Huilend op mijn bed, starend naar mijn telefoon. Nadenken over wat je aan het doen bent. Geen reactie. Je neemt niet op, reageert niet. Logisch als iemand je 10 keer blijft bellen.
Bang, bang dat ik je kwijt ben. Bang omdat ik nu niet naar je toe kan komen.
Woorden, zoveel woorden die ik tegen je wil zeggen, maar het niet kan. Woorden, die ik niet zeg omdat ik bang ben dat ik alleen maar het verkeerde zeg.
Ik, die beloofd had je nooit meer te laten gaan. Ik, die voor altijd bij jou wil zijn. Ik, die er nog steeds voor wil vechten. Ik, die er alles voor wil doen om jou gelukkig te maken.
Jij, die mij hetzelfde beloofd heeft. Jij, waar ik nog steeds van hou. Jij, die pijn hebt. Jij, die neet meer kan.
Ik wil je steunen, je helpen, je knuffelen, je zoenen, naast je staan. Ik mis je nu al bij de gedachte alleen.
Waarom nou jij, waarom nou wij?
Weet dat ik echt onbeschrijfelijk veel van je hou. :








Lieve Mark..
Als je dit leest..
Ik hou van je. Wij horen bij elkaar.
Dikke kus jouw meisje voor altijd

