ie wie waai weg!

~*~

Heb
je ooit
al eens geprobeerd
om geen verwachtingen te hebben?
Dat is een heel onlogische bewering, nietwaar?
Hoe kun je nu 'proberen' om GEEN verwachtingen te hebben?
Dat kan helemaal niet!

Geen verwachtingen hebben
ontstaat als jouw verwachtingen gewoon wegvallen,
ofwel door volslagen uitputting of door volslagen verveling ...
DAN gebeurt het gewoon en dan merk je dat!
Maar zodra je dat nogmaals probeert te doen,
houdt het op.

ZO
is het ook met g d:
g d zet voor niemand z'n beste beentje voor ...
G d gebeurt ook 'gewoon' als regen en wind, licht en duisternis,
dagen en nachten voor planten,
dieren & mensen.

We hoeven
onze integriteit niet te verdienen:
het is een wezenlijk onderdeel van wie we zijn,
er bestaat geen mens die niet over integriteit beschikt,
net zoals er geen mens bestaat die
geen liefde verdient!

Natuurlijk zijn er
meer dan genoeg mensen
die niet geloven dat ze integer zijn,
en ze hebben de ongelukkige gewoonte om hun heelheid te willen vinden
door tijd, aandacht of bezittingen van anderen
op te eisen.

Die mensen zijn niet slecht.
Ze zijn alleen maar lastig en in de war:
ze weten blijkbaar nog niet dat hun leven een kunstwerk is.
Ze hebben er geen flauw idee van dat ze
meesterbeeldhouwers zijn.

Ze denken
dat ze slecht bedeeld zijn,
een slechte kaart hebben gekregen?
Op een dag komen ze er dan ook achter dat ze perfecte kaarten hebben.
En dan gaan ze er bewust en energiek mee aan de slag.
Tot het zover is spelen ze dan dat ze het slachtoffer zijn:
ze spelen dat ze gebroken zijn, niet genezen,
niet heel zijn.

Een buitenlander
die aan een rolstoel gebonden is
voelt zich wellicht niet helemaal heel,
maar hij of zij is niet minder integer dan een ander!
Het is niet zo dat zij een inferieure kleur meegekregen hebben:
in dit leven gebeurt niets per ongeluk ~
niemand krijgt de kleur of de
samenstelling van
'n ander!

Weet je,
het is geen existentieel probleem:
ieder van ons is integer.

Het probleem is
dat we vaak denken
dat we niet heel zijn:
we geloven dat we nog verbeterd moeten worden
of dat we iemand anders kunnen verbeteren.
We lopen rond met een onterecht gveoel van verantwoordelijkheid jegens anderen
en nemen niet genoeg verantwoordelijkheid
voor onszelf?

We worden meestal gedreven door lust,
hebzucht, schuldgevoelens, jalouzie en angst:
we doen een aanval, verdedigen ons en proberen vervolgens
om die schade weer te herstellen.

Dat werkt uiteraard voor geen meter:
iemand die de schade ziet kan haar niet ook herstellen ...
In werkelijkheid is er niets kapot en hoeft er dus ook niets gerepareerd
of verbeterd te worden.

Als we ons daar
voortdurend bewust van konden zijn,
dan zouden al onze wonden vanzelf genezen en ook onze
'zonden vergeven zijn'?

Er zouden wonderen gebeuren,
omdat het egobouwwerk dat het wonder in de weg
staat op zou lossen
in het niets!

~@~