Hoe kan dat?

De werkelijkheid ligt verstopt tussen waar & onwaarheden. Als je eenmaal begint aan de trouwe verdieping van religie & filosofie is 't eind zoek?!

Echt gebeurd of niet echt gebeurd? In de eerste helft van de vorige eeuw leek het alsof het christelijk geloof e.d. stond of viel met 't antwoord op al dat soort vragen?! Iets dergelijks gold ook voor andere geloven, overtuigingen & filosietjes: anarchist, socialist, communist, fascist, rooms.

Tegenwoordig lijkt zoiets ook te gelden voor sommige hindoes, boeddhisten, moslims, liberalen, democraten, ouderwetsen & progressievelingen ...

Vijftig jaar geleden kon je nog hardop her en der horen verkondigen dat iets 'onbetwijfelbaar & absoluut waar' was: nu alleen nog maar onder de legale en/of illegale terroristen die met alle geweld hun overtuigingen aan de man, de vrouw & het kind proberen te brengen onder 'n mom ofzo.

Voordat de wetenschap alom 'toesloeg' geloofde men vaak nog in 'n schepping van zes dagen, wonderbaarlijke geboortes, allerlei wonderen zoals genezingen, lopen over het water, voedselvermenigvuldigingen, opstanden, verrijzingen, hemelvaarten enzo als betrof het UFO's & visioenen o.i.d.

Identified Flying Objects zijn altijd al als zoete koek over de toonbank gegaan in woeste tijden vol met ziekte, veel onrecht & geweldsdaden ......

De mensheid is altijd al verknocht geweest aan hun bijgelovigheden, meestgelezen- & kijkcijferlijsten, make believe & kommersjeel toppopgedoe.

Als je fictie niet voor feit wilt houden, dan kun je net zo goed de zaak sluiten. Om weer te gaan vervallen in andere uitersten vol bijgelovigheden.

We blijven voorlopig nog wel even tobben met 'waargebeurd' & 'uit de duim (of iets dergelijks) gezogen' tussen vrijheden & dwangmaatregels ...

Wat gebeurt er als we met huid en haar opgaan in een boek, een film, een kunstwerk, een organisatie of de ene of andere vreemde sektegroep?

Als het boek (of wat dan ook) ons binnenleidt in een wereld die wij bladzij na bladzij ademloos volgen en waarvan we op de allerlaatste bladzij met tegenzin afscheid nemen? Het gangbare antwoord was dat de lezer "deed alsof". We deden alsof de door de schrijver (etcetera) bedachte wereld van de fantasie de 'echte wereld' was! Dat antwoord mocht en mag dan ook nu nog vaak gangbaar zijn, maar is het ook nog wel juist?

Wat betekent dat "alsof" eigenlijk? Waar leggen we de eventuele grenzen van geloven en bijgeloof, tussen echt & onecht, waarschijnlijk & klets?

Die vraag van GG bracht JG op zijn herinnering aan de ervaring met "Een liefde van Swann" uit hetbeerste deel van "Op zoek naar de verloren tijd" van Marcel Proust. Dat boek gaat over de even hopeloze als redeloze verliefdheid die hoofdpersoon Swann voelde voor zijn vriendin Odette.

't Verhaal is zo indringend geschreven dat hij het gevoel had Swann te kennen, zoals hij 'n echt mens kende. Wie kent zoiets niet? Ieder toch!?