in verwachting verkrachting verachting: verlangen

't Beste beeld
wat me nu de laatste tijd
te binnen schiet bij 't myDigedoe
is dat van 'n legpuzzle die ons verduidelijkt
wat er omgaat tussen toeval & predestinatie,
't lot & voorbestemming, aard & omgevingen?

De meeste mydibijbelverhaaltjes, -gelijkenissen & hun talloze varianten gaan over ons leven dat aan de ene kant schijnbaar/blijkbaar volkomen vastligt via erfelijkheid, genen, virussen, plussen en minnen, &
a/d andere kant aan elkaar hangt van toevallige invloeden & gebeurtenissen, ongelukken & vrije keuze.

Wat al die verpakkende, inpakkende, aandoenlijke, fantastische verhaaltjes met ons doe is vooral het blootleggen van de wortels van ons bestaan in alle eenvoud & complexiteit: que sera sera, whatever will
be, will be of de mens wikt & 'g d' beslist, deo volente, insjallah, baroech hasjem, g d zij geloofd en voor
sommige 'prijs de heer' in de meest merkwaardige variaties, hersenkronkels vol engelen en duiveltjes??

Men roeit met de riemen die men heeft, desnoods met handen en voeten, ogen & oren, lippen & neus-vleugels, juichende ballen, blakende borsten, gillende billen om te overleven tussen water & vuur, geest
en geweld. Zien en horen komt dus ook vaak van binnenuit i.p.v. van buiten af & 't spel kan aanvangen
tussen leven & dood, vastliggende feiten & eindeloos veel openstaande vraagstukken & mogelijkheden!

Andere volkeren, die zo groote verwachting na den dood niet hadden, plagten hunne lijken te verbranden,
en tot assche te verteeren op hoogopgehoopte brandstapels, die naaste bloedverwanten of meestgelief-den met eenen brandfakkel aanstaken, en het droevig overblijfsel wierd in eene dood-bus verzameld ...

Gemeen was die plegtigheid by Grieken, Romeinen, en anderen, en vermeerderde de pracht, naar den staat en waardigheid der overledenen. Maar d' Egyptenaaren, die, onder de Heidenen, wel de eerste en
voornaamste schijnen geweest te zijn, die d' onsterflijkheid der zielen geloofden en leerden, waren zeer prachtig in het balsemen, bereiden, bezwagtlen der lijken, en wisten, door welriekende kruiden, dezelve
eeuwen lang voor verrottinge te bevrijden, zonder die aan de vernielende vlammen over te geven ...

Dit is zo bekend, dat Tacitus niet schroomt te zeggen, dat het Joodsch volk 't begraven der dooden van d' Egyptenaaren geleert hebbe. Maar dat hy daarin, gelijk in andere stellingen meer, gantsch mis-vatte, blijkt daar uit; dat Avraham langen tijd voor de gemeenschap dier volkeren, eene garfstede kocht van de zonnen HETS, in den akker EFRONS tot een' erfbegraafnisse, en onderpand van 't erfbezit des beloofden
lands; waarom ook Avraham, Yitschak & Ya'akov, in dezelve plaats ter aarde bestelt, en de beenderen Yoseefs naar SICHEM, in zijn stam-lot over-gebragt wierden.

Tsedert is het begraven in gedurig gebruik geweest, en van de Jooden tot de Christenen overgegaan, als
die even dierbaare verwachtinge der opstanding met die Eerst-vaderen hadden. Dies wierdeb hunne lijken
niet [meer] verbrand, maar in de aarde gelegt, 't & ware, dat woedende Dwinglanden in de bloedige ver-volgingen, de lijken der bloedgetuigen tot assche verbrandden,
en die assche, tot bespotting hunner
verwachting, in de lucht of stroomen
verspreidden, als of dit de
opstandinge verijdelen
konde.