I'm in Love.

Het begon met, hem spontaan en zonder nadenken vragen of hij zondag al plannen had. En zo volbrachten we onze derde date nog binnen twee weken. Afgelopen woensdag bracht ik van 0.40 tot 4.40 de tijd bij hem door. Voornamelijk op zijn bed. Ik had het koud, ijskoud, maar dat mocht de pret niet drukken. En nu, ik moet leren. Maar mijn hoofd kan alleen maar aan hem denken. Aan hem en mijn lichaam. Ik weet dat hij me mooi vindt. Aantrekkelijk. Dat heeft hij gezegd. Maar toch ben ik diep van binnen onzeker wanneer ik me dat eerste moment voorstel. Ik sta voor de spiegel, houd mijn buik in, vraag me af of ik niet te zwaar ben om bovenop hem te liggen. En dan weer denk ik 'Het maakt niets uit...' Hij vind me toch leuk. Al vanaf het begin. En dan denk ik, 'ja maar, ik bén ook leuk...'

Ik laat mezelf heen en weer slingeren tussen ongecomliceerd en gecompliceerd. Het is haast alsof ik niet zonder complicaties kan, anderzijds alsof het persé vlekkenloos moet verlopen. Ik had ook problemen met zijn tanden in eerste instantie, dan mag hij toch op zijn minst ook problemen hebben met mijn buik of billen of benen?

Ja tuurlijk mag dat. Ik ben er zelf ontevreden over... Maar eigenlijk vind ik dat hij van mijn buik moet houden, zelfs als ik hem een beetje verafschuw. Ook niet eerlijk, ik weet het. Maar goed, wat we wel gaan doen dan, dat is vandaag even hardlopen. Dat zal me goed doen. Nog even leren: over 20 minuten hijs ik me in mijn hardloop schoenen. Het is namelijk ook een kwestie van aanpakken van waar je niet tevreden over bent.

Verliefd zijn is iets moois. De onzekerheid die er bij komt kijken is ook... mooi op de een of andere manier. Ik voel me opeens zo kwetsbaar. Alsof alles van deze éne persoon afhangt. Het liefst wil ik hem nú zien. Ik heb kriebels in mijn onderbuik. Prrrrrrrt.



I’m just overwhelmed with the affection I’m shown