Ibrahim's multikultitrouw bescheidenheid/ommekeer?


*

M.
sluit aan
bij de overtuiging van A.,
dat we door Hitler te maken hebben
met een nieuwe categorische
imperitief:
het denken en handelen ZO vormgeven,
dat Auschwitz zich NIET herhaalt,
dat ZOIETS DERGELIJKS NIET MEER
gebeurt.

DEZE
ethische imperatief
moet op de ALLEREERSTE plaats
komen.

DIT
a-priori is EVIDENT
en hoeft daarom niet verder gefundeerd
te worden.

Ook
de REDE
moet zich hieraan ondergeschikt
maken.

DEZE
imperitief gaat VOORAF
aan ELK denken.

In Auschwitz heeft ook de rede immers GEFAALD:
zij bleek niet in staat de Judenmorde
op een of andere manier
te verhinderen.

-

HOE
is het mogelijk,
dat het redelijke verstand van de verlichte mens
niet massaal in opstand
is gekomen?
Het gezag van de rede kan niet langer zonder meer
het fundament verschaffen voor de vormgeving
van deze wereld!

-

Wordt dit ethisch a-priori
in de wetenschap opgenomen?
Aan universiteiten geldt de verwerping
van elke vorm van anti-semitisme.
Maar het is de vraag, of het werkelijk
voet aan de grond heeft gekregen in methoden,
taal en denk~
vormen.



M.
geeft voorbeelden
van 'nieuwtestamentici'
die heel afwijkende beelden
van Yeshu & Shaul/Paul
schetsen.

Voor de ene wetenschapper
is Yeshu 'de Jood Yeshua', maar in de optiek van een ander
heeft hij het Jodendom volledig achter zich gelaten.
Hij vraagt zich af HOE zulke verschillende meningen van nieuwtestamentici
tot stand komen op grond van het ene
Nieuwe Testament.

Hij gaat ervan uit
dat in het tweede geval anti-judaistische vooroordelen
een methodologische fundering vinden:
een dogmatische onderscheiding van wet en evangelie
wordt als principe van historische exegese
gebruikt.

-

M. refereert
aan negatieve uitspraken van Barth over de Joodse geloofsgemeenschap,
die hij VOOR Auschwitz heeft durven uitspreken en ziet de oorzaak
hiervan in het feit, dat B. NIET met LEVENDE Joden
in gesprek was.

ZELF is M. in eerste instantie
door ontmoetingen met Joden en het Jodendom tot de ontdekking gekomen, dat de beelden die hij zich tijdens zijn studie theologie
over Joden en Jodendom had gevormd,
NIET overeenstemden met de
werkelijkheid.

OUDE {lutherse} denkschema's
zoals dat van de knechtende wet van het Jodendom
tegenover de evangelische vrijheid,
worden door de werkelijkheid ontmythologoseerd
en vragen om een herziening.

-

M. kritiseert scherp
de heilshistorische denkvorm,
die gebruikt wordt om ook Auschwitz op te nemen in "G*ds heilsplan".
Veel te gemakkelijk wordt geabstraheerd van de historische werkelijkheid
en wordt op deze manier het lijden waar Auschwitz voor staat
gerelativeerd.

Zelfs mensen,
die zich in de Tweede Wereldoorlog hebben ingezet om Joden te redden
en daardoor zelf in een concentratiekamp terechtkwamen,
duiden Auschwitz soms binnen een groter kader van
"G*ds heilsplan".

Zij zien soms een oorzakelijk verband
tussen het concrete gedrag van Joden en anti-semitisme.
De Joden zijn door hun uitverkiezing verplicht het goede voorbeeld te geven: wanneer zij dat volgens het oordeel van een ander NIET doen, dan
roepen zij het onheil
over zichzelf af.

M. keert zich AF
van deze redenering en concludeert dat de in zichzelf juiste opvatting,
dat verkiezing verplicht, NOOIT een ander als spiegel mag worden voorgehouden, maar alleen
jezelf.

-

Al eerder
is genoemd,
dat de rede niet in staat bleek
onmenselijkheid te verhinderen.
OOK is zij niet bij machte de logica van de misdaden van Auschwitz te begrijpen: ALS er nog IETS logisch blijft na Auschwitz, DAN
de logica van de ervaring van
de slachtoffers.

De rede
heeft het in zich
om heel gemakkelijk te abstraheren van de geschiedenis en de ervaring
die daarin wordt
opgedaan.

Vaak gaat de wetenschap
ZO met definities om, dat ze het logisch uitgeslotene ziet of behandelt
als iets wat zakelijk {inhoudelijk} voorgoed
heeft afgedaan.

DAT mag niet meer!
Er KAN geen zakelijkheid zonder broederlijkheid & zusterschap meer zijn.
Theologische uitspraken moeten roepend en uitnodigend zijn
en VOORAL een EIGEN verplichting
bewerken.

De rede
moet niet een uitsluitende,
maar een vernemende rede zijn,
die LUISTERT.

DIT betekent,
dat de rede niet langer in eerste instantie
gericht mag zijn op {het veiligstellen van}
de eigen identiteit.

Wij
moeten
leren denken
vanuit de ommekeer
en leven in verbondenheid:
in het spoor van Avraham
verder verbondstrouw
TONEN.

#
engel
26 feb 2005 - bewerkt op 22 feb 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende