Ik heb er vrede mee ... {ondanks alles}


Alles
wat zich
hier heeft afgespeeld
voordat ik bestond was het waard om
te leren kennen, voor zover dat
in mijn vermogen
lag
...
En
alles waaraan
ik heb meegewerkt
om te laten voortbestaan:
het was niet tevergeefs en ik ben er
blij mee
...
Wat
me blijft
verbazen is hoe
elke dag toch weer anders kan zijn.
Van jongsaf aan was het een heerlijke ervaring om te bestaan
in deze wereld vol van afwisselingen:
jaargetijden, mensen, boeken, bloemen en dieren ...
Het lopen door het hoge gras in de zomer tussen struiken en bomen.
Waterplassen met salamanders, kikkers, vissen en vogels.
Velden graan en suikerbieten.
Elk jaar vogelnestjes in de heggen.
's Winters regen en sneeuw, ijs en kou,
maar thuis de warme
haard
...
Alles
ging bijna
volkomen vanzelf leek het wel.
Er was altijd iets boeiends.
De radio met dagelijks muziek
vanuit de hele wereld,
talen en
hoorspelen
...
Boeken
vol avonturen
over andere tijden
en plaatsen en
mensen
...
En
zelfs de
schooljaren vlogen voorbij,
achteraf gezien.
Altijd was er wel familie in de buurt
om naar terug te keren na zwerftochten,
lopend of op de fiets.
Talloze dorpjes en steden.
De huizen en tuinen, water en bos,
heidevelden in warmte en koude,
de kleuren constant in
verandering
...
Zingen
en lezen,
eten en drinken,
aandacht en verzorging:
het kon niet op en
het bleef maar
doorgaan.




En nu, na al die jaren,
blijf ik nieuwsgierig naar wat er morgen weer gaat komen.
Tientallen landen tussen de Nederlandse rivierendelta en de Japanse eilanden.
Langs bergen met 'eeuwige' sneeuw en
door woestijnen met 'brandend' zand.
Ruines en plantages,
mensen van alle kleuren en leeftijden en levensomstandigheden:
al die ervaringen ondergaan door dit lichaam en
'opgeslagen' in een grijze massa van een paar vuisten groot.
Hoe is het mogelijk dat dit bestaat
in al z'n veelzijdigheid van eindeloze ervaringen.
Heel mijn bestaan vervat in blijvende verwondering
over leven op aarde van de vroegste tijden tot en met dit nu en hier.
Ik kan mijn blijdschap niet op
en weet niet waaraan ik het te danken heb.
Ouders ...
Omgeving ...
Toeval ...
Eigenwijsheid en wil om te onderzoeken, te ervaren en zo nu en dan
'vast te leggen' in gevoelens, gedachten en
'meewerken' aan
wat zich op dit of dat moment 'voordoet'
om aan mee te doen ...
Ik kan mijn geluk en verdriet niet op:
het is deze verscheidenheid die het allemaal de moeite waard maakte en zoals alle andere vormen van leven
kan ik niet veel anders doen dan mijn eigen kleine 'rol' hierin
'meespelen' als een acteur die geen script heeft,
maar wel de basisvoorwaarden om,
blijkbaar,
tot nu toe te overleven totdat het 'einde' daar is
waar het zal zijn en waarvan ik nu nog geen weet heb.
En is dat ook niet wat alle 'andere' vormen van leven doen?
Planten, dieren en mensen:
op grond van wat we hebben meegekregen
onze eigen omstandigheden onder ogen zien en
er proberen het 'beste' van te maken:
in verwondering en afwachting ...
Ik ben een heel klein deel van een groot geheel ...
En zelfs al zou het vannacht of morgen
of wanneer en waar dan ook afgelopen zijn:
ik zou er
vrede mee hebben ...

verliefd



Re: Begraafplaats: '11 & '14 + kinderspeeltjes
1 april 2004
engel
10 jul 2004 - bewerkt op 12 jan 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende