Jabbadabbadabbadoeh: myDiflintstones in action ~~~

Overal altijd op de ene of andere manier in dezen & genen. KA: Steden konden vrijwel van de ene dag op de andere verdwijnen, zoals i/d vroege brons(t)tijd ook al in Palestina gebeurde: ze konden niet op duurzaamheid hopen als ze niet in zekere mate en zin deel hadden aan 't machtiger & doeltreffender leven v/d 'goden' (dacht men)! Soms werd deze zoektocht naar 't heilige & de cultus van 'n heilige plaats geassocieerd met het heimwee naar 't 'paradijs'. Vrijwel iedere cultuur kent 'n mythe over 'n 'gouden eeuw' aan 't begin der tijden, waarin mensen & goden nog op een ongecompliceerde wijze samenleefden & 't goddelijke nog niet werd ervaren als 'n verre, explosieve kracht maar als 'n dagelijks levensfeit. Onze mensheid beschikte daarin over hogere machten: er was nog geen dood, geen ziekte, geen onenigheid. De mensen hunkerden ernaar om terug te keren naar die oorspronkelijke toestand van gelukzaligheid & harmonie & meenden dat het leven zo 'had kunnen zijn', als er geen 'oerzonde' zou zijn geweest? Tegenwoordig geloven wij misschien niet meer in 'n aards paradijs of 'n tuin van Eden, maar 't verlangen naar iets dat 'anders' is dan 't onvolmaakte heden, blijft bestaan! Er bestaat 'n ingeboren overtuiging dat 't leven zó niet bedoeld is: we verlangen naar dat 'wat had kunnen zijn', betreuren de voorbijgaande aard v/h aards bestaan & voelen ons gekrenkt door de dood. We worden geplaagd door 't gevoel dat 'r ook nog volmaakter relaties mogelijk zijn & stellen ons 'n wereld voor van harmonie & heelheid, waarin we ons volkomen één kunnen voelen met onze omgeving, in plaats van ertegen te moeten strijden. Dit verlangen naar 'n toegankelijk paradijs dat onherroepelijk verloren blijft, klinkt tegen-woordig ook (nog/weer) door in populaire liederen, in romans & de utopische fantasieën van filosofen, politici & adverteerders. Psychoanalytici brengen dit verlangen in verband met de scheidingspijn die we hebben ervaren bij de geboorte, toen we met geweld voorgoed uit de buik van onze moeder werden verstoten. Tegenwoordig trachten veel mensen die 'paradijselijke harmonie' weer terug te vinden in kunst, seks of drugs: in de Oudheid trachtten mannen & vrouwen (& hun kinderen) dit gevoel van verlies & scheiding te verminderen door ergens te gaan wonen waar, volgens hen, die verloren heelheid kon (kan en/of zal kunnen) worden hersteld. We beschikken dan wel niet meer over de directe informatie over 't religieuze leven @ bv. Yeroesjalayiem tijdens pakweg de 18e eeuw 'bc', maar toch ... Na die voornoemde vervloekingsteksten wordt er in feite 'n tijd lang niet meer over Yeroesjalayiem gerept: 't was 'n tijd van voorspoed in Kanaän & i/d 17e eeuw werden de farao's tezeer in beslag ge-nomen door wat zich in Egypte zelf afspeelde om zich te kunnen bekom en om 'Retinoe', & 't land voer daar WÈL bij ... Eerst nu in 't bad ...