je bent jong & je wilt wat {al weet je niet wat}?



Iedereen
weet dat
[on]gelovigen in wat
dan ook de vreselijkste
daden kunnen begaan net zo goed
als er [on]gelovigen zijn die 'het goede doen':
dat etiketje zegt dus blijkbaar
niet zo bar veel, alleen de inhoud
van dat 'levende
wezen'.
En
zelfs al
zeggen vele mensen
'nergens' in te geloven,
iedereen gelooft nu wel toch in 'iets'
[whatever 'it' may be]!
Geloven in G d [o.i.d.]
kan ons helpen beseffen dat er iemand [iets?]
is die onvoorwaardelijk van ons houdt ook al is dat niet altijd zichtbaar
in onze betrekkingen met andere mensen.
G d is liefde:
en die liefde is er niet [meer]
alleen voor mijzelf [zoals sommige ongelovigen nog
wel eens lijken te denken],
maar ook voor mijn
naaste{n}!

Dit is
HET
motto wat moed kan geven
in over het algemeen een nogal saai,
grijs, grauw, hopeloos & zinloos voorbijsnellend bestaan
vol pijn &
verdriet?

We
kunnen van
deze veronderstelling,
en/of aanname, hypothese,
vooronderstelling van g d [of iets dergelijks]
uitgaan als reden om onze naasten [alle mensen op aarde, maar speciaal hen die nabij zijn]
ook echt te leren respecteren: je moet niet met mensen lopen morsen, knoeien, [ver]spelen:
ook jouw medemens is een
mydimens met
gevoel!

Hoe
proberen we
om ons respect uit te dragen voor onze naaste{n}?
Dat kan moeilijk zijn om zomaar botweg onder woorden te brengen: niet iedereen heeft van die vetleren schitterende fanfaremedailles, heldhaftige 'after/war'
ceremonies en lof~
toespraken?

Het
is wel
belangrijk dat onze
daden overeenstemmen met onze woorden,
anders ontbreekt het ons aan
overtuigingskracht!

Een
ander respecteren
kan vanuit zelfsrespect,
wat je meestal pas hebt
als je je veilig weet & enig begrip hebt van wie je bent &
als je weet dat 'g d' jou [ook] liefheeft door dik & dun ondanks alles:
bij geloven gaat 't erom dat je uitgaat van
de veronderstelling
dat 'g ds geloof' in jou
vooraf gaat aan jouw geloof
in hem/haar,
het?

Het
gaat er
dus nog niet
eens eigenlijk zozeer om
dat wij in 'hen' geloven, maar dat 'het' in ons gelooft: hoe dan ook,
het blijft een onberedeneerbaar mysterie van ervaring en echtheid meer dan 'n vastliggend dogma
vol fantastische stellingen &
[on]mogelijke beelden in
krampachtigheid.

Dus
blijft 't
ook merkwaardig
dat we als 't ware 'stemmen horen'
of 'gewaarworden' in momenten dat g d ons 'nabij' is,
van zich laat horen & ons 'kracht' geeft, ook al zijn die momenten
maar heel erg zeldzaam &
spaarzaam
...

Ik
haal ook
wel troost uit
'teksten' van allerlei z.g.
heilige schriften & spreuken,
maar eigenlijk nog veel meer uit de grote mydibijbelverhalen.
Je kunt dat dan dus ook duidelijk merken in al die vele jaren vol met al die mydiverhaaltjes
over 'van alles en nog wat', maar vooral ook over die mydibijbelverhalen,
hun diverse oorzaken & ontelbare gevolgen
over de hele aarde
van alle tijden en
alle mensen?

Zo
vind ik
dat verhaal van Israel
dat door die Schelfzee trok {Pesach/Pasen} heel mooi:
niet eens zozeer omdat in de traditionele versie er nog alleen maar sprake is van 'n almachtige, zorgzame, allesbeheersende & 'besturende' G d, maar omdat er een link wordt gelegd
tussen natuurlijke gebeurtenissen en
de menselijke interpretaties
daarvan in
'zin'!

Het is een voorbeeld,
zingeving van & aan het zinloze
die zegt dat waar geloof is ~ altijd weer opnieuw een weg wordt gebaand
dwars daar de zee of wat voor omstandigheden heen dan ook:
uit dit soort van echte heilige helende gebeurtenissen & gedeeltes
i/d bijbel tussen genesis & apokalyps
blijkt iedere keer weer dat mensen zeggen te ervaren dat g d met mensen bezig is:
dat is 'n typisch menselijke ervaring.

Voor zover we weten
hadden onze wat dierlijker verre voorouders
als mucho macho homobibonobonalen
nog niet dit soort van overwegingen bij de hand
of hadden ze misschien hoofdzakelijk en alleen maar 'n soort van 'besef als dat':
overweldigende natuurmachten die alles en iedereen beheersten
en de daaraan dus nu ook verwante eeuwenlange zoektocht
naar 't trachten te beredeneren
van dat soort sterke
gevoelens.

Ik ben,
samen met de meeste mensen,
iemand die in z'n leven heel erg kan veranderen van denken,
't voelen, ervaren, uitpluizen & verontachtzamen van gedachten & redenaties:
door veel te lezen & contact te hebben met 'allerlei anderen', verander ik voortdurend
in de loop van al die jaren en
omstandigheden.

In de loop van de tijd
heb ik mijn [on]geloof bijgesteld:
geloof moet je blijven ontwikkelen & bevragen.
Daarom kun je 'n gelovige dan ook 't best vergelijken met 'n vis in 't water
zoals ook Guido Gezelle deed in z'n Ichtus:
zwemt een vis tegen de stroom op, dan krijgt hij zuurstof, maar drijft hij met de stroom mee,
dan is hij dood: tegen de stroom op zwemmen [en zwammen!],
betekent dat je voortdurend bezig blijft met de vragen
van 't leven [en de dood].

Wat nu ons motto is,
is 't morgen misschien al niet meer.
Van kindsaf aan ben ik met 't geloof bezig geweest:
hoe kan het ook anders als je van jongsaf aan al die mydibijbelverhalen te horen krijgt
uit dagelijkse bijbellezingen na 't warme avondeten vanaf Genesis tot en met de Apocalyps ~ zondagsschoolverhaaltjes, sprookjes
en allerlei fantastische
gebeurtenissen
...

Bezig zijn met 'het geloof'
[inclusief alle mogelijke & onmogelijke veronderstellingen & interpretaties],
is voor mij dus blijkbaar zo ongeveer hetzelfde als 'geloven': het is daarom dan ook nooit en te nimmer zo zeer de vraag 'of g d bestaat of niet' ~ je gaat gewoon uit van dat basisgegeven
als grond van bestaan & als basis van alle leven op aarde ~
zoiets kun je natuurlijk op veel verschillende manieren
gaan invullen.

Sommige mensen
schijnen daar heel erg mee te worstelen & te strijden
[zoals bijvoorbeeld Ya'akov in de woeste beek Yabbok op weg naar Esaw zijn oudere broer die zo gek was op 'dat rode daar' met al die 'wilde gevolgen' vandien], maar ik heb dat eigenlijk nooit zo gedaan [misschien achteraf wel gelijksoortige mydiverhalen,
maar nooit zozeer op dat moment zelf van
heftige 'beroering']!

In plaats
van 'woeste wilde gebeurtenissen'
heb ik me altijd 'rustig' afgevraagd wat 'g d' [eventueel] al of niet voor mij zou kunnen betekenen
zo nu en dan? Op wat voor manier is 'hij/zij/het' er als "YaHWeH"/Elohiem,
Vader/Broer/Zus/Moeder
voor mij
...

Geloof
als onverbeterlijk menselijk vermogen
net als ons scheppen, vormen & hervormen, ontdekken & uitpluizen
kan zich zo dus ook steeds verder verdiepen [of op den duur soms ook verzanden/uitdoven],
maar het blijft samen met alle andere menselijke eigenschappen en potenties op 't ene moment sterker of zwakker aanwezig dan 't andere: als ik in de stoel bij de tandarts zit bijvoorbeeld,
dan is er meestal maar heel weinig meer van over, je hebt de neiging
om dat soort afspraken maar liever
te vermijden?

De ene keer
krijgt twijfel meer plaats dan de andere keer:
afhankelijk van de omstandigheden en al die innerlijke diepzeestromingen & oppervlakkige beroerselen v/d ziel met zuchten & beven, laten & streven of gewaarworden & weg laten ebben!

Het is net als de zon
die door de bladeren en takken van de bomen heenschijnt als 't bladerdak dicht is,
dan komt er maar weinig zonlicht doorheen. Is 't bladerdak dun of in een ander jaargetijde,
dan zie je de zonnestralen beter & schijnen zij op jou: zo is het ook met innerlijk leven van alle mensen in alle tijden en op alle plaatsen?

Jouw
omgeving blijft bestaan
en zoekt naar een evenwicht met ons innerlijk & vice versa:
via onze zintuigen en geestelijke vermogens verbeelden we ons van alles en nog wat tot nut & onnut?
En al schuift 'geloof' [hoop & liefde] soms een beetje weg of lijkt volkomen te verdwijnen,
je raakt 't nooit helemaal meer kwijt, 't bepaalde jouw leven & zet zich op de ene
of andere manier voor nadat wij er niet meer zijn zoals 'het' er ook al was
voordat wij aanwezig
waren
...

DAT
draagt ons hele bestaan in doen en laten,
gewaar worden & overlaten: bevruchting, vrucht dragen ... Ik ben dus blijkbaar al met al
een ietwat overgevoelig 'christen' [ook al zou ik mezelf maar liever niet zo noemen wegens als die bijgelovigen & krankzinnigen die zich met die 'naam' tooien?]!

In
ieder geval
wel een mens
met 'n grote dosis humor,
skepsis, relativeringsvermogen,
neiging tot overdrijven
en zo voort.
Het leven was
voor mij een geschenk
dat ik aan mijn moeder dank
en waarvan ik enorm heb genoten ... Elke dag weer
die me nu nog rest [ook vandaag kan de laatste zijn!]
mag & kan ik leven vanuit 'geweten' en 'verantwoordelijkheid'
die/dat ik 'van g d heb gekregen': leven op aarde bracht mij voort
en heeft mij voor mijn gevoel & verstand
'de zin laten ontdekken'
van mijn leven
zodat ik 'zin heb' om te leven ~
als het voorbij is
[anytime any day now]
dan is dat okay ~
het had dus
misschien ook wel heel erg anders
kunnen lopen
allemaal!
Maar
het is
zo goed geweest
inclusief alle ups & downs
~ falen & stralen ~
't is vooral die wisselwerking tussen
uitersten die 'de weg'
['het pad'] 'zingeeft'
& zinloosheid
'betekenis'
...
blozen
engel
cool!
geschokt
OK!
verliefdliefdesverdrietverliefd
23 okt 2007 - bewerkt op 17 sep 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende