jane

Je
kunt dus
ook net zogoed
vragen: wat denken planten,
of voelen die
'alleen
maar'?

En
dieren:
wat alle
anderen dieren denken
is in principe natuurlijk ook maar een kwestie van toevalligheid
die afhangt van de [voor~]ouders,
hun omgeving[en] & de wisselwerkingen
tussen lichaam, hersenaktiviteit &
externe in~
vloeden!

Ze
zijn er
dus net als wij op uit
om bescherming te zoeken
waar iets vertrouwds aanwezig is,
voedsel, drinken & ook sociale interactie met soortgenoten [afhankelijk van de 'soort'],
'vrienden & vijanden', aandacht & bevordering van hun eigen rang of plaats in de ploegpositie/pikorde
via voedsel & bevruchtingen ~ al die zaken gaan volkomen automatisch:
ze staan er niet echt bij stil
zoals wij wel
kunnen?

Op
dat punt
zou je het dus
'geest' kunnen gaan noemen
die als het ware een eigen zelfstandige nieuwe stage teweegbrengt
waar voorheen alleen nog maar eigen karakter,
gewoontevorming & imitatie aanwezig was?
Maar in de grond van de zaak
zijn wij net als [al die] anderen:
het wordt geboren,
groeit op, wordt ouder,
'beleeft' bepaalde ervaringen als aangenaam & gevaarlijk
wat via voortplanting & beinvloeding
weer nieuwe vormen &
uitingen doet
ontstaan!

Je
zou dus
kunnen zeggen dat
bij de mens de overgang pas goed kan plaatsvinden
daar waar gebeurtenissen bewust{er} worden
en wij ons dan ook proberen te 'vermenselijken' ~ 'menselijker worden'.
Afhankelijk van de toestand in al onze hersen- & zenuwcellen
borrelt er van alles en nog wat op uit die grijze massa dat 'beelden' teweegbrengt:
we zien, horen, ruiken, voelen, merken & verwerken wat we denken dat er gebeurt als in een droom,
waar als alles 'go{e}d' gaat
een creatief proces op gang komt dat
iets nieuws toevoegt
aan 't reeds
bestaande.

Als
't niet
zo goed gaat
wordt dat /vanzelfsprekende'
natuurlijke proces belemmerd door 'fout[ief]meldingen':
angst, twijfel en onzekerheid over wat 'waar & onwaar' is, wat we werkelijk ervaren & wat 'onwerkelijk', vreemd, verdacht is en ons normale gezonde functioneren belemmert ~ TE krankzinnig,
TE vergeetachtig of juist ook veel TE bepaald
& TE wantrouwend &
TE 'gek'
...

~@~

In
myDi gebruiken
we dan ook in plaats van mimiek,
gebaren & geluiden,
meer de symbolen van onze eigen taal:
we willen zowel voor onszelf als sommige anderen
leesbaar & begrijpelijk zijn zodat eenvoudig
sprake kan zijn van via onze eigen [of een andere] taal communiceren,
contacten leggen, gegevens uitwisselen &
voorlopig vastleggen in
geven &
nemen?

Het
gaat hier
dan ook over
het algemeen niet alleen
maar over 'zomaar' mucho macho gedrag
zonder meer {?}, maar is ook vooral een kwestie van ietwat diepere dimensies {'mydidimensies'}
die meer kunnen uitdrukken dan alleen nog maar "hapslik, zuigslurp, poepplas" & al die andere vormen van simplistisch 'verstoppertje willen spelen' met onszelf en/of anderen [met of zonder 'verlos']:
in sommige gevallen lijkt het alleen nog maar 'dat', maar meestal daagt
er toch iets meer achter die zoete bruine/grijze/groene/blauwe ogen
& tussen de rode/roze/witte/bruine
lieve oortjes?

Wat
brengt 'n
mydimens dus tot
al dat gespeel met letters,
woorden, begrippen, zinnen & denkbeelden?
Vaak is die bezinning het gevolg van confrontaties met de dood, ziekte, pijn, verdriet, ongenoegen?
Voorheen leek alles nog koek & ei: je bent kind & je wilt wat, je weet niet precies wat, maar dat doet er niet zo erg toe als je goed verzorgd wordt, getroost, geholpen, beschermd, gekoesters & verwend!
Pas als er iets mis gaat gaan er ook belletjes rinkelen die onze extra reserves kunnen aanspreken. Wanneer iets waardevols kapot gaat, als jong leven over gaat in bewegingsloosheid & fatale ziekte/ongeluk. Als we ons gaan afvragen hoe het
allemaal zo gekomen is
en waarom het
zo gaat.

Wanneer
sterven en verdwijnen
niet alleen maar een zaak is
van aanwezig zijn & 'weg zijn',
maar van ons eigen echte gemis,
verlangen, herinnering & al die belangrijker, 'verhevener', 'edele zielsdelen' die leven
pas goed vernauwen en vergroten: waar sterven en gemis ligt op de grens van ons bestaan ~
voor sommigen komt dan 'g d' om de hoek kijken,
of eeuwigheid/heelal, en wat we dan aanmoeten
met ons gevoel van aanhankelijkheid,
liefde, aandacht, bescherming,
zekerheid & uiteindelijke
creativiteit?

De
tijd gaat
TE snel: als
we het eenmaal hebben
over vertrouwen, geboren [of herboren] worden, sterven & ziekte,
gaan onze gevoelens, gedachten en daden andere wegen dan voorheen: we worden met onze neus op de feiten gedrukt die we voorheen nog niet kenden of verdrongen.
De dood is het grootste mysterie van ons leven!
Daarom zoeken we naar vrede voor 'de ziel'.

Hier
komt 't keerpunt
waar onze doodnormale hersenaktiviteit
ter voverleving dimensies aantreft die veel dieper zijn
en hoger gaan dan al het andere dat we daarvoor hebben ontmoet en ervaren?
Dan zoeken we naast al die 'dierlijker' verlangens & gewoontevormingen, drukte & haast, naar inhoud.
Rust & troost voor al onze verlatenheid, eenzaamheid, schuld & boete.
Dagen en nachten krijgen dan totaal andere kleuren en geuren.
Hemel en hel openen en sluiten zich anders dan voorheen.
Duisternis & licht ervaren we dan
heel anders!

Zielepijn
noemen sommigen het
of zelfs liefdesverdriet in z'n meest eenvoudige vorm?
Zielevrede is het wanneer onze 'ziel' {whatever 'it' may be} weer gaat open staan voor zonnestralen
en we al wankelend als beschonkenen, brooddronken & uitgeput, al twijfelend & worstelend tevoorschijn komen uit de diepe spelonken waar we opgesloten zaten
zonder enige uitweg naar het
scheen.

Het
woordje g d
kunnen we dus
misschien maar beter
niet meer gebruiken
wegens veelvuldig
misbruik?

Maar
of we
het nu 'eeuwigheid'
noemen, 'vrede & liefde', 'begrip & geduld' of 'levensmoed',
het is tegelijkertijd ook een geheim dat voortkomt uit
iets wat je 'stervenskracht'
zou kunnen noemen: uit
het levenloze kan
nieuw leven
komen,

@