het myDioffer: prachtige poffertjes & paaseieren!?

Terwijl de god(inn)en de plaats van de oudere oergeesten innemen, komen alras de eerste godsdienstige rituelen tot stand en vanuit dat vage, wellicht ietwat verwarrend, religieus gevoel dat tot dan toe het domein van het heilige beheerste, krijgt de religie z'n vorm.

De mens voelt zich nog steeds opgenomen door de natuur, die hij beschouwt als 'n totale orde, maar voelt zich allengs ook begiftigd met z'n bevoorrechte opdracht: 't ritueel verrichten waarmee deze ooit zo natuurlijk maar nu 'menselijke' wereld verder nog in stand kan worden gehouden?

Dìt perspectief vormd alzo 'n dieper breuk met de verouderde samenlevingen van jagers/verzamelaars uit de oudere steentijd: de natuurlijke orde wordt weliswaar niet ontkend, maar veel meer verinnerlijkt & 't menselijk handelen wordt, door middel van het vernieuwd religieus ritueel, voortaan verondersteld die gewenste orde te handhaven in 'n wereld die als onzeker &/of veranderlijk wordt beschouwd.

Men erkent nog steeds dat de natuur is geordend, maar tegelijkertijd maakt men zich zorgen over de uitspattingen & haar onvoorspelbaar karakter, & zo probeert men zich allengs op 'magische' wijze, door 't beproefd ritueel, gerust te stellen & te wapenen met het oog op de voortdurende dreiging van chaos, pijn, verdriet, destructie & alom dreigende rampspoed ....

Er ontwikkelt zich als het ware een verticaler lijn, 'n 'nieuwe leemte vormt zich keer op keer tussen god en mens', in de woorden van Jacques Cauvin. Voorzover de mens al een superioriteitsgevoel heeft ontwikkeld ten opzichte van (de rest van) de natuur 'die hij ahw de baas is', & samenlevingen heeft gevormd die hiërarchisch worden geordend, kan hij zich heel goed voorstellen dat deze hiërarchie zich verder ook 'boven hen' voortzet, bóven deze aardse wereld!

De logica van de ruilhandel en van de wederkerigheid die hij tot dan toe met de geesten had ontwikkeld, kon de goden ~ in dìt geval 'de godìn' ~ niet langer tevredenstellen, denkt hij.

Als & wanneer hij zich tot haar richt, dan is dat om te bidden & ook zo haar hulp in te roepen: zij staat bóven hem & kan hem helpen, zoals hij ook zelf zijn akker helpt om weer vruchtbaar te worden en zijn kuddes groter te worden?! Nadat die verhouding tot de 'hogere krachten' reeds honderdduizenden jaren vrijwel heeft stilgestaan, voltrekt zich nu, wonderbaarlijk, 'n zeer snelle verandering!

Maar zoals de mens nu eenmaal niet alleen kan volstaan met 'mooie woorden' die niet in concrete daden worden omgezet, zo hebben ook de goden behoefte aan méér dan alleen maar gebedén: ze hebben wáárdige offergaven nodig, die geschikt zijn om hen te doen reageren op de vragen van degene die hen aanroept.

De veehouder, de schaapherder, de pater familias die voor zijn gezin zorgt, zal hen 't kostbaarste gaan schenken wat hij heeft: een (perfect) dier uit zijn kudde, dat hij zelf heeft gevoederd & grootgebracht & waarvoor hij zich al lange tijd heeft uitgesloofd.

Er worden namelijk nooit wilde dieren als offer geschonken & dìt zal i/d religieuze geschiedenis 'n constante blijven!?