holy shit op de helling teer & canvas, touw & hout


AUTORITEIT
is dood?
IETS of IEMAND!
Of beide:
g d neemt een gedaante aan
voor wie naar een persoonlijke ontmoeting verlangt ...
Bij verwekking, geboorte, opvoeding, verliefdheid, huwelijk en menswording,
ontstaan van nature onze gevoelens van dankbaarheid,
en bij rouw verlangen mensen ernaar te geloven dat de overledene
bij iemand of iets geborgen is:
persoonlijker warmte gaat meestal boven
'ergens iets'?

Directe
antwoorden op
al onze 'geheimenissen
des levens' kunnen godsdiensten
niet geven, die vragen zijn er niet
om te beantwoorden, maar om te veronderstellen en passende reacties te vinden:
je wilt werkelijk weten wat er gebeurt en dat heeft 'het geloof' meestal wel op voorlopige wijze beschikbaar
net als alle wetenschap berust op aannames van vooronderstellingen of helemaal
geen verwachtigen.
In "IETS"
te geloven is ook al heel wat?
In "Iemand" nog veel meer?
Ietsisten staan in lange tradiities,
niets nieuws onder de zon! Er moet toch 'iets' zijn om voor te leven!
Waarom anders al die volkomen
wisselvallige, plotselinge, regelmatige stromen van hormonen en verrijkende zenuwverbindingen ...
"Iets" kun je nog ergens uitbouwen,
maar niets niet?

In
tempel, synagoge,
kerk & moskee is Iets vaak 'omgebouwd' tot Iemand!
Een soort van heilig menselijk oerspel:
we doen dat ik het schepsel ben,
en Jij de Schepper?

En toen gingen we het
ontelbare eeuwen lang spelen op alle continenten van tijd en ruimte ...
Helig theater, kosmische poppenkast & rollenspelen waarin wij en g d de ene keer Vadertje & Moedertje spelen, Broertje en Zusje, Stamgenootje & Mensenkindje, Verliefde en Beloofde,
Beroofde en Hervonden Eeuwig Thuis, aan de andere kant van De Rivier,
soms met een [aan-]gezicht, soms zelfs jaloers
& boos!

Ik begrijp ook wel
dat al die beelden projecties van ons zelf zijn:
g d maakt zelf wel uit wie/wat hij/zij is?

Onthouden
dat het alleen maar jouw beelden zijn
lijkt makkelijker dan het is.

In religieuze gebouwen
kun je inderdaad mensen tegenkomen
[daarbuiten ook wel?!] die beweren dat g d voor hun zus of zo is ...
Een open houding denk je in eerste instantie?

Maar als je doorvraagt
dan stuit je maar al te vaak op irritatie:
achter die ogenschijnlijk open houding gaat dikwijls toch nog een gesloten g dsbeeld schuil!
Het persoonlijke wordt te vaak nog verabsoluteerd, omdat we bange mensen zijn en vaak luie denkers?
Het vergt 'heldenmoed' en moeite om jouw beelden
telkens weer los te laten ...

Want dat is het
wat ons vanwege die tradities geleerd wordt.
Het is geweldig en intrigerend dat Israel ons zo'n 'beeld' geschonken heeft.
Enerzijds 'mag' en KUN je geen beeld van 'g d' maken:
het enige wat ons wordt toegezegd is dat 'hij, zij, dinges'
er 'zal zijn'?

En vervolgens
wordt er dan ook nog eens in [bijna] al die volgende mydibijbelverhalen
alleen nog maar over een 'antropomorfe'
~ mensvormige ~ beelden
gesproken ...

Achter die Beeldenstorm uit de Reformatie
ligt dan ook nogal eens de misvatting dat je beelden zou kunnen vernietigen?
Maar als het geen 'gesneden beelden' zijn, dan zijn het wel de beelden in ons hoofd,
of onwrikbare {r}evolutionaire standpunten, die op sokkels gehesen worden,
en daarna, na verloop van tijd aftuimelen, als vanzelf
of met een geholpen handje
van 'n "Andere" z.g.
Big Brother?

@

12 apr 2007 - bewerkt op 15 jul 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende