in a little social hurry time passes by & so do we


Soms
is het een
ietwat pijnlijk moment,
dit prijsgeven van mijn geremd gemoed aan de openbaarheid.
Heldere gedachten en diepe gevoelens zijn vaak moeilijk te verwoorden en op te schrijven.
En soms moeten ze eerst nog door de deur of het gordijn van de valse schaamte en de onzekerheid.
Zoals Esther het ook al zei: grote geremdheid omdat ik de dingen niet allemaal durf prijs te geven.
Vrij uit me laten stromen gaat stroef terwijl dat toch zal moeten
om op den duur het leven tot een redelijk
en bevredigende einde
te brengen ...

Intellectueel
mag ik dan wel
zo geoefend zijn
dat ik alles kan peilen
en aanroeren met heldere formules,
en ik lijk wel zeer ervaren in het oplossen
van de vele problemen des levens,
maar toch zit daar heel diep van binnen een samengebald kluwen,
er houdt me iets vast in zijn greep en ik ben af en toe toch ook maar
een angstige stakkerd, ondanks het heldere denken en formuleren.
Het voelt vaak aan als een psychische verstopping,
en wie kan er orde brengen in die innerlijke chaos die zich ook doet gelden
rondom mij heen in stoffige stapels en dozen
vol met oude aantekeningen,
notities, foto's, boeken
en wat al
niet!

Wie of wat
stelt zich aan het hoofd
van de innerlijke tegenstrijdige krachten, die er in mij werken?
Wie neemt mij als het ware aan het handje en zegt: kijk, ZO moet je leven!
M'n leven lang heb ik het gevoel gehad: kwam er maar iemand, die me bij de hand nam en die zich niet met me bemoeide, ik lijk wel flink en doe alles alleen, maar ik zou me zo verschrikkelijk graag ook eens helemaal aan iemand anders uitleveren
bij wijze van spreken.

Maar
eerst nog
even met M. naar de Boni ofsow.
Het is nog droog en zij wil iets kopen.
Op dus naar de hei met de grafheuvels van duizenden jaren her.
Er is hier ook op de Paalberg een Romeins marskamp van zo'n 1800 jaar geleden.
Kortom: je zit ook hier in deze uithoek tegenwoordig in het hart van de wereld die rondom ons heen draait terwijl wij er zelf niets van merken en rustig doorgaan met ademhalen, hartkloppingen en wat verder allemaal 'des menschen is': op naar het zuiden voordat Haman toeslaat
met zijn hijgende horden Hunnen, Mongolen en andere
gehoorzame geitenbreiers of hoe ze ook maar
mogen heten ~ tot straks
of later.
21 aug 2006 - bewerkt op 05 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende