insjallah allahoeakbar rachmanoerachiem yhwh ...

WAAR
het dus
eigenlijk allemaal om
draait bij al die
elkaar citerende & voorspellende profeten
is een bepaalde menselijke mentaliteit die we
onmiskenbaar overal & altijd elders weer op de
ene of andere wijze ook terug kunnen vinden!

't Is dan ook helemaal niet toevallig
dat Sjapo in Romeinen 11 vers 27 die vele eeuwen oudere tekst van Yirmeyahoe 31:33~34 citeert,
waar we ook al eerder en vaker naar hebben verwezen:
het is G d die zijn volk Israel bij monde van de profeten {'zieners'} terughaalt
uit de 'ballingschap' in Assyria/Babylonia en Persia
& die door hun woorden, daden & gedrag
het 500 of zelfs meer dan 1000 jaar
oude verbond van bij
de berg Sinai herstelt:
men borduurt voort
op oeroude menselijke thema's
uit Oer in Chaldea, Haran in Klein Asia,
Kana'an & Egypte.

Want G d heeft hen allen
onder ongehoorzaamheid besloten en ieder mens uitgeleverd aan de ongehoorzaamheid
[door culturele vermengingen & vooral ook eigenzinnige hooghartigheid e.d.]
opdat hij voor ieder mens barmhartig kan zijn & zijn mededogen toont
door zich over hen allen te ontfermen.

ROM 11:32 ~
die ontferming,
de barmhartigheid van de goddelijke natuur
in de mens is hier beslissend?!
Dat betekent niet dat berouw en bekering helemaal geen rol meer spelen
in de weg die g d met mensen gaat,
maar het is de goedheid van de goddelijke natuur in ons
die ons tot inkeer kan brengen telkens weer opnieuw volgens ROM 2:4 ~
''t evangelie van g d overal op aarde te verkondigen dat al bij monde van zijn profeten
in de heilige schriften is beloofd:
't evangelie ook van zijn zoon en door g ds heilige geest met machtige kracht bekleed
toen Yehosjoea haNatsri aka haMasjiach
opstond uit
de dood
...

Het bjbelse paradigma hiervan is
't mydibijbelverhaaltje van Zachai in Lucas 19:1~10:
het is de onvoorwaardelijke liefde van Yesjoea die Zachai tot berouw/inkeer & omkeer brengt
& niet omgekeerd!

Wayavo wayaavor biYricho;
wehineh-isj oesjmo Zachai nerasjei hamochsim wehoe asjir;
wayevakesj lirot et-Yesjoea mi hoe welo yachol mipnei haam ki-sjefal komah hayah/ki va ben-haadam lvakesj oelhosjia et-haoved!

Yehosjoea ging Yericho in
& trok door de stad: er was daar een man die Zachai[us] heette, een rijke hoofdtollenaar ~
hij wilde Yesjoea zien om te weten te komen wat voor iemand het was, maar dat lukte hem niet vanwege de grote menigte die op de been was, want hij was nogal klein van stuk
& Yesjoe zei tegen hem:
"De Mensenzoon is gekomen om te zoeken
& te redden 't verlorene!"


Waarom
al deze uitweidingen
keer op keer gedurende al onze myditijdreisjes door de eeuwigheid?
En ook nog eens in al die overwegingen over 't oordeel van g d, de hemel & de hel?
Om diverse redenen!

De uitkomst van wat we eerder
en vaker telkens weer terugvinden & herontdekken is:
g ds oordeel is in onze menselijke hersenen pure dynamiek,
dat wil zeggen ~ g d {'yahweh' die was en wordende is in ons}
blijft vrij in zijn beslissing en hij houdt zelf het laatste woord
{zie ook 't boekje van Yonah} EN g ds liefde
is helemaal herkenbaar in menselijke barmhartigheid en mededogen &
niet afhankelijk van ons goede al of niet 'dogmatische' geloof
en/of ons goede 'perfecte/heilige' gedrag
{zie de profeten v/d ballingschap
en Sjapo!}!

Deze inzichten
kunnen ons helpen
bij de doordenking van aanverwante thema's als 'hemel',
'hel' & 'laatste oordeel' of de wetten van oorzaak en gevolg
{karma: rak kach & tat tvam asi!} & vanuit al deze gewonnen inzichten
die groeiden door de eeuwen heen kunnen we twee dingen niet meer zeggen, n.l. ~
dat er dus een hel is, en/of ~ dat er dus geen hel is.
Hemel, hel, g d, eeuwigheid/heelal
liggen buiten ons waarnemingsvermogen:
't enige wat wij hebben zijn onze eigen zintuigen
& ons besef
van groeiende menselijkheid
'waaraan we de naam van g d geven'.

Want 't gaat allemaal over toekomst
die wij [nog] niet kennen: 't gaat over 't laatste oordeel, over g ds oordeel ~
onze onbekende bondgenoot als het ware bij wijze van spreken!

En 'dus' niet eens zozeer
over ons tijdgebonden oordeel & ook niet over g ds oordeel dat ons
al [allemaal] bekend zou zijn vanwege onze voortreffelijkheid, intelligentie, genialiteit & bewonderendwaardige superioriteit over alle andere zoogdieren
& mucho-macho bonobo's.

Dat was ook de fout van Yonah
[en bij "Jobs verweer tegen zijn betweterige vrienden"?]!!!
De koning van Nineveh laat 't oordeel in g ds handen & dan blijkt g d genadiger te zijn
dan Israels profeet eerst wel dacht!

De grote opgave v/d theologie
is het 'dus' om onze toekomst OPEN te houden en hier en nu alle
'dus~redeneringen' uit te bannen door ons ervan te bevrijden.

Er is geen vanzelfsprekendheid ten
aanzien van de hel, de hemel, het vagevuur, goden, geesten en duivels meer,
omdat er geen vanzelfsprekendheid ten aanzien van genade is:
het spreekt niet vanzelf dat de genade ons geschonken wordt
en evenmin dat de genade onze naaste
ontzegd wordt.

Ook niet als die naaste onze vijand is:
we mogen onszelf en de anderen toevertrouwen
aan de barmhartigheid en het mededogen van g d, maar
vertrouwen en verwachting kunnen nooit
een conclusie worden.

Van die
barmhartigheid en dat mededogen
oftewel 'allahoeakbar/rachmanoerachiem/insjallah' e.d.
moeten we intussen vooral niet te klein denken:
want volgens het boekje Yonah deelt zelfs Nineveh daarin,
een grote stad met mensen, 'die het verschil tussen
links en rechts nog niet eens kennen,
en dan nog al die
dieren!'

~