Het vervolg.......

Mijn enige steun en toeverlaat was mijn opa. Ik kon alles bij hem kwijt, en ik deed de meeste dingen ook met hem. Maar hij was al 4 jaar ernstig ziek....... Jup, hij had kanker. Maar ik was het meeste bezig met het weg pesten van de vried van mijn moeder, dat ik geen tijd meer had voor mijn opa. Ik begon steeds slechter te eten. Toen we met zijn allen een keer kerst gingen vieren, zei hij iets waar ik tot op de dag van vandaag verdrietig over ben: "Elke keer als ik langs kom, lijkt het wel alsof mijn klijndochter me niet leuk meer vind..." Maar de ellende was nog niet voorbij..... Inmiddels werd het 2015, en de hel brak los. Mijn opa kreeg pijn aan zijn rug. Maar dat gaf hij natuurlijk niet toe, zo koppig was hij wel haha. Maar toen was hij toch maar met mijn tante naar het ziekenhuis gegaan. Toen mijn tante zijn medicijn op de gang aan het klaarmaken was, zei de dokter: "Wat bent u aan het doen?" Mijn tante zei: "Ohw ik ben mijn vaders medicijn aan het klaarmaken voor onderweg naar huis." Dokter zei: " Nou mevrouw, hij gaat niet terug naar huis, we gaan hem opnemen." En toen ging het steeds slechter met hem. De pijn in zijn rug bleek een tumor te zijn, de kanker was dus weer terug. Hij had zo veel pijn, dat hij niks meer kon. Ik zat op een dag dus op school, en een docent zegt: "Sydney, je moet nu met de boot met spoed naar het ziekenhuis." Ik was geschokt, maar ik ging maar zo snel ik kon. Ik wist niet wat er aan de hand was. Toen ik aan de overkant werd opgehaalt, werd er gezegd dat opa niet lang meer te leven had. Toen ik bij het ziekenhuis aankwam, wist ik niet wat ik zag. Hij had een zonde in zijn neus, omdat hij niet meer kon eten of praten. Die dag besloten we om hem mee te nemen maar huis, zodat hij daar dood kon gaan. Thuis lag hij 2 dagen aan heftige morfine in een ziekenhuis bed in de woonkamer. We moesten hem de heletijd omdraaien, omdat hij dat niet zelf kon. En toen, op zaterdag 17 januari 2015, om 20:45, draaiden we hem voor de laatste keer om. En...... Hij opende zijn ogen, en keek ons om de beurt nog aan, als laatste naar mij. Toen vielen zijn ogen weer dicht, en hoorde we zijn laatste adem nog........... Ik stond daar, te kijken...... Er was net gewoon een stukje van mijn hart gestorven, en dat heb ik zien gebeuren....... Elke seconde was vanaf toen heel anders...... Word vervolgt.......