Het "Mr. Big" syndroom

Elke vrouw heeft in haar leven wel een "Mr.Big".
De mysterieuze, sexy man die zonder waarschuwing verschijnt in je leven, om daarna weer enige tijd, soms jaren te verdwijnen.
De man waar het echt mee klikt, waarmee je kunt praten en lachen.
Elke keer vraag je je weer af hoe het zou zijn om echt samen te zijn met hem, maar om variërende redenen lijkt dit nooit te gebeuren;
Hij heeft bindingsangst en wil nog van zijn vrijheid genieten, hij verhuisd naar de andere kant van de wereld, iemand ontmoet een "tijdelijke", nieuwe vlam..

Typerend is dat je "Mr.Big" altijd weer op je pad terecht komt.. na 2 dagen, 2 week, 2 maand of zelfs na 2 jaar...
Op 1 of andere manier blijf je elkaar tegenkomen en altijd voelt het alsof het pas gisteren was dat je elkaar voor het laatst zag..
Welwillend negeer je je eigen nieuwe fronsrimpel en zijn extra kilo'tjes. Alles om in deze "gisterenillussie" te blijven.

Wederom merk je dat het nog altijd klikt en hoe verder je "Big date" zich vordert, hoe meer je merkt dat je je weer open stelt voor de "wat als...?" mogelijkheid.
En nadat je de deur weer achter hem dicht doet, besef je dat je weer hebt gedaan wat je jezelf had verboden...

Het koesteren van hoop...

Ik vraag me dan altijd of je blijft verlangen naar je "Mr.Big"om het verboden vrucht syndroom.. wat je niet kunt krijgen, wil je hebben... of dat er een echte klik is, dat er een mogelijkheid bestaat van meer dan verlangen...
Is het koesteren van hoop voor dit soort mannen überhaupt goed? Of Stel je jezelf dan alleen maar op om weer gekwetst te worden?