i.v. inseminatie stokpaardje striptriptrapsadomaso

ZE
waren nog
maar nauwelijks losgelaten
uit de ghetto's, of ze dachten er al aan,
zich opnieuw in EEN reusachtig groot ghetto terug te trekken
en de mogelijke intergratie in de westerse wereld de rug toe te keren.
Een tweede, vaak gehoorde opmerking, vreesde dat het Tsionisme in feite niets anders was
dan de joodse variant van het antisjemitisme:
tenslotte wilden beide bewegingen de joden uit Europa en Amerika doen vertrekken, en dan kwam het er voor de antisjemieten weinig op aan,
WAAR ze heen trokken?!
De contacten tijdens de Naziperiode
tussen Zionisten en antisjemieten wijzen erop,
dat deze vrees niet helemaal ongegrond was ...
Vanzelfsprekend kwam de zwaarste tegenstand vanuit het orthodoxe kamp:
het was heiligschennis,
om het werk van "G D" in eigen handen te willen nemen,
en waren trouwens de meeste Tsionistische leiders leiders geen ongelovige of minstens weinig vrome joden?
DEZE tegenstand bestaat nog steeds, zij het in veel minder orthodoxe gemeenschappen
dan tijdens de eerste vijftig van het Tsionisme:
de vrome joden uit de Mea Sjeariemwijk in Yeroesjalayiem, die weigeren om de staat Israel te erkennen en zich vaak virulent antitsionistisch opstellen, handelen nog steeds in de geest
van het eerste orthodoxe verzet tegen Herzl!
Maar de meeste tegenstand kwam toch van die joden die niet geloofden dat zoiets kon lukken
en die het allemaal een vreselijke verspilling van tijd, geld en energie vonden.
Het valt vandaag de mydidag op, dat geen enkele van de opgesomde bezwaren nog rekening hield
met het feit dat Palestina reeds bewoond was en dat
DAARDOOR
het hele plan
op de helling kwam te staan!
Uit de eerste Tsionistische documenten
en andere geschriften blijkt dan ook zonder enige twijfel,
dat Herzl en de Zionistische leiders heel goed wisten dat het onjuist was,
te spreken over
"een land zonder volk voor een volk zonder land",
ook al bestond het dan misschien wel voor een overgroot deel uit woestijnen, moerassen,
ruines en allerlei andere vormen van 'wild' land
[net als 't
"Wilde Westen"],
maar ze leefden en dachten nog steeds in een periode
waarin nog bijna niemand in Europa zich morele scrupules maakte
over het principe van het kolonialisme!
Zolang de kolonisten er maar voor zorgden,
dat de inheemse bevolking menselijk behandeld zou worden, waren er verder geen morele hinderpalen?
Daar deze mentaliteit zozeer onder de bevolking verspreid was dat zelfs de socialisten zo dachten,
kan men het de tsionistische leiders moeilijk euvel duiden dat, in die tijd en vanuit hun milieu,
GEEN
principieel antikolonialistische houding innamen ...
Dat ze echter WEL met allerlei praktische problemen rekenden
die uit de aanwezigheid van Arabieren konden voortkomen, blijkt uit de grote nadruk
die vanaf de allereerste Zionistische Congressen op het
AANKOPEN VAN GRONDEN werd gelegd.
In 1901 werd het "Jewish National Fund" opgericht, met de bedoeling om zoveel mogelijk grond te kopen in Palestina. De Turkse Sultan Abdul Hamid, die controle over het gebied had,
was zich bewust van de Tsionistische plannen en dreigde er zelfs mee om een wet uit te vaardigen
waardoot het aan joden verboden werd om gron te bezitten in Palestina en langer dan drie maanden
in het land te verblijven. Herzl realiseerde zich dat
DIT
het einde van de Tsionistische droom
kon betekenen en begon dan ook aan een diplomatiek offensief, om van bovenaf
druk te laten uitoefenen op de Sultan Abdul in Istanbul om op die manier
zijn plannen te kunnen dwarsbomen ...
Zijn rechtstreekse contacten met de Duitse Keizer,
met de Roomse Paus, met de Turkse Sultan zelf en met alle staatshoofden die hem ook maar wilden ontvangen, draaiden op beleefde weigeringen uit!
TOT
hij in Engeland in gesprekken met de secretaris voor de Kolonies, Joseph Chamberlain,
aanvoelde dat hier iets te bereiken viel?
NA onderhandelingen met de Egyptenaren, van oorsprong
DE
dominerende grootmacht in die regio naast
Assyriers, Babyloniers, Perzen, Grieken en Romeinen, kwam Chamberlain tot het besluit dat het waarschijnlijk niet zo erg verstandig zou zijn, om joodse kolonisten aan de grens van Palestina te laten wonen en stelde hij aan Herzl en de Zionistische leiders voor. om hun project dan maar in het toenmalige Britse Oeganda uit te voeren ...
DAT
de secretaris het ernstig meende
bleek wel uit een officieel aanbod van het ministerie van Buitenlandse Zaken,
waarin inderdaad een groot gebied in Oeganda aan de Zionisten werd aangeboden voor het oprichten
van een eigen, autonoom thuisland onder de bescherming
van de Britse Kroon!
OOK HIER
werd uiteraard
NIET
gevraagd
naar de eventuele wensen van de inheemse bevolking
van Oeganda,
maar tijdgenoten van Chamberlain en Herzl
zouden die vraag dan ook hoogstwaarschijnlijk
helemaal niet zo
goed begrepen
hebben?

In
het geval
van Oeganda zou
het veel meer om
een klassiek koloniaal project gegaan zijn dat dan,
gezien het grote aantal immigranten,
zo'n vijftig jaar later naar een Zuid~Afrikaanse of
"Rhodesische"
toestand zou zijn geevolueerd,
want het was de Zionisten
NIET
te doen
om het koloniale uitbuiten
van een bepaalde streek,
maar om een soort van
'moderne volksverhuizing'
op zo groot
mogelijke
schaal
...
In
1903 vond
dan het Zesde
Zionistische Congres plaats
en zaaide het voorstel van Chamberlain
en de Engelse regering de grootste verwarring
onder de deelnemers:
er ontstond een kloof tussen de
'territorialisten',
die in de eerste plaats een grondgebied wilden verkrijgen,
waar ze meteen aan het opbouwen van hun joods
thuisland konden beginnen,
EN de
"Tsionisten"
die vasthielden aan de droom
van een joods tehuis op
bijbels~joodse bodem, met
TSION als
hoofdstad van het
hernieuwde
"ERETZ
ISRAEL"
...

Van
'het begin af aan'
stond ik erbij en keek ernaar:
en ik kan niet anders zeggen dan dat het me BLIJFT
intrigeren en bezighouden
vanaf het allereerste begin!
Het is als het ware bij wijze van spreken en schrijven
de wereldgeschiedenis van 'de mensheid'
in een notedop.

~@~