human love {sweet & tender}

't Voordeel
van 'die tijd van toen'
was natuurlijk wel dat 'de' Joden nog in 'hun eigen land' woonden,
'n eigen taal spraken & 'n gemeenschappelijke geschiedenis achter de rug
van zo'n duizend jaar of meer tussen alle Grote Rivieren & Culturen van die tijd:
Assyria, Babylonia, Egypte, Persia, Athene, Roma & dergelijke aan de Nijl,
de Eufraat & de Tigris met landbouwnederzettingen,
allerlei rondtrekkende nomaden,
veeteelt &
industrie
...

Yehoshua
'Ben Yosef' haNatsri
"de messias" e.d. was 'gewoon
een kind van zijn tijd' die zo'n grote indruk blijkt te hebben achtergelaten
gedurende z'n korte leven op z'n leerlingen/discipelen/apostelen & andere volgelingen door middel van zijn woorden & daden dat we het er ook nu en hier zo'n 2000 jaar later nog steeds over hebben.
Grofweg hebben we dus met minstens drie perioden te maken:
voor, tijdens en na zijn bestaan, compleet met allerlei
uiteenlopende [ver]gissingen, raadsels,
mysteries en zingevingen
...

't Zou niet verkeerd zijn
om Yeshua te beschrijven als een farizeeer in brede zin,
maar zelfs als zijn kritiek op de farizeeen niet zo vijandig was als die van de essenen,
& ook niet zo tegenstrijdig als andere geschriften uit die tijd zoals [i'De hemelvaart van Mosheh, bezag hij de farizeeen toch als een buitenstaander, en hij identificeerde zich niet met hen.

In ieder geval moeten we steeds weer nader ingaan
op de onvermijdelijke spanning tussen de charismatische Yeshu & 't institutionele jodendom, & ook mogen we niet vergeten dat het revolutionaire element in zijn prediking van "G ds hemels koninkrijk op aarde" deze spanning nog verhevigde.

Het zal ook steeds duidelijker worden
dat de authentieke leer van Yeshu niets minder dan de grondslagen
van de toenmalige maatschappijstructuur
ter discussie stelde.

Tegelijk
moeten we in gedachten houden
dat deze spanning nooit een afwijzing betekende:
dat de opvattingen van Yeshu en de farizeeen niet met elkaar in strijd waren
of dat die spanning ooit ontaardde in vijandschap.

Zelfs als het niet mogelijk zou zijn
langs filologische weg de verheviging van de spanningen door
de euangelisten vast te stellen, zou het moeilijk zijn het bestaan van een echte vijandschap
tegen Yeshu bij de 'schriftgeleerden & farizeeen' te begrijpen -
wat een van de oorzaken
van z'n dood zou zijn.

Natuurlijk waren er nogal wat bekrompen figuren onder de farizeeen -
zulke mensen komen in elke samenleving voor - die deze wonderdoener met argwaan bekeken.
Zulke mensen zouden hem graag betrappen op 'n verboden handeling
om hem dan voor het rabbijnse gerechtshof
te kunnen slepen.

Maar Yeshua slaagde
er blijkbaar altijd weer in om zijn opvattingen uiteen te zetten
zonder hun ook maar enige aanleiding te geven
om hem te vervolgen.

Kortom:
het [zo'n eigen benadering] blijft
hoe dan ook boeien in alle tijden en op alle plaatsen
& in elk onderdeel kunnen we ook paars]
onszelf terug herkennen als
menselijke wezens
...