Hulpeloze ouder funest: anorexia dodelijkst ...

Trouw/SF: opvoeders verantwoordelijk voor behandeling. Natuurlijk is anorexia 'n lastige ziekte, zegt psychotherapeute Sonja Fleminger:
"Maar 't beeld i/d media is nog vaak ten onrechte dat 'r niks aan te doen is. En hulpeloze ouders, dat is helemaal funest!" Dat merkte SF i/d 16 jaar dat ze bij 't Accare Centrum voor Eetstoornissen in Almere honderden meisjes ~ jongens zijn 'n uitzondering ~ behandelde ...

MET de meisjes de rest v/h gezin, want SF was 10 jaar geleden degene die de zogeheten meergezinsdagbehandeling @ NL introduceerde.

Donderdag a.s. congresseren deskundigen ter ere van haar pensioen. DAN verschijnt ook 'Ouders als bondgenoot', 'n NL-vertaling van 't boek v/d Amerikaanse onderzoekers waarop deze aanpak is gebaseerd.

Samenwerking met buitenlandse collega's gaf SF 't inzicht dat de behandeling v/h meisje ALLEEN, vaak weinig effect heeft: "Als de patiënte al aankwam, dan verviel ze vaak later weer in 't oude gedrag."

Ook 't enkel betrekken v/d ouders bij 'n paar gesprekken, sorteerde weinig effect. De KERN v/d aanpak die zij introduceerde is dan ook ervoor gaan zorgen dat NAAST 't meisje de ouders verantwoordelijk worden: "Die komen vaak ten einde raad bij ons, & willen dan dat WIJ hun taak van hen overnemen. Erg effectief is dat niet! De adolescent moet 't gevoel krijgen: de volwassenen om mij heen zijn nu in staat om mij te helpen. Ouders hebben die instelling vaak al verloren. Maar ook hulpverleners & behandelend artsen stralen dat niet altijd meer uit. En DAT is funest!" Neem de situatie waarin 'n meisje tegen 'n hulpverlener zegt: 'ik ga aankomen voor mijn ouders' & 't ant-woord krijgt 'dat is niet goed, je moet 't voor JEZELF doen'? SF: "Pubers hebben nog niet 't overzicht om altijd datgene te doen wat goed voor hen is. 't Is de opvoedkundige taak van ouders om hen dat te vertellen. Maar DIE denken vaak dat ze geen invloed (meer) hebben.

Maar bedenk wel: voor ouders zijn kinderen tot bijna alles bereid. OOK al stralen ze iets heel anders UIT!" De aanpak bij Accare bestaat uit 'n zo kort mogelijke opname van 'n anorexiapatiente. DAARNA volgen vaak verspreid over 'n heel jaar gemiddeld ruim 20 dagen be-
handeling ~ van patiënte EN oudere, tegelijk met andere gezinnen in dezelfde situatie. De ouders moeten daar aardig wat tijd voor vrij-maken: "Bij 'n kind met kanker vindt iedereen dat doodgewoon, & ZO werkt 't HIER ook!"

Eerst enigszins op gewicht komen, & daarna therapie gericht op de oorzaken v/d eetstoornis. De therapeut gaat MET de families aan tafel om te kijken of 'n GEWOON eetritueel kan worden hersteld. 't Duurt volgens SF vaak lang voordat de meisjes NIET meer vatbaar zijn voor de eetstoornis, vaak zo'n 5 jaar. Maar dan is WEL driekwart v/d patientes genezen. Bij de overigen wordt de stoornis al snel chronisch, & gaat de behandeling na verloop van tijd al niet meer om GENEZING, maar om ervoor te zorgen dat men 'r nog zo goed als 't kan mee leeft. Al met al is anorexia nervosa de meest dodelijke ziekte bij jonge meisjes. Jaarlijks komen 'r @ NL zo'n 1300 patiënten bij: 95% is vrouw.

Uiteindelijk zal naar schatting 10% v/d patiënten komen te overlijden. Vaak is niet geheel duidelijk of nu de anorexia de doodsoorzaak is of dat 't de problemen zijn die optreden als men deze ziekte chronisch heeft ~ neem andere psychiatrische stoornissen als borderline, of 'n sociaal isolement & verwaar-lozing. Als de ziekte zich op jonge leeftijd openbaart, dan is de prognose aanmerkelijk gunstiger.