it's a shame


~*~

TOEN
Yehosjoea
haNatsri haMasjiach
ten tonele verscheen,
begreep hij waarschijnlijk heel goed
na zo'n dertig jaar te hebben rondgekeken,
voor welke enorme uitdaging we stonden,
maar hij was geen strenge leermeester?
Hij tolereerde geen enkele vorm van gemaaktheid of zelfbedrog,
en eiste volkomen
eerlijkheid!

Wie met Yesjoea optrok,
kon niet meer net doen alsof hij
van "G D" of van anderen
hield
...

Je moest jouw liefde tonen
of toegeven dat je bang was.

Een andere keuze was er niet.

Je kon
veel mensen voor de gek houden,
maar Yesjoe
niet!

Hij wist
wat er in je hart leefde,
ook als je dat zelf
nog niet wist?

Zijn leer
was nu niet bepaald gecompliceerd
of esoterisch exclusief of geheimzinnig elitair:
hij vroeg ons simpelweg om anderen net zo
te behandelen als wijzelf
behandeld wilden
worden
...

Hij
vroeg ons
om elkaars gelijken te zijn,
elkander onze fouten te vergeven,
voor ogen te houden dat we hier zijn om te leren
iedereen lief te hebben,
inclusief onze
'vijanden'?

~@~

Hij
hielp ons
ons eraan herinneren
dat we dan weliswaar
uit 'het paradijs' weg zijn gelopen,
maar helemaal niet van
g ds liefde zijn
afgesneden.

In
tegendeel,
sterker nog:
hij hield ons voor
dat we alleen nog maar
in de liefde van g d de nodige steun konden vinden
bij de vele problemen die we op onze individuele
en onze gezamenlijke
tocht naar vollediger
bewustzijn zullen
tegenkomen.

Natuurlijk wilden de mensen
Yesjoe allereerst tot iets 'bijzonders' maken:
sommige mensen dachten dat Yesjoea
een speciale relatie met {DE}
g d had?

Anderen
dachten dat hij levensgevaarlijk was
omdat de mensen
naar hen
luisterden!

DUS
praatten ze zichzelf aan
dat Yehosjoea 'het probleem'
was
...

In feite
was Yesj NOCH het probleem
NOCH de oplossing.

Hij was
simpelweg iemand
die niet bang was om de waarheid
[zoals hij die zag]
te zeggen?

En hoewel
ook hij dit 'leven na het paradijs van de hof vol Eten' geerfd had:
hij bleef zich bewust van g ds liefde
voor hem
...

Hij
heeft geen
moment geloofd dat
g d hem ~ of een Ander ~ strafte
voor het verlangen
naar kennis!

Integendeel.
Hij wist dat het vertrek uit de 'tuin'
van het 'paradijs' in de veronderstelde
goddelijke plannen
paste!

De
grote tragedie
van dit besluit
lag immers NIET in
het verlies van g ds liefde,
maar in het besef
van g ds
liefde
...

Het
eerste dat
Adam [de met
rode rivierklei bedekte 'eerste'
mens] en Ewa [de moeder van 'alle' leven]
deden toen zij hun muchomachobonobonale paradijstuin verlieten,
was het bedekken van hun geslachtsdelen:
zij schaamden zich voor hun scheppingskracht
en geloofden dat hun vertrek hen tot slechte [want problematische,
nieuwsgierige, jaloerse, dubbelzinnige] mensen maakte
en dat "G D" dan ook 'boos'
op hen was
...

~@~
25 mrt 2007 - bewerkt op 13 jul 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende