Is zij nog mijn dochter ??
Het leven gaat niet alleen over rozen en daarmee zeg ik niets abnormaals. Een ieder treft wel eens een voorval of periode waarin het minder gaat of ronduit slecht.
Mijn dochter, inmiddels 26 en weldenkend en -voelend, gaf er nog een klap bovenop die misschien wel de genadeklap is.
Ze was 6 jaar toen haar moeder en ik scheidden. Ik kreeg haar een weekend per 14 dagen bij me. Ik was er altijd voor haar als zij er was en ook als zij er niet was. Ze belde me op als ze verdriet had en ik ging naar haar toe, bij haar moeder kon ze niet terecht. Ik naam haar mee naar de Efteling en had zelfs een abonnement op het park. Ik was er toen ze slaagde voor haar gymnasium. Ik was er toen ze niet verder mocht op de kunstacademie. Ik was er toen het weer eens uit was met een vriendje.
En in eens wilde ze niets meer met me te maken hebben. Ze wilde niet praten. Ze kwam niet eens naar het ziekenhuis waar ik 4 jaar geleden op sterven lag. Daarna volledige radiostilte.
Op 29 mei 2013 ineens een mailtje met het verzoek om weer contact te hebben. Ik hartstikke blij natuurlijk maar mijn verzoek om elkaar te ontmoeten en alles uit te praten, werd niet gehonoreerd. We moesten het rustig aan doen en maar mailen totdat zij zover was dat we elkaar konden ontmoeten. Dat duurde tot 06 november 2014 en ondanks de spanning was het toch een leuke ontmoeting, in ieder geval zo goed dat we elkaar beloofden dat snel te herhalen.
Maar sinds de ontmoeting 2 mailtjes maar geen ontmoeting. Op 29 december 2014 stuur ik haar een nieuwjaarswens en daar antwoordt zij pas op 4 februari 2015 op. Ik reageer prompt en vraag ook om weer een ontmoeting. Weer wachten en wel 6 weken want pas op 18 maart 2014 krijg ik een mailtje dat we elkaar kunnen zien op 31 maart 2014 's morgens want ze moet om 13.00 uur weer ergens anders zijn.
Ik reageer verontwaardigd en vraag haar wat ik voor haar ben en beteken. Bovendien schrijf ik ook dat het slecht met me gaat omdat mijn arts mijn adviseerde mijn been te laten amputeren.
En dan krijg ik het volgende antwoord: "Pa ik vind het heel sneu voor je maar ik kan niets aan jou situatie doen. Ik ben geen maatschappelijk werkster."
Is zij nog mijn dochter ??
Mijn dochter, inmiddels 26 en weldenkend en -voelend, gaf er nog een klap bovenop die misschien wel de genadeklap is.
Ze was 6 jaar toen haar moeder en ik scheidden. Ik kreeg haar een weekend per 14 dagen bij me. Ik was er altijd voor haar als zij er was en ook als zij er niet was. Ze belde me op als ze verdriet had en ik ging naar haar toe, bij haar moeder kon ze niet terecht. Ik naam haar mee naar de Efteling en had zelfs een abonnement op het park. Ik was er toen ze slaagde voor haar gymnasium. Ik was er toen ze niet verder mocht op de kunstacademie. Ik was er toen het weer eens uit was met een vriendje.
En in eens wilde ze niets meer met me te maken hebben. Ze wilde niet praten. Ze kwam niet eens naar het ziekenhuis waar ik 4 jaar geleden op sterven lag. Daarna volledige radiostilte.
Op 29 mei 2013 ineens een mailtje met het verzoek om weer contact te hebben. Ik hartstikke blij natuurlijk maar mijn verzoek om elkaar te ontmoeten en alles uit te praten, werd niet gehonoreerd. We moesten het rustig aan doen en maar mailen totdat zij zover was dat we elkaar konden ontmoeten. Dat duurde tot 06 november 2014 en ondanks de spanning was het toch een leuke ontmoeting, in ieder geval zo goed dat we elkaar beloofden dat snel te herhalen.
Maar sinds de ontmoeting 2 mailtjes maar geen ontmoeting. Op 29 december 2014 stuur ik haar een nieuwjaarswens en daar antwoordt zij pas op 4 februari 2015 op. Ik reageer prompt en vraag ook om weer een ontmoeting. Weer wachten en wel 6 weken want pas op 18 maart 2014 krijg ik een mailtje dat we elkaar kunnen zien op 31 maart 2014 's morgens want ze moet om 13.00 uur weer ergens anders zijn.
Ik reageer verontwaardigd en vraag haar wat ik voor haar ben en beteken. Bovendien schrijf ik ook dat het slecht met me gaat omdat mijn arts mijn adviseerde mijn been te laten amputeren.
En dan krijg ik het volgende antwoord: "Pa ik vind het heel sneu voor je maar ik kan niets aan jou situatie doen. Ik ben geen maatschappelijk werkster."
Is zij nog mijn dochter ??
20 apr 2015
- meld ongepast verhaal
-
Pelientje
dinsdag 21 april 2015 08:16
Hè bah, ze is dan wel geen maatschappelijk werkster, maar wel je dochter. Sterkte!
-
Luunaa (opgeheven op 4-6-2019)
dinsdag 21 april 2015 09:03
Makkelijk lullen voor mensen die niet in zo'n situatie hebben gezeten ahum @ hierboven.
Ik weet niet hoe je relatie met je dochter precies was. Klaagde je toevallig enorm veel over je leven?
Het leven gaat niet over rozen nee, mijn eigen vader klaagde continu steen en been over alles. Het verleden, het heden, de toekomst. Alles.
De ene keer wilde hij zelfmoord plegen, de volgende keer was hij een alcoholic in the making, dan was het weer mijn schuld dat mijn ouders gescheiden zijn, de stroom aan negativiteit hield gewoon niet op.
Op den duur raakt een mens het gewoon zat, dochter of niet.
Dus even goed voor jezelf nagaan of je teveel negativiteit aan haar leven toevoegde. Dat is bij mij een van de grootste redenen dat ik het contact met mijn vader afgekapt heb.
Succes en sterkte ermee. -
inoue
dinsdag 21 april 2015 10:26
Hoe de situatie ook is ontstaan, feit blijft dat dit gewoon sneu is voor allebei.
Duidelijkheid is eigenlijk wat er moet komen.
je dochter mag wel eens eerlijk zijn en zeggen wat haar dwars zit, zodat je in ieder geval de kans hebt om spijt te betuigen en / of verandering te brengen in je gedrag of leven. of om dingen uit te leggen waarvoor je de kans nooit hebt gehad. Andersom geldt dat dus ook. Stel dat je dochter zo ontzettend kwaad is vanwege een 'aanname'...Assumptions is the mother of all fuckups...
En al is het een feit...Zolang ze jou niet confronteert met haar kwaadheid / afstandelijkheid naar jou toe, kan je er ook weinig mee doen. En dat is jammer.
Wat er eigenlijk zou mogen gebeuren, is een goed gesprek.
Communicatie. géén stilte. Stilte geeft de onvrede aan, maar lost verder geen f*ck op.
Vraag haar wat er speelt bij je eerstvolgende gesprek, als je dat wilt en kunt.
Liever een pijnlijke waarheid dan die eeuwig zeurende 'what if's' en de onzekerheid.
sterkte, voor jullie beiden.
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 10 mei 2015 Geen bericht
- O 20 apr 2015 Is zij nog mijn dochter ?? ( 3 )
- O 16 jan 2015 Gevoel ( 2 )
- O 15 jan 2015 Een dilemma