In 't Solse Gat & de Heerlijkheid van Irmin ofsow?
EN
zouden ze
eruit zijn gekomen
uit het 'heerlicke' "Solsche
Gat"?
TOEN
het Christendom
[CDA/PvdA/CU e.v.a.]
op zijn beurt staatsgodsdienst werd,
was de beschuldiging van atheisme
niet minder dan vroeger
een geliefd wapen om tegenstanders
verdacht te maken!
Niemand
kon zich
veroorloven atheist te
zijn en daarvoor uit te komen
[abortus, bevruchting, criminaliteit, demagogie, euthanasie e.d.].
Dat alles [en nog veel meer!] speelde alreeds nog steeds een rol tijdens de Europese godsdienstoorlogen van de zestiende en
zeventiende eeuw?
"Atheisme"
was een
soort van scheldnaam
[net als hekserij, satanisme, bezetenheid,
volksverlakkerij en andere vormen van 'ongelovigheid']
die je ook 'zomaar' opgeplakt
kon krijgen.
Als
een theoloog
probeerde om aan
te tonen dat het bestaan van God niet bewezen kon worden
dan werd hij ook al gauw atheist genoemd en een kopje kleiner gemaakt
door ketterjagers &
Inquisities ...
Protestanten
en katholieken
scholden elkaar dan
ook maar al te graag uit
voor atheist & duivels~ &
adderengebroed!
Een
Engels katholiek,
een zekere John Caius,
werd in EEN adem 'rooms & atheist' genoemd.
Koning Karel I van Engeland betitelde zijn tegenstanders als 'wederdopers en atheisten'.
Dat in deze beschuldigingen over en weer
'atheisme' nauwelijks nog een inhoudelijke betekenis had
blijkt ook uit het feit dat Thomas Hobbes, een fervent antipapist,
door zijn vijanden ervan werd beschuldigd 'papist en atheist' te zijn:
als scheldwoord was 'atheisme'
[net als anarchist/autonoom tegenwoordig?]
een soort van quasi-politieke term,
die dan ook vrijwel helemaal gelijkstond
met 'anarchisme' en
'staatsgevaarlijk'!
Anders
dan in
de politieke arena
was in intellectuele kringen
'atheisme' WEL een serieuze term?
Drie criteria werden gehuldigd om vast te stellen
of iemand een atheist was:
{1} men zegt dat men niet in God gelooft;
{2} men leeft alsof menniet in God gelooft;
{3} men verspreidt ideeen die impliceren dat men niet in God gelooft,
ook al beweert men het tegendeel!
Die
laatste opvatting
werd door Thomas Hobbes
'atheism by consequence' genoemd ...
Maar ironisch genoeg werd hijzelf ervan beschuldigd een 'atheist by consequence' te zijn,
niet alleen maar in Engeland [what's in a name: de naam zegt het al],
maar OOK in Nederland!
NOG STEEDS
is er discussie over de vraag
of hij nu wel of niet een atheist was,
maar vaststaat dat hij dat zelf ontkende?
Dat moeten we hier dan maar verder laten rusten ...
In het verband van ons huidige myDi~ en 'regeringsvormings~bestel'
is het nu even belangrijker dat die beschuldiging een 'atheist by consequence' te zijn
zowel gevaarlijk als
onbillijk
was?
Gevaarlijk,
omdat de bewijslast
bij de beschuldigde werd gelegd
en onbillijk omdat iemand zich minstens bewust moet zijn van zijn atheisme,
wil hij een atheist genoemd
kunnen worden?!
Zowel
in oeroude
tijden als tegenwoordig
in de publieke arena en in myDiary
is het nog steeds soms bij tijd en wijlen levensgevaarlijk
om 'iets dergelijks' genoemd te worden:
er is altijd wel een huurmoordenaar voor/van een rivaliserende koning,
keizer, generaal/admiraal te vinden die 'in naam der gerechtigheid' of iets dergelijks
'het snoeimes wil hanteren',
'de bom plaatsen, gooien of zelf brengen', te saboteren,
'te schieten', te beschuldigen
of te handelen als een Volkert
of een Mohammad?
Toen
echter in
de loop der
myditijd een atheist niet
meer als een staatsgevaarlijke gek werd beschouwd
en vrijheid van meningsuiting een kostbaar goed[je] was geworden ~
MEDE door de scheiding van kerk en staat ~
was het dan ook meestal {?}
snel gedaan
met valse beschuldigingen
van atheisme
en kon er een serieuze belangstelling
ontstaan voor atheisme als een van
de vele alternatieve levens-
overtuigingen?
DAT
proces voltrok
zich dan ook
in snel[ler] tempo tijdens
en na de Verlichting tot
op de mydidag van
vandaag de
dag
@
Asih, man, 81 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende