het is te doen

De
vraag is
dus nu: waarin
geloof je nu eigenlijk?
In concrete daden of goede
bedoelingen?
Als je zegt:
"G d is Genadig!",
dan is hij genadig
voor iemand.
In het Hebreeuwse denken
zijn al die omschrijvingen relationele termen.
Tot en met de samenvatting
"G d is liefde!" ...
Ook DAT is geen zalfje met goede bedoelingen,
maar zegt:
hij [de Enige] is meervoud!
Hij/zij IS [aanwezig] waar mensen elkaar liefhebben.
Het Hebreeuwse denken
draait dan ook niet om zomaar
enkele theoretische gedachtespinsels,
maar om concrete daden.
Je zou zelfs kunnen zeggen
dat je niet kunt spreken over het "Hebreeuwse denken".
De wereld van het Hebreeuws is 'other directed', op de Praktijk van het leven met de Ander gericht.
Een joods iemand kan zeggen: al bestaat G d niet, ik doe WEL zijn geboden.
En als een variant {zie naast 'mordechai' ook 'set', 'chai' op mydi & 'kraaijeveld' op livejournal} zeg ik: het is dus eigenlijk totaal ONBELANGRIJK of G d 'bestaat',
VRAAG IS of g d
GEBEURT!
Geschoold
in het zogenaamde westerse denken,
borrelt dan nu de vraag bij de gemiddelde mydilezer op:
kun je wel gebeuren als je niet bestaat?
DAT is de zoveelste nonsensvraag die probeert om je te verleiden om in te gaan
op een totaal theoretische vraag waar je met een joint in de hand urenlang over zou kunnen nadenken zonder er zelf echt als persoon ook maar een seconde bij betrokken te raken
en daar voel ik nog maar heel weinig voor op dit moment:
er zit veel teveel afstandelijkheid in dat soort denken
en overwegen op de
bonnefooi!
G d
is ALLEEN
MAAR RELEVANT
voor wie in 'hem/haar/het/m/v/k' geloven.
Er valt nu alleen nog maar DIT over te zeggen:
"G ds gebeuren is g ds bestaan ZELF!"
En dat gaat dan dus ook helemaal NIET meer over allerlei theoretische haarkloverijen
en filosofisch geneuzel of ideologische
scherpslijperij!
G d
is nu
eenmaal GEEN algemene
waarheid?
EEN
van de mooiste uitdrukkingen
in deze context is van Huib Oosterhuis
[de vaderlijke 'priester' van 'de zoon en de dochter']:
"G d is te doen!"
d.w.z. als het ware en bij wijze van spreken,
doen en laten:
g d is een RELATIONELE waarheid.
Het gaat er hier en nu dus om of 'ik' EEN van de uiteinden van deze relatie BEN:
hoe verhoud ik mij tot deze "G D"?
HOE moet ik mij dan tot "Genade" verhouden, of tot "Barmhartig"?
Door ZELF EEN KANT van deze tweezijdige woorden TE ZIJN: genade te ervaren en/of te schenken
en DAAR zit soms voor veel mensen een heel begrijpelijk probleem?
We hebben een metafoor nodig om ons tot deze termen
te kunnen verstaan en verhouden als
in een liefdesrelatie:
DAAROM
kunnen we niet
anders over g d spreken
dan als over een persoon,
een Iemand?
Ik ben
m'n hele leven
al bezig met barmhartigheid:
in het Hebreeuws betekent het woord voor barmhartig letterlijk 'ingewanden'
{"rachamiem"/'rechem'= schoot/zegen/midden}.
In de Statenvertaling kom je nog sporen van deze oorspronkelijke betekenis tegen
als er bijvoorbeeld in Yirmeyahoe 31:20 dan ook daarom gezegd wordt: 'mijn ingewanden rommelen over Efrayiem' ~ m.a.w. 'dan raak ik diep bewogen en MOET ik mij over hem ontfermen' ~
'my heart cries for him and yearns for him: I have great compassion for him'!
Al deze TYPISCH MENSELIJKE gevoelens worden van g d gezegd
om hem maar zo dicht mogelijk bij ons te kunnen brengen:
wij moeten FYSIEK kunnen VOELEN wat hij voelt.
en als de ellende je tot diep in jouw eigen
darmen raakt, dan ben je er
helemaal beroerd
van?
Beroeren
betekent dan
ook geraakt zijn,
ontroerd zijn, en ook nog in opstand komen!
ZO gebruiken ook wij dus onze mydi-taal metaforisch
en hebben we die metafoor van een "Iemand" nodig:
"Lief Dagboek", Lieve Kitty, Lieve Ester ...
ZO is de persoon van een messias,
de masjiach [gezalfde/christos]
een metafoor van Yehosjoea ~
voor ons de nadere uitwerking van onze vraag
wie of wat g d is,
en hoe hij in onze eigen menselijke maat
ook helemaal verpersoonlijkt en totaal belichaamd wordt?
Als G d te doen is, en hij wordt ZO lichamelijk in onze EIGEN termen voorgesteld,
dan kan hij dus ook belichaamd worden
in de figuur van Yesjoea.

Vervolgens
is de metafoor over G d als een
persoon voor ons ZO'N eigen leven
gaan leiden door zijn lijden,
dat we het ook ZELF
kunnen voelen
en we
over hem spreken
als 'los verkrijgbaar',
en zelfs ook nogal eens
de waan van de dag op hem projecteren?

DAAROM
wil ik mij
iedere keer weer opnieuw
als 'n 'schriftgeleerde' gedragen
in de goede betekenis des woords
en me iets aan laten reiken dat van verder komt
dan mijn eigen neus lang is,
wat ouder is en veel groter
dan ikzelf ben!

Men
zegt ook
nog wel eens:
als die persoonlijke G d dood is,
dan is dus ook alles verder toegestaan!
Zo wordt er momenteel regelmatig beweerd
dat het erg slecht gaat met onze menselijke{r} samenleving
omdat 'religie' de grip erop verloren heeft:
zulke beweringen gaan terug op al dit soort van stellingen?
Als de juf of de meester de klas uit is, dan gaan we rotzooi trappen?
Als de kat weer van huis is dan dansen de muizen op tafel! Al dat soort dingen gebeuren ...
Maar is die vergelijking
wel correct?

We zijn nu immers geen
willekeurige leerlingen, scholieren en studenten meer:
joden, christenen en moslims kunnen nu ingeschakeld worden
samen met de 'humanisten en de anderen' om de boel bij elkaar te houden!
Dat spreekt vanzelf: religie betekent nu eenmaal binding aan bepaalde waarden
mits goed verstaan en opgevat en op het moment dat een persoonlijke g d nog schimmiger
en vager en onduidelijker
aan het worden is
lukt het religies meestal minder
om een groep te binden en een menselijker bestaan
richting te geven?
Sommigen
vallen als los zand uit elkaar
al is zonder een 'persoonlijke g d'
het heelal & de 'eeuwigheid van ons universum' natuurlijk niet zomaar ineens
kaal en leeg! Velen vullen het nu dan ook HEEL ANDERS in,
zij het veel individueler
en creatiever?

Bijna
niemand
kan tegen een
volkomen nihilistisch en anarchistisch of fascistisch abstractum:
we zoeken allemaal naar houvast, vandaar ook al die vormen van spirituele{r} oplevingen
in de gekste [of gewoonste] vormen?
Een belangrijk kenmerk van het z.g. joods-christelijke denken
is de gerichtheid op de Ander,
die als levensbron kan worden ervaren,
en telkens waar dan dus ook die ervaring volkomen dreigt te verdwijnen,
en mensen steeds sterker aan hun natuurlijke behoeften van 'fluit' en 'duit' gehoor geven
[daar zijn in mydi ook tal van voorbeelden van],
zie je dat het individualisme, egoisme en
egotisme toenemen!
Onlangs zijn er twee vrienden van mij,
een Canadees en een Rus, geremigreerd naar hun 'eigen' vaderland met hun eigen 'moedertaal',
MEDE omdat ze niet meer tegen onze onbeschofte uebervet banale Nederlandse 'cultuur' konden
en dan wil je best wel eens even verder ook doordenken aan 'de meester en de juf
die de klas' hebben verlaten en/of helemaal
in de steek gelaten?

IS
'bidden tot'
of 'praten met'
een "Groot Geheim"
altijd een monoloog?

't Is
dan ook
een wijdverbreide misvatting
om te denken van de weeromstuit dat 'bidden' [e.d.]
een initiatief van de mens zou zijn:
het begon toch immers niet
met MIJ?

Voor
'hardop mediteren'
ontvang je een antwoord
op het Woord via die Geest
dat vanuit die traditie{s}
tot ons komt!

HOE doen we dat?

Ik verantwoord mij,
als ik hardop uit wil spreken
hoe ik mij tot dit Woord en deze Geest wil verhouden!
Daarbij moet je niet vergeten dat jijzelf de eerste hoorder en verhoorder bent van jouw eigen 'gebed':
in jouw eigen 'rivierbedding' ook
'embedded'!

Ik ben NIET de opsteller van eigen
Sinterklaasverjaardagsverlanglijstjes voor willekeurige troep
die toevallig nu even in de mode is als een toevallige hormonenpuber die overal de pest in heeft
of permanent loopt te zwijmelen in mallotige luhduhvuhduh~
duhrugheid.

Integendeel:
als kinderen mij vertellen
dat ze niet weten
wat ze kunnen bidden
dan zeg ik meestal:
"Bid achter elke
'eigen' regel:
JOUW
koninkrijk
kome!"
Als d
at niet
raar klinkt, zit
je wel
goed
...

Deze
toevoeging
is een lakmoesproef
voor wat bidden is:
niet dat wij dan al onze vragen
bij een al dan niet bestaand loket
leggen, maar dat we g d antwoord
geven op vragen die aan
ons gesteld zijn: welke
koers kies JIJ
voor JOUW
leven?

Bidden
is {als het
ware bij wijze van spreken,
schrijven, lezen/leven en
vooral ook
DOEN
dat we}
daarop hardop
een antwoord
geven

@