Ik hou van mij!

Achtentwintig en zwanger. Een prachtig huis. Een succesvolle, aantrekkelijke man. Mijn leven liep op rolletjes. Nadat ik drie maanden zwanger was kreeg mijn moeder kanker. Ze kon er niet over praten en keek triest voor zich uit. De kanker ging erg hard. Binnen een paar maanden was haar hele lichaam verkankerd. Trouw als ik was, holde ik ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Aan mijn zelf dacht ik niet, ging ook niet meer naar zwangerschapsyoga. Ik kon het niet opbrengen om over mijn zwangerschap te praten terwijl mijn moeder aan het dood gaan was. Dat voelde zo overheersend. En ik kon er eigenlijk ook niet zo goed over praten. Mijn vader had inmiddels in mij een gewillig slachtoffer gevonden om al zijn angsten kwijt te kunnen. Mijn moeder had nog maar één laatste wens, het zien van de baby. Ik vertelde mijn vader over iemand die de baby eerder had laten komen wegens gezondheidsredenen. Mijn vader vroeg: "Zou jij dat voor mama over hebben?". IK ging naar het ziekenhuis, de baby was volgroeid en met 37 weken kreeg ik een inleiding. Ik was inmiddels uitgeput en kon de pijnlijke weeën niet goed aan. Na drie uur had ik twee cm ontsluiting, wat bij een inleiding erg weinig is. Ik kon de pijn niet meer aan en smeekte mijn vriend om hulp. Ik kreeg een ruggenprik en kon ontspannen maar er kwamen wel steeds meer slangen aan mij te hangen. En de pijn kwam ook snel terug. Ik vroeg om meer verdoving maar dit kon niet meer. Ze vroegen of ik persweeën had. Ik zei ja want ik wilde alleen maar verlost worden van de afschuwelijke pijn. Maar eigenlijk voelde ik de weeën allemaal hetzelfde, scherp en pijnlijk maar geen aandrang om te persen. Ik mocht persen en omdat ik dacht dan is het klaar, gebruikte ik al mijn kracht. En vijfentwintig minuten later had ik mijn baby in mijn armen. Het was een bloederig, slijmerig geval maar zoals de natuur het bedoeld had stamelde ik, wat is ie mooi. Ik was werkelijk verbaasd dat die uit mij gekomen was. Vier uur later was ik trots bij mijn ouders. Het bloed liep nog langs mijn benen maar de familie was blij. Mijn moeder leefde op en twee weken was ze in de wolken. Daarna werd haar ziekte haar teveel en zakte ze in een coma. Klaar om dood te gaan met morfinepleisters tegen de pijnlijke kankergezwellen in haar lichaam. Dat doodgaan duurde nog twee weken en soms werd ze paniekerig wakker en schreeuwde het uit, ze herkende niemand meer. Ik was opgelucht toen ze eindelijk dood ging. Toen was ik weer in mijn eigen huis met de baby. Dat vond ik zwaar. Ik was een keer bij de wijkverpleging en zei: "Het lukt me niet". Eigenlijk wilde ik de baby graag daar laten. Ze waren wel lief en zeiden, probeer het nog even en als het niet lukt mag je bellen. De volgende keer dat ik daar was ging het wel weer beter. Mijn vader die inmiddels alleen was had het erg moeilijk met het alleen zijn. Als ik op vrijdagavond bij hem was, vroeg hij angstig: "Je blijft morgen toch ook nog wel". En de dag daarna vroeg hij hetzelfde. Als ik dan zondag weg ging keek hij me een of ik hem enorm in de steek liet en besodemietert had. Ik probeerde er voor hem te zijn. Hij wilde zo snel mogelijk een nieuwe vrouw. Een paar dagen na mijn moeders dood somde hij een lijstje op met mogelijke vrouwen die beschikbaar zouden zijn. Na drie maanden had hij dan eindelijk zijn vrouw gevonden. Maar met kleinkinderen had ze het al gehad en de deur ging dicht en mijn vader volgde haar slaafs. Ik voelde me zo afgewezen en niets waard. Maar ik probeerde dapper mijn leven op te pakken, ging weer werken en het leven ging door. Na één jaar kreeg ik allemaal pijn in mijn lichaam. Ook kreeg ik last van angsten. Ik kwam thuis te zitten met mijn kind die inmiddels één jaar was. Ik ontmoetten een leuke alleenstaande moeder en met de kinderen deden we allemaal leuke dingen en ik was dol op haar. Ik leefde op en genoot van het moederschap. Mijn man wilde een huis kopen en we verhuisde uit de stad. Mijn vriendin verhuisde naar het buitenland. Ik bleef pijn in mijn lichaam houden en kreeg ook weer angstaanvallen. Mijn vriend leek moeilijk te kunnen wennen aan zijn rol als vader. Ook wist hij zich geen raad met mij. Hij richtte zich steeds meer op zijn werk en ik mistte een man en een vader voor mijn kindje. We groeide uit elkaar en ik werd steeds ongelukkiger. Bij mij werd een depressie geconstateerd, ik kreeg medicijnen en knapte op maar de relatie was niet meer te redden. Ik voelde een constante spanning. We wilden eigenlijk niet uit elkaar maar wisten niet meer hoe we de boel moesten redden. Sinds mijn zoon vijf is woon ik alleen. Dat vind ik heel zwaar. Ik doe mijn best om mijn zoon goed op te voeden en geld te verdienen. Ik ben inmiddels met een HBO-studie bezig en heb mijn propedeuse cum-laude gehaald. Maar ik heb nog steeds last van angsten en depressie. Iemand die mijn dagboek van gisteren las zei: "Blijf van de pillen af". Ze maken alles kapot en nemen je gevoel weg. Maar wat moet je met je gevoel als je alleen bent? Het is vaak zo eenzaam in bed, en dan luister ik naar mijn eigen hartkloppingen. Toch vond ik het lief en heb me voorgenomen om weer erg goed voor mezelf te gaan zorgen. Ik heb vanochtend gemediteerd en mijn yoga gedaan. En ik ga het weer iedere dag tegen mezelf zeggen: "Ik hou van mij!"