Hij/zij die een ander beetneemt ... {gen32}
Now
back to
the past of
the future again!
We
waren dus
met z'n allen
(voor ongeveer zo'n
3.500 jaar geleden)
aan het 'verwikkelen' &
het 'versmelten'
.......
Terwijl
het Israelische monotheisme
in zijn geheel ontwikkelde vorm
vasthoudt aan EEN persoonlijke god
- de 'god van' Avraham (Ibrahim), Yitschak en Ya'akov -
en diens werken toeschrijft aan zijn versmolten 'godheid', zal het
't bestaan ontkennen van alle hogere godheden,
behalve zijn eigen.
Maar de wijze waarop het monotheisme voortkomt
uit het polytheisme,
is zowel een kwestie van selectieve insluiting
als van algemene uitsluiting!
Het zou een ernstige vergissing zijn te denken
dat alles
wat ooit werd toegekend aan een Sjemitische godheid,
uiteindelijk ook wordt toegekend
aan Israels godheid
- de enige overlevende,
als het ware ...
Maar het zou al even verkeerd zijn te denken
dat er geen overlapping
bestaat tussen Israels godheid en
zijn oude rivalen.
De Heer G*D van Israel is eigenlijk
op de meest coherente wijze
voor te stellen
als de insluiting van verscheidene oude,
goddelijke persoonlijkheden
in EEN personage!
Zo beschouwd liggen verwarring en versmelting
op dezelfde lijn.
Het verhaal over de manier waarop Ya'akov
de allerhoogste G*D
op de proef stelt
door hem een taak op te dragen
die hoort bij een
persoonlijke god,
verraadt een aanvankelijke verwarring
maar bevordert de uiteindelijke
versmelting.
Is het, historisch gezien, werkelijk zo gegaan?
Dat valt niet meer te achterhalen.
De Mesopotamische persoonlijke god komt niet als zodanig,
als Mesopotamisch, voor in het boek Genesis,
net zomin als de rivier er in een
gepersonifieerde vorm, als Tiamat,
in voorkomt!
Maar de geschiedenis van dit proces
aan de historici latend,
kunnen we wel het literaire gevolg ervan
vaststellen,
namelijk:
een personage met een meervoudige
persoonlijkheid ...
Terug naar het verhaal
'vanaf den beginne'?!
Ya'akovs belofte om de Heer aan te nemen
als zijn eigen god
had nog een andere voorwaarde:
Ya'akovs veilige terugkeer!
Met zijn twee vrouwen, zijn twee slavinnen,
zijn elf kinderen,
zijn knechten, en zijn kudden reist Ya'akov zuidwaarts
via een route
iets ten oosten van de Rivier de Jordaan,
die van noord (Mount Hermon)
naar zuid (Dode Zee) stroomt.
Esav reist noordwaarts om hem te treffen!
Wanneer Ya'akov aankomt bij de rivier de Jabbok,
een zijrivier die door een groot ravijn
vanuit het oosten in de Jordaan
stroomt,
zendt hij enorme kudden als verzoeningsoffer
over de Jabbok naar het
zuiden, naar Esav!
Ten slotte stuurt hij bij de doorwaadbare plaats van de Jabbok
zijn familie naar de overkant.
Hijzelf blijft achter aan de noordelijke rand
van de majestueuze kloof ...
"Ya'akov bleef alleen achter.
Een een man worstelde met hem,
totdat de dag aanbrak.
Toen deze zag dat hij hem niet kon overwinnen,
ontwrichtte hij Ya'akovs heup bij de kom,
zodat zijn heupgewricht ontwricht werd,
terwijl hij met hem worstelde.
Toen zei hij:
"Laat mij gaan, want de dag breekt aan."
Maar hij antwoordde:
"Ik laat u niet gaan,
tenzij u mij zegent."
De Ander zei:
"Wat is uw naam?"
Hij zei: "Ya'akov!"
Hij zei: "Uw Naam zal niet langer Ya'akov luiden, maar ISRAEL,
want u hebt gestreden met G*D en mensen,
en u hebt overwonnen."
Ya'akov vroeg:
"Zeg mij toch uw Naam."
Maar hij antwoordde:
"U moet niet vragen naar mijn Naam!"
En hij nam daar afscheid van hem ..."
{Gen 32:25-30}
De 'man' in deze episode wordt,
net als 'de mannen' die Sdom bezochten,
traditioneel gezien als een verschijning van G*D.
Ya'akovs gevecht met G*D of,
zoals in sommige vertalingen, met de engel,
is een van de beroemdste scenes uit de 'heilige' schrift.
Maar in wezen berusten alle latere interpretaties op die van Ya'akov zelf:
"Daarom noemde Ya'akov de plaats PNI'EL, hetgeen betekent:
"Ik hen G*D gezien van aangezicht tot aangezicht
en mijn leven is bewaard gebleven!"
{Gen 32:30}
Maar de interpretatie van Ya'akov zelf hoeft niet per se
dezelfde te zijn als die van de schrijver van de tekst,
die misschien wil suggereren dat Ya'akov
worstelde met een man die hij nadien gewoon G*D noemde.
De tekst tergt ons met de vraag of Ya'akov daadwerkelijk
het gezicht van de wordtelaar zag:
omdat de worstelaar erop stond
voor de dageraad weg te gaan,
was dit misschien niet het geval?!
Maar zelfs wanneer het een man is die,
wellicht nauwelijks zichtbaar in het donker voor de dageraad,
zegt:
"U hebt gestreden met G*D & mensen en u hebt overwonnen!",
dan toch blijft het feit bestaan dat Ya'akov
beiden overwonnen heeft!
Het lukt hem zijn broer te verzoenen,
en met dit succes voldoet G*D zelf aan Ya's derde voorwaarde!
Vervolgens steekt Ya de Jordaan over en reist door naar S(i)chem
waar Avraham, toen hij Kana'an binnentrok,
een altaar bouwde en de Naam van de Heer aanriep.
Ya'akov bouwt er een altaar en noemt het
"EL, de G*D van ISRAEL",
waarmee hij zijn eigen nieuwe naam,
de naam die hem in het donker werd gegeven door de worstelaar,
verbindt met de naam van G*D.
ZO claimt en erkent hij ten slotte de god van zijn grootvader als de zijne!
Later in Gen 35:14 lost hij te Beth EL,
waar G*D aan hem verschenen was,
zijn eed in door de beloofde steen op te richten ...
Op dit punt in ons myDi verhaal van Ya'akov en zijn Voorgangers,
mogen we wel zeggen dat de Heer G*D alweer
een generatie 'overleefd' heeft ...
Ya'akov heeft de Heer G*D erkend,
maar de lieve lezer herinnert zich onherroepelijk dat Ya's zege
op drie verschillende keerpunten
overduidelijk het resultaat is
van zijn eigen vindingrijkheid,
zoniet
arglistigheid ...
Het lijkt bijna alsof het niet G*D is
maar Ya'akov
die een zekere mate van onwrikbare liefde en trouw toont,
door de goede afloop toe te schrijven
aan goddelijke hulp,
terwijl hij die,
in de woorden van de vertelling,
geheel op eigen kracht afdwingt!
Of hij nu zijn vader om de tuin leidt,
zijn oom te slim af is of
zijn vijandige broer verzoent,
Ya'akov handelt,
zo lijkt het,
op eigen kracht .......
Voor Ons myDi dagboekaniers:
een voorbeeld ter
navolging?
I hope & pray that what I say is worth it's while: in the meantime I've got to go to the toilet again, smoke my dirty tobacco & take a rest ...
Forever yours till heaven's doors (open up again?!): gegroet van
MoRDeCH@i uw Dienaar Alsvanouds!
back to
the past of
the future again!
We
waren dus
met z'n allen
(voor ongeveer zo'n
3.500 jaar geleden)
aan het 'verwikkelen' &
het 'versmelten'
.......
Terwijl
het Israelische monotheisme
in zijn geheel ontwikkelde vorm
vasthoudt aan EEN persoonlijke god
- de 'god van' Avraham (Ibrahim), Yitschak en Ya'akov -
en diens werken toeschrijft aan zijn versmolten 'godheid', zal het
't bestaan ontkennen van alle hogere godheden,
behalve zijn eigen.
Maar de wijze waarop het monotheisme voortkomt
uit het polytheisme,
is zowel een kwestie van selectieve insluiting
als van algemene uitsluiting!
Het zou een ernstige vergissing zijn te denken
dat alles
wat ooit werd toegekend aan een Sjemitische godheid,
uiteindelijk ook wordt toegekend
aan Israels godheid
- de enige overlevende,
als het ware ...
Maar het zou al even verkeerd zijn te denken
dat er geen overlapping
bestaat tussen Israels godheid en
zijn oude rivalen.
De Heer G*D van Israel is eigenlijk
op de meest coherente wijze
voor te stellen
als de insluiting van verscheidene oude,
goddelijke persoonlijkheden
in EEN personage!
Zo beschouwd liggen verwarring en versmelting
op dezelfde lijn.
Het verhaal over de manier waarop Ya'akov
de allerhoogste G*D
op de proef stelt
door hem een taak op te dragen
die hoort bij een
persoonlijke god,
verraadt een aanvankelijke verwarring
maar bevordert de uiteindelijke
versmelting.
Is het, historisch gezien, werkelijk zo gegaan?
Dat valt niet meer te achterhalen.
De Mesopotamische persoonlijke god komt niet als zodanig,
als Mesopotamisch, voor in het boek Genesis,
net zomin als de rivier er in een
gepersonifieerde vorm, als Tiamat,
in voorkomt!
Maar de geschiedenis van dit proces
aan de historici latend,
kunnen we wel het literaire gevolg ervan
vaststellen,
namelijk:
een personage met een meervoudige
persoonlijkheid ...
Terug naar het verhaal
'vanaf den beginne'?!
Ya'akovs belofte om de Heer aan te nemen
als zijn eigen god
had nog een andere voorwaarde:
Ya'akovs veilige terugkeer!
Met zijn twee vrouwen, zijn twee slavinnen,
zijn elf kinderen,
zijn knechten, en zijn kudden reist Ya'akov zuidwaarts
via een route
iets ten oosten van de Rivier de Jordaan,
die van noord (Mount Hermon)
naar zuid (Dode Zee) stroomt.
Esav reist noordwaarts om hem te treffen!
Wanneer Ya'akov aankomt bij de rivier de Jabbok,
een zijrivier die door een groot ravijn
vanuit het oosten in de Jordaan
stroomt,
zendt hij enorme kudden als verzoeningsoffer
over de Jabbok naar het
zuiden, naar Esav!
Ten slotte stuurt hij bij de doorwaadbare plaats van de Jabbok
zijn familie naar de overkant.
Hijzelf blijft achter aan de noordelijke rand
van de majestueuze kloof ...
"Ya'akov bleef alleen achter.
Een een man worstelde met hem,
totdat de dag aanbrak.
Toen deze zag dat hij hem niet kon overwinnen,
ontwrichtte hij Ya'akovs heup bij de kom,
zodat zijn heupgewricht ontwricht werd,
terwijl hij met hem worstelde.
Toen zei hij:
"Laat mij gaan, want de dag breekt aan."
Maar hij antwoordde:
"Ik laat u niet gaan,
tenzij u mij zegent."
De Ander zei:
"Wat is uw naam?"
Hij zei: "Ya'akov!"
Hij zei: "Uw Naam zal niet langer Ya'akov luiden, maar ISRAEL,
want u hebt gestreden met G*D en mensen,
en u hebt overwonnen."
Ya'akov vroeg:
"Zeg mij toch uw Naam."
Maar hij antwoordde:
"U moet niet vragen naar mijn Naam!"
En hij nam daar afscheid van hem ..."
{Gen 32:25-30}
De 'man' in deze episode wordt,
net als 'de mannen' die Sdom bezochten,
traditioneel gezien als een verschijning van G*D.
Ya'akovs gevecht met G*D of,
zoals in sommige vertalingen, met de engel,
is een van de beroemdste scenes uit de 'heilige' schrift.
Maar in wezen berusten alle latere interpretaties op die van Ya'akov zelf:
"Daarom noemde Ya'akov de plaats PNI'EL, hetgeen betekent:
"Ik hen G*D gezien van aangezicht tot aangezicht
en mijn leven is bewaard gebleven!"
{Gen 32:30}
Maar de interpretatie van Ya'akov zelf hoeft niet per se
dezelfde te zijn als die van de schrijver van de tekst,
die misschien wil suggereren dat Ya'akov
worstelde met een man die hij nadien gewoon G*D noemde.
De tekst tergt ons met de vraag of Ya'akov daadwerkelijk
het gezicht van de wordtelaar zag:
omdat de worstelaar erop stond
voor de dageraad weg te gaan,
was dit misschien niet het geval?!
Maar zelfs wanneer het een man is die,
wellicht nauwelijks zichtbaar in het donker voor de dageraad,
zegt:
"U hebt gestreden met G*D & mensen en u hebt overwonnen!",
dan toch blijft het feit bestaan dat Ya'akov
beiden overwonnen heeft!
Het lukt hem zijn broer te verzoenen,
en met dit succes voldoet G*D zelf aan Ya's derde voorwaarde!
Vervolgens steekt Ya de Jordaan over en reist door naar S(i)chem
waar Avraham, toen hij Kana'an binnentrok,
een altaar bouwde en de Naam van de Heer aanriep.
Ya'akov bouwt er een altaar en noemt het
"EL, de G*D van ISRAEL",
waarmee hij zijn eigen nieuwe naam,
de naam die hem in het donker werd gegeven door de worstelaar,
verbindt met de naam van G*D.
ZO claimt en erkent hij ten slotte de god van zijn grootvader als de zijne!
Later in Gen 35:14 lost hij te Beth EL,
waar G*D aan hem verschenen was,
zijn eed in door de beloofde steen op te richten ...
Op dit punt in ons myDi verhaal van Ya'akov en zijn Voorgangers,
mogen we wel zeggen dat de Heer G*D alweer
een generatie 'overleefd' heeft ...
Ya'akov heeft de Heer G*D erkend,
maar de lieve lezer herinnert zich onherroepelijk dat Ya's zege
op drie verschillende keerpunten
overduidelijk het resultaat is
van zijn eigen vindingrijkheid,
zoniet
arglistigheid ...
Het lijkt bijna alsof het niet G*D is
maar Ya'akov
die een zekere mate van onwrikbare liefde en trouw toont,
door de goede afloop toe te schrijven
aan goddelijke hulp,
terwijl hij die,
in de woorden van de vertelling,
geheel op eigen kracht afdwingt!
Of hij nu zijn vader om de tuin leidt,
zijn oom te slim af is of
zijn vijandige broer verzoent,
Ya'akov handelt,
zo lijkt het,
op eigen kracht .......
Voor Ons myDi dagboekaniers:
een voorbeeld ter
navolging?
I hope & pray that what I say is worth it's while: in the meantime I've got to go to the toilet again, smoke my dirty tobacco & take a rest ...
Forever yours till heaven's doors (open up again?!): gegroet van
MoRDeCH@i uw Dienaar Alsvanouds!
23 mrt 2004 - bewerkt op 01 dec 2007
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 02 okt 2026 IK WIST ZEKER DAT HET {QQLEQ} ooit zo zou gebeuren
- O 01 okt 2026 Nu ik er achteraf op terugkijk, vervult het me met
- O 01 okt 2026 In ‘t laatste deel v/d Zionistische QQleQSchriften
- O 01 okt 2026 Ook al was hij ‘n Hongaarse Jood die in Oostenrijk
- O 30 sep 2026 Herzl deed daadwerkelijk voor de QQLEQ krant ver-
- O 30 sep 2026 27Het is ook een vreemde opmerking voor zo’n aan-
- O 30 sep 2026 QQLEQ Theodor HERZL schreef: “De Antisemieten gaan
- O 29 sep 2026 Toch valt ‘t de lieve QQLEQLEZER best nog wel vaak
- O 29 sep 2026 EENS TE MEER LIJKEN ER BIJ HEM GEEN VRAGEN te zijn
- O 29 sep 2026 MAAR QQLEQ HERZL IS COMPLEET I/D bàn van zelfs z’n
- O 28 sep 2026 VERDEROP i/d Qqq-tekst keert dan ook nòch ‘t woord
- O 28 sep 2026 ‘QQLEQ-PALESTINA is ons onvergetelijke historische
- O 28 sep 2026 Tijdens Herzls korte QQLEQ loopbaan ~ bedenk dat
- O 28 sep 2026 QQLEQHERZL zag ‘n kroningsplechtigheid voor zich ~
- O 28 sep 2026 Die kunstenaars kunnen zo die visioenen van dwazen