Jaren lang vernedering

Terwijl ik in de put zit en aan het bedenken ben hoe ik mij voel en hoe ik dit allemaal in mijn hoofd op een rijtje krijg bedenk ik mezelf dat ik dit van mij af wil gaan schrijven.
Ik ben 52 jaar oud, 27 jaar getrouwd en ik heb eindelijk de knoop doorgehakt.
Jarenlange vernederingen doorstaan en aanghoord. Getwijfeld aan mezelf. Al jarenlang geen aanraking meer gehad,geen sex meer, god wat is dat eigenlijk? Verder moet ik concluderen dat ik zijn gezeik over het douchen,wie wanneer gebruik maakt van de badkamer helemaal zat ben.
Ik kan die man niet meer luchten of zien. Ben alles kotszat van hem.
Wat voelt het lekker het hier zo anoniem op te schrijven. En dat ik gewoon kan zeggen dat ik Zijn geboer en gestink helemaal zat ben,dat ik die kop niet meer kan verdragen. Met zijn eeuwige gezeik over het eten.
Ik moet het nog opbrengen om met die zak 1 vakantie te doorstaan, god hoe ga ik dat doen? Maar ik moet het doen voor de kinderen,ook al zijn ze al bijna volwassen. Ik denk dat de jongens het merken aan mij,vooral de oudste van 21,dat kan niet missen.
Een week Oostenrijk overleef ik wel, ik pak gewoon wat vaker een goed glas wijn,als ik maar niet bij die lul in de buurt hoef te zitten
Na de vakantie ga ik hem vertellen dat ik wil scheiden. Ik verdraag die vent niet meer. Wat een loser.
Dit dagboek is een blijvertje. Gelukkig heb ik mijn baan als frontdesk medewerkster, financieel kom ik er wel. Dat is een grote zorg van mij en daarom heb ik het zo lang volgehouden met die verschrikkelijke klootzak. Maar het is nu klaar. Ik ben op. En hem spuugzat. Dit verhaal krijgt een vervolg.
Hopelijk hebben andere vrouwen hier wat aan en kiezen ze voor zichzelf. Tot gauw!