ik heb er zin in

~*~"Zinverlening van beneden"~@~


WAAROM ZIJN WE HIER?
En waartoe?
Het is de vraag naar de zin van ons bestaan en die van de wereld.
Het antwoord geven we zelf,
in termen van verbeelding:
de voorstelling van een schepping en een schepper is zinverlening uit eigen huis,
zelf bedacht,
van beneden,
van onderen!
Maar waarom zou wat we zelf bedenken onzin zijn?
Daar komen we nog op terug.
Schepping als verbeelding van beneden zien,
zelfbedachte ordening,
houdt slechts in dat het traditionele gezag,
het gezag van Hogerhand,
aan de voorstelling ontbreekt;
dat is alles.

Als 'kijk op',
zoals we verbeelding hebben genoemd,
is de idee van een schepping en een schepper die ons gewild heeft,
uiterst zinvol.
We zijn eraan gewend geraakt,
onze cultuur is erdoor gestempeld.
Maar laat dat ons alsjeblieft niet verleiden voorbij te zien aan het bijzondere ervan.
In de christelijke traditie is de wereld het product van het woord,
daarom ook "Het WOORD" [met Hoofdletter{s}]!
De eigenlijk wereld,
zeg maar:
de werkelijkheid
[is DAN niet meer zonder betekenis,
zoals zij van huis uit eerst was],
is datgene wat onder woorden is gebracht
en dus van betekenis is gemaakt door mensen zoals jij en ik die onze aarde bewonen.
Daarmee is niet ons onbegrijpelijke begin ontkend,
het is en blijft een dagelijkse verwondering:
niet alleen maar DAT we 'er zijn',
maar dat er een hele wereld is,
waarin alles met alles samenhangt,
en wij daarin het dunste draadje dat je maar kunt bedenken,
een vleugje, een damp, een wolk,
maar om de dichter te varieren:
een wolk met kleren aan.

Niettemin,
door het woord geschapen,
zegt eigenlijk dat we ons niet zo blind moeten staren op die onpeilbare diepte, die chaos,
waaruit we zijn opgedoken.
Een wonder, ja, maar zoek het wonder vooral in het Woord waardoor alles geschapen is wat er is,
en bedenk hoezeer wij als mensen zelf dragers van het woord zijn.
Het wonder, het eigenlijk,
zijn wij zelf.

Met alle verantwoordelijkheid die aan die plaats,
die we onszelf hebben gegeven, vast zit.
Je kunt niet zeggen dat we als mensen voor heel de gang van mens en wereld aansprakelijk gesteld kunnen worden: we hebben immers onszelf niet gemaakt, zijn niet de baas over grote stukken van chaos,
nog steeds van chaos, zijn niet eens baas over grote stukken van onszelf,
en zullen dat misschien [waarschijnlijk] ook nooit worden
zonder onszelf te verliezen.

Het neemt niet weg
dat onze glorie bestaat in het onder woorden brengen,
en in het leven binnen een wereld die onder woorden is gebracht;
vanaf [van voor] onze geboorte verkeren we er al in,
we zijn er als het ware in gedropt [letterlijk en
{iets later} ook figuurlijk]!
We maakten het mee,
en wat je meemaakt maak je niet zelf,
zei Cornelis Verhoeven.
Maar we zijn er,
en we zijn aansprakelijk,
het enige wezen dat echt aanspreekbaar is [op bijna alle fronten],
en dat aansprakelijk gesteld kan worden voor ons doen en laten ...
En wie stelt ons aansprakelijk?
In de mythe is dat de schepper, die - geheel in lijn -
dan ook komt kijken wat Adam doet, wattie uitvoert, daar 'in het paradijs'.
Kierkegaard maakte ervan dat wereld een Buehne is waarop God ons heeft neergezet,
om ons te beproeven: te kijken wat we ervan maken.
Maar ook dat is verbeelding.
Wij zijn het zelf die onszelf tot verantwoording
moeten [kunnen] roepen.

Waar het op uitkomt,
is dat we met behulp van de idee van een schepping en een schepper zeggen wie wijzelf zijn,
onszelf zin verlenen:
pas door het woord is een mens ook echt mens.
We vatten onszelf niet alleen maar op als gewild, besteld om zo te zeggen,
maar we hebben onszelf ook verantwoordelijkheid toebedeeld.
Althans, dat hebben we gedaan via en door middel van
[o.a.] de mythen van GEN?

DIE vind ik waardevol!
Ze verlenen een zin die het uithoudt in barre tijden:
mensen niet alleen maar als aanspreekbaar voorstelt [en niet alleen maar een balspel van het noodlot],
maar ook als aansprakelijk.
En boven alles:
feitelijk aangesproken door de mensen om ons heen,
het allergrootste wonder.
Zich aangesproken voelem door de ander,
ook al zet die ander geen stem op,
we hebben het eerder al het oerwoord genoemd
dat heel onze wereld van betekenis
draagt ...

Ik zou de betekens
die we elkaar via Gen{esis} verlenen
niet graag [meer] willen inruilen voor de mythen van andere religies.
OOK DIE hebben een zelfinterpretatie van de mens als kern,
maar de cultuur van verantwoordelijkheid die we hiervoor al aangaven,
DIE is afkomstig uit de christelijke mythe,
en werkt TOCH heel anders dan een shame culture.
Zij houdt de wereld bij elkaar.
Daarin betrokken te zijn,
DAT lijkt mij de enige zin die we - op onze beurt -
weer aan het christendom
kunnen verlenen.
11 aug 2006 - bewerkt op 04 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende