De anorexia begint.........

Vanaf toen was mijn leven anders...... Ik wist niet hoe ik ermee moest omgaan. Ik dacht, ik ga dun worden, steeds dunner, todat ik met net zoveel pijn naar opa toe kan in de hemel........ En dat gebeurde, ik kreeg heel veel pijn, begon steeds minder te eten, ik werd ook steeds geprikkelder. Toen gingen we weer terug naar het vaste land verhuizen. Ik was toen zo verdrietig, dat het nog slechter ging. Dat ging zo door, tot afgelopen vrijdag. Want ik slikte ook laxeerpillen. Ik dacht dan ga ik sneller dood doordat alles kapot gaat. Maar, een soort van vriendin van mij, had mijn pillen uit mij etui gepakt, en ik dacht dat ik ze kwijt was. Ik raakte volledig in paniek. Ze waren ermee naar een docent geweest, en die had ze in beslag genomen. Ik ga nu maandag met iemand praten die mij gaat helpen weer beter te worden. Gister avond werd alles dan ook teveel. Ik ging met mijn moeder naar koopavond, maar in een winkel ben ik in elkaar gezakt. We zijn terug naar huis gereden, en ik ben gaan slapen. Ik kon niks meer, zelfs niet lopen. 3 uur later werd ik wakker, en ik kon me niks meer herinneren. Na een kwartier kwam alles pas weer een beetje boven water, wat er allemaal was gebeurt. Ik moest wel blijven liggen, want ik was te zwak om te lopen. Er is toen wel een knop om gegaan, dat dit niet meer zo kan. Ik ga er dus nu met de hulp en steun van vriendinnen en profesionals, proberen weer gezonder te worden. Ik hoop dat het allemaal goed komt en dat ik alles een plekje kan geven. Mijn opa was tenslotte ook niet alleen mijn opa, het voelde als een vader......

Zo, nu weten jullie een groot gedeelte van mijn leven en hoe het allemaal zit, ik ga me zo even aankleden, en dan met mijn moeder naar de winkels, want ik voel me gelukkig wat beter.
Fijne dag iedereen! X