Hij gebruikt z'n ironie & spot met zichzelf ...

(91a-b)

'DITMAAL PROBEER IK NIET DE AANWEZIGEN VOOR MIJN MENING TE WINNEN, ALTHANS DAT IS NIET MIJN HOOFDDOEL, MAAR EERDER MIJZELF ERVAN TE OVERTUIGEN. WANT IK REDENEER NAAR MEZELF TOE: ALS WAT IK ZEG WÁÁR IS, IS HET GOED HET TE GELOVEN; EN MOCHT ER NA DE DOOD NETS ZIJN, DAN HEB IK IN DEZE UREN VOOR MIJN OVERLIJDEN TENMINSTE DE AANWEZIGEN MIJN GEJAMMER BESPAARD'!

En hij maakt zichter met een grap vanaf:
'OVER HET GOEDE ANTWOORD ZAL IK SPOEDIG UITSLUITSEL KRIJGEN'?

Soc laat (weer eens) iets cruciaals zien: er bestaan voor een filosoof twee soorten kennis ~ zuiver rationele kennis (die we tegenwoordig het liefst wetenschappelijk zouden willen noemen) en de kennis die het strenge kader van de rede te buiten gaat & binnen andere domeinen valt, zoals het geloof, de intuïtie, het gevoel of zelfs de traditie. In het eerste gebal zouden we kunnen spreken van 'zekerheden'. In het tweede geval zullen we veel eerder, net als Montaigne, spreken over 'diepe overtuigingen'. Door loutere inspanning van de rede verwerft een filosoof kennis die hem zekerheden geeft over zichzelf, de mens en de wereld; deze kennis is universeel! Hij verwerftoo inzichten die niet zeker zijn, maar aan allerlei andere bronnen zijn ontleend, en die diepe overtuigingen worden. Deze kunnen hun licht laten schijnen op zijn leven en het verder ook nog inspireren, bevrijden van onnodige spanning & verlossen van overbodige stress: deze kennis is wáár voor wie ermee instemt, zonder dat er echter sprake is van een universele waarheid. De socratische leer over de onsterfelijkheid van de ziel valt dus zo gezien bij uitstek binnen dit tweede domein.

Daar heb ik vooral van genoten op De Hoeve @ Laren in de eerste helft van de jaren zestig van de vorige eeuw & op Fredeshiem e.d. OK!
13 jan 2013 - bewerkt op 13 jan 2013 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende