"ik weet het niet meer"

Zo daar is de waggelende typster weer!

Ik moet je alvast waarschuwen dat dit best een lang verhaal kan worden, maar ik ga het zo goed mogelijk uit proberen te leggen!

Hoi

haha, grapje...

Nou hier komt het...
Na een hele moeilijke breuk met mijn ex ben ik een tijdje vrijgezel geweest, die tijd was zo moeilijk omdat ik tegelijkertijd met hem, ook een ongeboren kindje en mijn hele vriendengroep verloor.
Ik stond op straat, met al mijn spullen en mijn hart ergens diep onder de grond.
Gelukkig was mijn moeder bereid mij op te vangen, en ervoor gezorgd dat ik weer op mijn pootjes terecht zou komen.
Helaas werd ik vrij snel depressief, waardoor ik dagelijks oorlog had met mijn ouders.
Ik kon niet veel aan, en ben snachts naar het dichtsbijzijnde station gereden.
Tot mijn grote verbazing toendertijd reden er om 3 uur snachts geen treinen, en ben ik daar weg geplukt door een voorbijganger.
Ik kwam zo bij mijn oma uit, die direct GGZ inschakelde.
Zij deden bar weinig, behalve dat zij mij vast wilde houden.
Daar heeft mijn oma mij weer van gered, en mocht ik bij haar intrekken.
Zo ben ik een half jaar bijna wekelijks heen en weer gesleurd, waarna ik steeds weer bij mijn ouders uitkwam.
Na een half jaar wilde ik perse op eigen voeten staan, en ben op mezelf gaan wonen.
Het stelde weinig voor, een kamer waar ik een slaapbank had staan, een keukentje met een gasstel en koelkast, en een badkamertje waar ik net aan mn kont kon keren...
Maar! Ik was uit huis!
Nu had ik met mijn ex ook al samen gewoond, dit was toch wel even heel wat anders!
Na 2 maanden voelde ik me best wel thuis en kon ik gelukkig mijn draai wel weer vinden.
Ik was trots op mezelf dat ik het allemaal even geflikt had, en er toch over heen was gekomen.
Na die 2 maanden liet ik ook mijn dagelijkse avond-jointje ook weer liggen, en voelde ik me alsof ik de hele wereld aankon!
Dus, tijd voor een nieuwe man in mijn leven!
Het was alweer zeker 7 tot 8 maanden geleden...
Badoo!
De uitkomst om snel een man te vinden waarvan ik dacht dat hij hetzelfde wilde als ik...
Geen relatie, alleen seks, 1 keer. Klaar!
Mijn profiel was nog geen 3 weken oud, en ik kreeg tonnen aan berichten binnen.
Mijn hoofd sloeg op hol, en was bezig ze 1 voor 1 te verwijderen.
Tot ik P. tegenkwam..
Hij sprong ertussenuit..
Terwijl zijn eerste bericht mij enorm tegenviel, en ik bij ieder ander in mijn broek had gezeken van het lachen.
"Hoi, Wat heb jij leuke fotos!"
De zin die ik al 300 keer was tegengekomen.
Het trok me aan, en ondanks dat ik al die berichten zo zat was, besloot ik P. wel een reactie te geven!
"Dankje, jij hebt maar 1 foto"
Ik verwachtte niets terug te krijgen, omdat ik al een aantal dagen niet online was geweest.
Maar binnen een minuut;
"Nee klopt, kan de camera niet aan"
Ho... Een man die denkt dat tie lelijk is..
Mijn hoofd zei dat ik verder moest scrollen, maar mijn vingers deden wat mijn hart zei.
"Daar geloof ik niets van, laat maar eens zien"
We wisselden nummers uit, en hij stuurde fotos via WhatsApp.
Ik kon maar moeilijk begrijpen waarom hij zichzelf lelijk vond.
Op de foto stond een breedlachende Man, met ontbloot bovenlichaam.
Duidelijk zeker van zijn zaak, en ik voelde de kracht bijna uit mijn schermpje komen.
We spraken af, hij zou bij mij thuis langskomen.
Ondanks dat de kamer eigenlijk veel te klein was, en ik nooit een ster ben geweest in opruimen en schoonmaken, vertrouwde ik erop dat hij mij daarop niet zou afrekenen.
De zaterdagavond dat hij langs kwam was ik zeer nerveus, de spiegel was mijn beste vriend, en mijn koelkast stond vol met allerlei drankjes waarvan ik dacht dat hij dat lekker zou vinden.
Het moment dat ik de deur open deed zag ik een BOOM van een man, Vol zelfvertrouwen en met een lieve lach.
Pas op dat moment zag ik pas waarom hij zichzelf zo lelijk vond... Een litteken, van zijn neus tot bovenlip.
ik was even sprakeloos, en voelde mezelf staren.
Hij stond daar, het eerste mannelijke contact ik langer dan een halfjaar tijd, en enorme Rituals tas in zijn hand...
Het duurde even voordat ik besefte dat ik hem binnen moest laten, maar we deden beide alsof het niets uitmaakte, de vonk was er al.
Vonk? Klappers en vuurwerk!
De hele avond hebben we zitten kletsen, volgens mij tot half 5 snachts.
Ik genoot er enorm van!
De woensdag erna hadden we bij hem thuis afgesproken.
Ik had heerlijke tapas gemaakt, waar ik de hele dag mee bezig ben geweest.
Weer hadden we een super avond samen, die we eindigden met een veelbelovende zoen.
Ik heb een aantal dagen in de wolken geleefd, en had weer volledige hoop voor de toekomst.
Van alle kanten kreeg ik waarschuwingen en waren mensen bang dat ik te snel ging.
Ik wist van hem dat hij 7 jaar lang een vriendin had gehad, waar hij 5 jaar mee samen had gewoond.
Zij had hem bedrogen, waardoor hij anderhalf jaar alleen was geweest.
Na dat volgende weekend waarin hij weer bij mij thuis was geweest, besloot ik een nachtje bij hem te blijven slapen.
Na die nacht wilde hij mij niet meer laten gaan.
Door alle waarschuwingen twijfelde ik wel, maar besloot te blijven.
Ik heb wel mijn kamer nog een maand aangehouden voor het geval het alsnog fout zou gaan.
Die maand voelde geweldig, alles leek vanzelf te gaan, we hadden volledig vertrouwen in elkaar en in de relatie.
Dus verhuisde ik mijn spullen naar zijn huis, en zei ik mijn huur op.
De maanden vlogen voorbij, tot 2 weken geleden....

Je ziet m al aankomen hé?

De huurbaas van P. begon te zeuren tegen mij, ik ging er niet heel erg op in, en zei dat ze het met hem moest bespreken omdat hij overigens een contract heeft, en niet ik.
Ik werd heel erg uitgescholden en kreeg te horen dat ik dan maar kon oprotten.
Nu heeft P. vorige week met de huurbaas gesproken, en heeft zij hem verteld dat ze mij voor 1 Maart uit het huis wil hebben.
Ergens snapte ik dat wel, ik werkte amper, ik zit vaak thuis en bovenal heb ik geen contract getekend.
P. Wil niet weg. Dus laat hij mij alleen gaan.
Dat verbaasde me in eerste instantie heel erg, omdat ik dacht dat wij volledig achter elkaar stonden.
Maar ik weet hoeveel hij heeft gedaan in dit huis, en hoeveel geld dat gekost heeft.
Hij wil het niet zomaar achterlaten.
Dus sta ik er alleen voor...

Dat is het probleem nu niet zozeer, ik vind mijn eigen weg wel weer.
Sinds vorige week heeft P. Heel veel twijfels over onze relatie.
Hij denkt steeds vaker terug aan zijn ex, en geeft ook toe dat hij er nooit overheen is gekomen.
Hij weet niet meer wat tie met zichzelf aanmoet, waardoor hij niet weet of tie mij kan geven wat ik wil.
Het is heel lastig, want ik doe enorm mijn best om alles te regelen.
Ik sta voor de volle 100% achter onze relatie, wil ervoor vechten en zie dat het kan werken!
Maar hij ziet het niet, hij voelt zich hetzelfde als met zijn ex, terwijl hij wel inziet dat ik zijn ex niet ben.
Ik kan tegen hem aan praten wat ik wil, maar dat is hetzelfde als tegen een muur aan praten.
Het komt voor geen meter binnen.
Met alles wat ik vraag of zeg is het;
"Ik weet het niet meer"

Ik weet dat ik het niet aankan als ik de enige ben die voor de relatie wil vechten, hopend dat hij veranderd.
Ik wil hem helpen met het verwerken, en hem een goede toekomst bieden.
Maar ik wil ook dat hij mij aanmoedigt en enthousiast reageert als ik werk vind.
Hij ligt op het randje van een depressie, en ik kan het niet aanzien om hem die put in te zien verdwijnen.
Ik heb meegemaakt hoe erg dat is, en ik ben daardoor bereid ALLES te doen om hem daarvan te weerhouden.
Maar Hoe?

Waggel en fladder,
Pingwing