*
'Zonde:
fouten, vergissingen, misdaad, schuld,
boete, straf, berouw en ook
vergeving
...?'
~*~
Mensen
die de wet hadden overtreden,
moesten dit herstellen als hun fouten aan
andere mensen
schade hadden berokkend.
Ze moesten bovendien berouw tonen
en een offer brengen ...
Als het om overtredingen ging die anderen
niet benadeeld hadden
[bijvoorbeeld onopzettelijk werken op de zevende dag],
dan moesten ze ook berouw tonen en
een offer brengen!
"G D" vergeeft immers de berouwvolle zondaar,
maar 'hij' straft degene die geen berouw
heeft?
Dit
manifesteerde zich
bijvoorbeeld in een ziekte:
wie dit aanvaardde als een straf
van G D voor zijn wandaden,
BLEEF een waardig lid van
het verbond.
Over
de opeenvolging:
'overtreding' - ziekte als straf van g d - & vergeving
zie bijvoorbeeld ook
1 KOR 11:
27-32 ...
In grote trekken
gold hetzelfde voor het volk 'als geheel':
de overtredingen van het volk
hadden een 'nationale straf' tot gevolg,
zoals de Babylonische gevangenschap,
[afgunst & jaloezie, afgoderij & hebzucht,
ontucht & ongehoorzaamheid, zonde & misdaad in 't klein
& het GROOT] ~
en ziekte, depressie en rampen
leidden tot 'nederige
boetvaardigheid' ...
UITEINDELIJK
redde g d zijn 'machochimphomobonobovolkje' ALTIJD &
BLEEF 'het volk' "HEM" altijd weer
[ondanks alles] trouw ~
ondanks sporadische dwalingen,
afwijkingen en stompzinnige
zwakzinnigheid ...
De
gebeurtenissen
die 'het verbond' tot stand hadden gebracht
[de roeping van Avraham, de uittocht en het geven van 'de wet'],
waren beslissingen voor het EIGEN karakter
van Israel.
G ds
openbaring [inzicht]
aan het volk en wat hij [de geest] voor hen en ons deed,
was dus helemaal niet geeindigd met Mosje
[of wanneer daarvoor, tijdens of daarna dan ook]:
G D had de Israelieten het land Kana'an/Palestina beloofd
en geschonken
en had daarna tot ons gesproken door
de profeten ...
De
Israelieten
waren G ds eigen volk:
"HIJ" [de geest] had beloofd ons te 'verdedigen'
tegen zonde & ziekte
en 'groot te maken' en "HIJ" [de heilige geest]
stond en staat
'borg' voor de verlossing van
'de mensheid' ...
DEZE belofte
was een essentieel onderdeel van
onze 'uitverkiezing'?
In de eerste eeuw
kreeg de term 'verlossing'
verschillende interessante
betekenissen!
Er waren joden
die hoopten op een 'nationale bevrijding'
in een vrij wereldse, socio-politieke
betekenis.
Anderen verwachtten
een individuele verlossing bij hun dood
en weer anderen dachten aan een geweldige gebeurtenis
die de wereld totaal zou
veranderen.
En [misschien] Israel zou 'verheffen'
boven andere volkeren en de niet-joden
tot 'bekering' zou brengen ...
Terwij zij wachtten,
moesten de joden de wet van g d onderhouden
en vergiffenis vragen als ze die wet
overtraden!
Al deze
overtuigingen & variaties
vormden de 'kern' van de 'orthopraxis'
[de 'juiste praktijk']?
Wat ik
in 'mijn' mydiverhaaltjes probeer
is om opsommingen te geven
van de belangrijkste gebeurtenissen
die mijn leven 'kenmerkten'
en vooral DIE punten die
ons menselijke leven blijven onderscheiden
in de afgelopen
zes uur, zes dagen/maanden/jaren/eeuwen &
loslopende tijdperken 'all over the world'
in ELKE vorm van leven sinds het
zompige kale chimpbonobo-
gedoe!
En DAT
kunnen we inderdaad
op "1001" verschillende wijzen doen:
'mydi' legt DAAR immers dagelijks
ten goede en/of ten kwade
getuigenis van af in
vele [individuele]
toonaarden?
Elk bekje zingt
zoals het bevogeld is
en wie de schoen past die
trekt hem aan of gooit
haar weg ...











#
