I feel brOKen

'Goed hoor' is mijn standaard antwoord op de vraag hoe het met me gaat.

Ik leef nog, das al heel wat toch?

Als ik blog posts van meer dan een jaar terug lees dan hang ik nog steeds in dezelfde sfeer. School, kut gezin en eefje. Dat laatste is echt mn steun en toeverlaat!

Ja, thuis. Dat is een bijzondere situatie. Ja, het is kut, heel veel meer valt er niet over te zeggen. Ik heb gelukkig iets meer vrijheid qua kamer opruimen ed dus dat scheelt. Maar voor de rest valt het niet mee. Het voelt alsof je gevangen zit in je eigen huis. In je eigen lichaam. En heel af en toe mag je even naar buiten, dan kun je even adem halen zonder bang te zijn dat iemand het hoort. Zonder bang te zijn dat direct de hele boel ontploft.

Soms heel soms kan het me allemaal even niet schelen, dan laat ik even alles gaan. Dat eindigt altijd in mezelf in slaap huilen. Want niemand lijkt me te begrijpen. Niemand lijkt te zien dat het niet goed met me gaat. Niemand lijkt te zien dat ik kapot ga van binnen. Niemand lijkt te zien dat ik elke kcal die ik tel er ook weer af train. Niemand lijkt te zien dat ik alle hoop in mensen verlies.

Gelukkig trek ik me echt geen reet aan van wat anderen vinden. Ik wil mn haar roze verven. Echt roze. Het lijkt me zo gaaf!

Nou ja, laten we maar lekker in dit circkeltje ronddraaien want 'ik leef nog' laten we maar zeggen!