Bovenzinnelijk, ~natuurlijk, ~kenbaar: waarom hebben mensen het dan telkens weer over geloof, fantasie & geweten. Wat doet ons verlangen naar eenheid, gelijkheid & originaliteit? Waar komt dat verlangen vandaan dan juist via onze zintuigen: dit lichaam gevormd door onze natuur & cultuur? We willen werkelijkheid zien als 'n zinvolle eenheid: een totale samenhang van alles met al het 'andere'! Vandaar ook al die conclusies over een absolute onvoorwaardelijk "Zin in ons bestaan": de garantie dat deze samenhang die we er in waarnemen niet in fragmenten uiteenvalt zonder enige bedoeling, orde, regelmaat & 'vervolmaking' ... Die absolute 'zin' kunnen we 'g d' noemen: die het zijn en de zin ervan vertegenwoordigt. Door van g d te spreken, zeggen we dat die zin transcendent is, niet [alleen maar] opgesloten ligt in onze eigen ervaring, maar daar bovenuit stijgt als aanname, veronderstelling, waarschijnlijkheid & die in deze 'zinssamenhang' van ons vereist dat we met heel ons leven onszelf met heel ons 'hebben & houden' onvoorwaardelijk aan haar toevertrouwen. Zo'n metafysische zin vraagt om totale toewijding ook al kunnen we niets bewijzen in de meest gangbare zin van het woord: vandaar ook die woordspeling dat g d niet 'bestaat' maar gebeurt. Voor 't gemak plachten we 'g d' vroeger voor te stellen via allerlei beelden, symbolen & 'mydiverhaaltjes' ... Wat doen we met onze cognitieve vermogens ook al kunnen we de werkelijkheid [wat is dat?] nooit helemaal 'kennen/begrijpen/doorgronden/gebruiken'? Wat is nu de zin van de zin die we aan ons leven geven & wat doen we met de vaststelling van postmoderne filosofen dat al onze kennis betrekkelijk is & tijdelijk? Ze namen afscheid v/h zgn. 'funderingsrationalisme', dat als voorwaarde voor elke uitspraak stelt dat zij in 'n andere uitspraak is 'gefundeerd' & er argumentatief uit kan worden afgeleid. Kennis is geen 'keten of 'n ketting', maar veel eerder 'n soort van "netwerk of 'n weefsel" & dat gaat ook op voor zingeving & levens- beschouwingen. Mensen kunnen ook zin ervaren zonder dat 'n laatste alomvattende eenheid garant lijkt te staan ...