Het einde en tegelijk een begin

Heel bewust eet ik een uur geleden mijn laatste hap stroopwafel op. Met moeite slik ik de laatste beetjes weg. Nu is het klaar. Dit was mijn allerlaatste eetbui. Vanaf morgenochtend, het moment dat ik opsta, is het afgelopen.

Ik heb nu al 6 jaar, lees: sinds klas éen, een eetstoornis. Eetstoornis NAO. Het is geen anorexia, geen boulimia, geen binge-eating. Het is gewoon niks. Maar dat ik een eetprobleem heb, is wel duidelijk. Ik heb perioden waarin ik alles wat maar voor handen is naar binnen werk. Vervolgens voel ik me zó rot over mezelf dat ik drie weken lang een crashdieet volg. Daarna is mijn gewicht weer wat op peil en dan begin ik weer van voor af aan met binge eating.

Sinds december zit ik voor mijn eetstoornis in therapie. Ik ben in behandeling gegaan bij de GGZ. Het moest gewoon anders. Ik zat in een crash dieet fase waar ik niet meer uit kwam. Ik had anorexia. Ik verloor in 8 weken 13 kg. Dit was veel te veel en ik kon het niet meer omdraaien. Ik moest en zou méer afvallen. Ik heb toen hulp van mijn ouders ingeschakeld en via de huisarts kwam ik bij de GGZ terecht. Ik startte in de jongerengroep. Dit waren twee dagen in de week een dagdeel op het gebouw. Dit bleek niet genoeg te zijn voor mij en daarom werd ik overgeplaatst naar de dagbehandeling. Vier dagen in de week van 8 tot 15 uur. Heftige verandering, maar zeker effectief. Mijn eetbuien stopten meteen en ik at volledig de 'basislijst'. Dit is een lijst met eten, samengesteld door een diëtiste.

Dit ging ongeveer zeven weken goed. Ik at 'voldoende', maar de basislijst was mijn manier van anorexia geworden. Ik wilde niks méer dan de lijst eten en het liefst zo calorie arm mogelijk. De gedachte was enorm ziek en dat merkte ik ook. Ik zat vast in mijn gedachtes en voor de buitenwereld leek het alsof het goed ging. Ik viel lichtjes af. Dit kon, want mijn lichaam moest op zoek naar het 'setpoint gewicht', maar zodra het leek alsof mijn gewicht ging stabiliseren, wilde ik weer minder eten. Ik wilde blijven afvallen.

Toen werd ik moedig en heb ik dit verteld aan mijn behandelaren. Zij waren geschrokken, maar blij dat ik eerlijk tegen hen was. Ze vonden dat ik vermijdend gedrag vertoonde en dat ik meer moest inbrengen tijdens de therapie blokken. Dit vind ik erg moeilijk. Ik vind het lastig om over mijn gevoelens te praten, omdat ik die gevoelens zelf ook niet plaatsen kan. Ik weet ook niet waarom ik de dingen doe die ik doe. Zij dwingen me dan om te praten en dan word ik weer heel emotioneel. Ik wilde dat allemaal niet.

En vanaf daar ging het weer bergafwaarts.. Eetbuien, eetbuien, eetbuien. Ik kan niet meer stoppen. Ik eet om mijn gevoelens uit te schakelen. Vervolgens huil ik mezelf in slaap. De dag erna gebeurt hetzelfde weer en zo gaat het maar door. Wanneer houdt dit nou op?! Elke dag vertel ik mezelf dat ik morgen niks ga eten, óf de basislijst, maar géen eetbuien.. De dag erna is de lading er weer vanaf en prop ik zo weer 7000kcal naar binnen. Ik weet echt niet hoe ik dit om moet draaien.

Tot ik vanavond met mijn moeder een deal sloot. VANAVOND WAS MIJN LAATSTE EETBUI OOIT!
Het moet gewoon. Geen discussie over mogelijk. Ik kan niet langer elke dag vreten en vervolgens de weegschaal vermijden. Ik moet het doen, ik moet het doen voor mezelf. Voor niemand anders dan mezelf. En dat is wat ik ga doen! Dit is het einde, en daarmee ook een begin. Het begin van een eetbuivrij leven. Een leven waarin ik normaal eet. Geen vreetneigingen heb en ook zeker geen compensatie neigingen. Dit is het. Dit is mijn keuze!