met
Vader/Moeder/Zoon/Dochter/Geest'. En nee,
dat is niet egoistisch, want positief karma
& 'godzaligheid' bouw je niet op door
egoisme, kortzichtigheid en botte
hardvochtigheid, maar [alleen
maar] door 'n menselijke{r}
houding van liefdevolle
vriendelijkheid, die zo
[stapje voor stapje],
kan bijdragen aan
'n betere
wereld
...