islamgeloof liefde hope & dope in leven & sterven?
Misschien is dat ook wel het ultieme pubergevoel tussen kind en volwassene: aan de ene kant geborgen in de armen van een liefhebbende moeder en een sterke vader, onverwoestbaar samenzijn in puur geluk, zorgeloos, speels, vrij & blij zonder einde of problemen, en aan de andere kant het tegenovergestelde in totale rade-, rede- & reddeloosheid, verlaten van g d en mensen, geslagen, aangerand, verkracht, dood- ziek in pijn & verdriet met alle leed van de wereld voor ogen zonder enige uitweg naar heelheid en liefde.
In feite gaan alle bijbelverhalen daar over: het menselijk brein met de zoogdierlijke capaciteit tot genot & dus ook 't menselijk falend tekortschieten op alle belangrijke punten van ons leven zoals we dat ervaren zo nu & dan.
Die uitersten van goed & slecht, mooi en lelijk, liefde en kwaad, samenzijn en haat, gezondheid & ziekte.
Het drama van de schepping op aarde: alles bijna perfekt, prachtig, plezierig, evenwichtig & vol beloften?
Tegelijkertijd vernietiging van alle leven, hope & dope in pijn, leed, ziekte, eenzaamheid & doelloosheid!
Geen wonder dat mensen godsdienst, religie, filosofie, wetenschap & aanlokkelijke artikelen ontwerpen & trachten om die volkomen hulpeloosheid te verhelpen met al het goede dat toch mogelijk lijkt te zijn zo nu en dan: met een lach en een traan in staat om samen alle leed te dragen door alle ellende heen ...
En/of de redelijke variant op al dat gevoel met de beheersing van elementen & alle mogelijke gevaren!
De eerste menselijke gemeenschappen onder en in bomen, holen & gaten tegen het natuurgeweld met 't eerste bewuste kampvuurtje, herkenning via taal en teken, mimiek, gebaar, symbool, verstandhouding{en} om samen verder te bouwen aan iets beters met al die stokken & stenen, huizen, planten en dieren enzo.
Tussen al die uitersten van miljarden eeuwen in een leeg heelal van eeuwigheden de mogelijkheid tot g d als leegte die gevuld wil worden met aandacht, koestering, tederheid, zorgvuldig samen gelukkig vrij zijn en vrij makend leven zonder einde, met aanvaarding van alle mogelijkheden ondanks bijna altijd aanwezig besef van [ook] het tegendeel.