-hope-

hy iedereen,

Ik heb eindelijk in gezien dat ik veranderd ben.
Na 7 maanden...
Ik ben niet meer dezelfde persoon als 7 maanden geleden.
Ik ben een monster geworden.
Een duivel zonder ook maar 1 greintje emotie.
Ik heb een toren hoge muur rond me gebouwd.
En niemand die het merkt.
Ik ben zo koud als ijs.
Zo hard als ijzer.
En er is niets die me kan schelen.
Iedereen die te dicht in mijn buurt komt,
schiet ik neer met mijn giftige pijlen.
Geen woord die me nog kan kwetsen.
De pijn door grond mijn lichaam niet.
Ook al moest er oorlog komen.
Niets zou me nog kunnen schelen.
Pijn staat niet in mijn woordenboek.
Iedereen gaat er aan.
Ik doe het niet bewust,
maar dagelijks breek ik mensen.
Net zoals zij mij vroeger braken.
Ik zou nooit meer de oude ik worden.
Niemand kwetst mij nog.
Niemand.
En het kan niemand schelen wat er is.
Waarom zijn mensen nooit iets?
Ooit was ik een engel,maar nu ben ik de duivel.
Lang geleden was ik lief.
Maar dat was vroeger.
En deze bitch veranderd nooit meer....