Het leven gaat door

Afgelopen 6 maanden zijn erg heftige maanden geweest. M'n moeder werd weer geconstateerd met kanker, om precies te zijn schildklierkanker, een speciale vorm waar nog niets van bekend was. Tien jaar geleden heeft zij dit overwonnen en zat zij nog vol met vechtlust. Dat is deze keer niet anders geweest.

Vol goede moed zijn we begonnen aan onderzoeken en behandelmogelijkheden. Dit ging allemaal erg langzaam, het kwam niet op gang. Uiteindelijk is er een jodiumslok gegeven. Snel na deze slok ging het bergafwaarts met mama. Zij kon bijna niets meer, alles was te veel, ze had er geen energie meer voor. Zo'n sterke vrouw, die altijd bezig was en voor iedereen wilde zorgen, kon het niet meer. Het was zo frusterend en pijnlijk om te zien dat zij alleen al moeite had met lopen. Ze kon niet veel, als ze iets probeerde verloor zij vaak haar evenwicht. Toch bleef ze het proberen.

Precies 4 maanden geleden ging het mis. Ik weet nog dat ik dat hele weekend thuis ben geweest om te helpen en erg gewoon even te zijn. Op zaterdagavond ging het heel slecht, op een gegeven moment hoorde ik mama heel hard stompelen en probeerde ze te gillen. Ik ben nog nooit zo snel boven geweest. Zij kreeg geen lucht meer en was in paniek. Het eerste wat ik deed was naar beneden rennen en 112 bellen. Tijdens het gesprek ging het beter met mama, zij wilde er geen dokter bij hebben en zei "het komt wel goed". Zondag's overdag ging het redelijk. Ik heb die avond nog getwijfeld ga ik naar huis of blijf ik? Ik heb uiteindelijk gekozen naar huis te gaan, omdat ik de volgende dag moest werken.

De volgende ochtend werd ik vroeg gebeld door papa. Mama was die nacht met spoed opgenomen in het ziekenhuis en lag op de Intensive Care. Op die morgen begon mijn strijdlust, ik moest er zijn voor mama en haar laten merken dat ik van dr hield. Na 2 weken zo'n beetje op de IC geleefd te hebben kregen wij het nieuws dat mama niet meer te behandelen was. Om extra tijd te geven waren er nog 2 operaties mogelijk, deze heeft zij beiden ondergaan. Die week erop is zij naar huis gekomen om te genieten van haar laatste weken/maanden. Eenmaal thuis gaf zij na 'n dag al aan dat zij niet meer verder wilde, zij had teveel pijn en het was voor haar klaar. Na 3 dagen was de euthanasie geregeld. Terwijl de euthanasie plaatsvond zaten wij met het gehele gezin bij haar om afscheid te nemen.

Nu ik het hier zo typ lijkt het allemaal zo afstandelijk en "normaal". Terwijl ik in deze weken echt geleefd ben. Je beseft niet meer wat voor dag het is en wat je eigenlijk allemaal nog moet doen. Het enige wat telt is je lieve moeder die zo hard aan het vechten is maar gewoon niet meer kan. De pijn in haar ogen dat vond ik het ergste. Ze wilde niet sterven maar het lukte gewoon niet meer.

In de tijd in het ziekenhuis heb ik samen met mama een boek gemaakt waarin stond wat zij graag wilde voor begrafenis, muziek, wie wat kreeg en haar laatste woorden. Dit was erg heftig maar ben blij dat ik het samen met haar gedaan heb.

Nu 12 weken verder stort mijn wereld eigenlijk in elkaar. Deze week besef ik hoe erg ik haar mis en dat ik niets meer met haar kan delen. Mijn diploma uitreiking zal zij niet meemaken, zij zal nooit mijn kinderen mee maken als ik deze ooit krijg, of zien met wie ik ga trouwen. Ik begrijp het niet. Zo'n lieve vrouw die altijd voor iedereen klaar stond, terwijl de wereld vol met criminelen zit die kerngezond zijn. Denk dat het ook nooit te begrijpen zal zijn. Voor mijn gevoel heb ik geen afscheid genomen van mama. Ik heb niet alles gezegd wat ik nog graag wilde zeggen. Dit doet nu zo'n pijn omdat ik weet dat het nu niet meer mogelijk is. Ik ging door met m'n leven, pakte het weer op, ging weer vol aan het werk, weg met vrienden, zonder stil te staan met dit grote verlies. Natuurlijk heb ik avonden gehad dat ik haar miste alleen met wat afleiding kon ik weer lachen. Nu, ik weet het niet, ik weet niet hoe ik het een plekje kan geven. Hoe kan ik ooit echt accepteren dat zij er niet meer is? Voel me verloren zonder haar. Wil zo graag even met d'r knuffelen en zeggen dat ik om d'r geef.