Depri
Hy iedereen.
Ooit al het gevoel gehad dat je niets betekend voor niemand?
Ik wel.
4 maanden lang je elke dag niemand voelen.
Het gevoel dat niemand om je geeft.
Moest je dood gaan, niemand die het ook maar zou merken.
Niets maakt je nog gelukkig of blij.
Ergens ver weg besef je wel dat er wel mensen zijn die om je geven.
Maar je denkt er niet bij na.
Alles doet pijn.
Je kan niet meer eten ,niet meer genieten ,niets maakt je blij.
Elke dag voel je pijn.
je probeert voor weer gelukkig te zijn, maar het lukt gewoon niet.
En tegen dat je beseft dat je er heel diep in zit is het al te laat...
Het begon allemaal in de zomervakantie.
Ik had een vriendje , maar ik wis het niet echt meer.
Er was geen klik meer;
Ik had hem bijna heel de vakantie niet gezien.
Dus dacht ik van ik zet er een punt achter.
De moeilijkste beslissing ooit in mijn leven.
Ik had er al over gepraat met vriendinnen en zo en zeiden dat ik gewoon moest doen wat mij goed leek.
Er was 1 vriendin die ik helemaal vertrouwde.
Ik zei alles tegen haar;
Hoe ik het zou zeggen tegen mijn vriendje.
We lachten er mee en zo.En met hem dat hij zo klein was.
Ze beloofde me dat ze wat ik ook zou doen ze altijd achter mij zou staan.
Dus ik had de dag dat ik het zou uitmaken ook met een andere vriendin afgesproken.
Voor de steun en zo.
Toen ik vertrok naar mijn vriendje zijn huis,haalde ik diep adem.
En dacht aan wat mijn vriendin had gezegd.
Ook al zou heel de wereld tegen me zijn ,zij zou aan mijn kant staan.
Ik kwam binnen in zijn huis en haalde diep adem.
Ik wist dat het de laatste keer zo zijn dat ik hier binnen kwam.
Toen ik hem zag trok heel mijn binnenste samen.
Eerst babbelden we over andere dingen.
Ik kon het gewoon niet zeggen.
Maar ik moest wel.
Ik hield niet meer van hem.
Hij was niet voor mij bestemd.
Te kinderachtig.
Toen zei ik met een piepstemmetje dat ik het wou uitmaken.
Dat het gewoon zo niet meer ging.
Hij zei dat hij me snapte.
En dat hij het wel za aan komen.
Maar ik zag dat ik hem had gebroken.
Ik mocht niet beginnen huilen.
Toch rolden er een paar tranen over mijn wang.
Hij was daarna zo stil.
Het brak me gewoon om hem zo te zien.
Ik besefte dat het tijd was om te gaan.
Gaf hem een laatste knuffel en verliet het huis.
Die viel de regen met bakken uit de lucht net zoals mijn tranen.
Ik was opgelucht dat ik het had verteld tegen hem en zond een spraakopname naar mijn vriendin waarin ik zei hoe opgelucht ik was.
Toen ik mijn vriendin zag met wie ik had afgesproken rolden de tranen weer over mijn wangen.
We gingen te voet in de gietende regen naar mijn huis.
Toen ik thuis kwam zag ik dat ik een berichtje had gekregen van mijn vriendin.
Ze zei dat het heel jammer was voor mij maar dat ze aan zijn kant stond.
Alles wat ik ooit tegen har had gezegd over hem gebruikte ze tegen me.
Waar door mijn ex me dus haatte.
Tranen stroomden over mijn wangen.
Gelukkig was mijn andere vriendin er.
Anders was ik in gestort.
's Avonds toen mijn vriendin weg was ,probeerde ik mijn ex minder boos te maken maar het lukte niet.
Gelukkig na veel aandringen geloofde mijn ex mij.
Waardoor niemand die 'vriendin' nog geloofde.
Maar 1week later was het terug school en ik dacht ja leuk.
Maar de 1ste donderdag van de schoolweek hoorde ik dat mijn ex al een lief had.
Dat brak mij.
Alle energie was weg uit mij.
En zo heb ik mij nog 4maanden lang gevoeld.
Energieloos.
Ondertussen hadden er wel al een paar vriendinnen door dat het helemaal niet goed ging met mij.
Minuten,uren,dagen hebben ze op mij ingepraat.
Ik moest hem vergeten.
OP dat moment besefte ik dat mijn leven niet alleen om hem draait.
Ik zette het van me af.
Ik gaf die vriendin een 2de kans.
Ieder verdiend een 2de kans.
Niet omdat iemand 1 fout maakt dat ik nooit meer zou praten tegen haar.
En best dat ik dat deed.
Stukje bij stukje begon ik weer te herleven.
En ik ben mijn echte vriendinnen zo dankbaar voor hun steun.
De gebroken tussen van mijn hart werden weer gelijmd.
Maar 1 eens zou nooit meer hetzelfde zijn.
Mijn vertrouwen in mensen.
Tot op de dag van vandaag vertrouw ik nog altijd niet snel mensen.
Maar ik heb het overleefd , en ik ben er vele sterker uitgekomen.
En ik sloot een belofte met mij zelf.
Niemand zou mij ooit nog breken.
En dat was hoe ik zo hard werd als ijzer.
En zou koud als ijs.
Kil als de dood.
Maar niemand zou mij nog kwetsen.
Niemand
Ooit al het gevoel gehad dat je niets betekend voor niemand?
Ik wel.
4 maanden lang je elke dag niemand voelen.
Het gevoel dat niemand om je geeft.
Moest je dood gaan, niemand die het ook maar zou merken.
Niets maakt je nog gelukkig of blij.
Ergens ver weg besef je wel dat er wel mensen zijn die om je geven.
Maar je denkt er niet bij na.
Alles doet pijn.
Je kan niet meer eten ,niet meer genieten ,niets maakt je blij.
Elke dag voel je pijn.
je probeert voor weer gelukkig te zijn, maar het lukt gewoon niet.
En tegen dat je beseft dat je er heel diep in zit is het al te laat...
Het begon allemaal in de zomervakantie.
Ik had een vriendje , maar ik wis het niet echt meer.
Er was geen klik meer;
Ik had hem bijna heel de vakantie niet gezien.
Dus dacht ik van ik zet er een punt achter.
De moeilijkste beslissing ooit in mijn leven.
Ik had er al over gepraat met vriendinnen en zo en zeiden dat ik gewoon moest doen wat mij goed leek.
Er was 1 vriendin die ik helemaal vertrouwde.
Ik zei alles tegen haar;
Hoe ik het zou zeggen tegen mijn vriendje.
We lachten er mee en zo.En met hem dat hij zo klein was.
Ze beloofde me dat ze wat ik ook zou doen ze altijd achter mij zou staan.
Dus ik had de dag dat ik het zou uitmaken ook met een andere vriendin afgesproken.
Voor de steun en zo.
Toen ik vertrok naar mijn vriendje zijn huis,haalde ik diep adem.
En dacht aan wat mijn vriendin had gezegd.
Ook al zou heel de wereld tegen me zijn ,zij zou aan mijn kant staan.
Ik kwam binnen in zijn huis en haalde diep adem.
Ik wist dat het de laatste keer zo zijn dat ik hier binnen kwam.
Toen ik hem zag trok heel mijn binnenste samen.
Eerst babbelden we over andere dingen.
Ik kon het gewoon niet zeggen.
Maar ik moest wel.
Ik hield niet meer van hem.
Hij was niet voor mij bestemd.
Te kinderachtig.
Toen zei ik met een piepstemmetje dat ik het wou uitmaken.
Dat het gewoon zo niet meer ging.
Hij zei dat hij me snapte.
En dat hij het wel za aan komen.
Maar ik zag dat ik hem had gebroken.
Ik mocht niet beginnen huilen.
Toch rolden er een paar tranen over mijn wang.
Hij was daarna zo stil.
Het brak me gewoon om hem zo te zien.
Ik besefte dat het tijd was om te gaan.
Gaf hem een laatste knuffel en verliet het huis.
Die viel de regen met bakken uit de lucht net zoals mijn tranen.
Ik was opgelucht dat ik het had verteld tegen hem en zond een spraakopname naar mijn vriendin waarin ik zei hoe opgelucht ik was.
Toen ik mijn vriendin zag met wie ik had afgesproken rolden de tranen weer over mijn wangen.
We gingen te voet in de gietende regen naar mijn huis.
Toen ik thuis kwam zag ik dat ik een berichtje had gekregen van mijn vriendin.
Ze zei dat het heel jammer was voor mij maar dat ze aan zijn kant stond.
Alles wat ik ooit tegen har had gezegd over hem gebruikte ze tegen me.
Waar door mijn ex me dus haatte.
Tranen stroomden over mijn wangen.
Gelukkig was mijn andere vriendin er.
Anders was ik in gestort.
's Avonds toen mijn vriendin weg was ,probeerde ik mijn ex minder boos te maken maar het lukte niet.
Gelukkig na veel aandringen geloofde mijn ex mij.
Waardoor niemand die 'vriendin' nog geloofde.
Maar 1week later was het terug school en ik dacht ja leuk.
Maar de 1ste donderdag van de schoolweek hoorde ik dat mijn ex al een lief had.
Dat brak mij.
Alle energie was weg uit mij.
En zo heb ik mij nog 4maanden lang gevoeld.
Energieloos.
Ondertussen hadden er wel al een paar vriendinnen door dat het helemaal niet goed ging met mij.
Minuten,uren,dagen hebben ze op mij ingepraat.
Ik moest hem vergeten.
OP dat moment besefte ik dat mijn leven niet alleen om hem draait.
Ik zette het van me af.
Ik gaf die vriendin een 2de kans.
Ieder verdiend een 2de kans.
Niet omdat iemand 1 fout maakt dat ik nooit meer zou praten tegen haar.
En best dat ik dat deed.
Stukje bij stukje begon ik weer te herleven.
En ik ben mijn echte vriendinnen zo dankbaar voor hun steun.
De gebroken tussen van mijn hart werden weer gelijmd.
Maar 1 eens zou nooit meer hetzelfde zijn.
Mijn vertrouwen in mensen.
Tot op de dag van vandaag vertrouw ik nog altijd niet snel mensen.
Maar ik heb het overleefd , en ik ben er vele sterker uitgekomen.
En ik sloot een belofte met mij zelf.
Niemand zou mij ooit nog breken.
En dat was hoe ik zo hard werd als ijzer.
En zou koud als ijs.
Kil als de dood.
Maar niemand zou mij nog kwetsen.
Niemand
10 jan 2015 - bewerkt op 18 jan 2015
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 18 jan 2015 vriendinnen ( 2 )
- O 17 jan 2015 -hope-
- O 10 jan 2015 Depri